Szef cyberbezpieczeństwa ZEA: każdy irański atak rakietowy i dronowy miał cyfrowy odpowiednik

Dr Mohamed Al Kuwaiti, szef Rady Cyberbezpieczeństwa Zjednoczonych Emiratów Arabskich, stwierdził, że kraj padł w 2026 r. ofiarą skoordynowanej wojny hybrydowej. Według jego relacji każdy irański atak rakietowy lub dronowy na cel w ZEA miał równocześnie cyfrowy odpowiednik: cyberatak skierowany w ten sam obiekt. Znaczenie tej deklaracji nie sprowadza się do liczby incydentów, lecz do synchronizacji ataków fizycznych, zakłóceń cyfrowych i działań podkopujących zaufanie społeczne. 6

Kampania obliczona na spotęgowanie zakłóceń

Al Kuwaiti opisywał działania wymierzone w sektory krytyczne, w tym lotnictwo i energetykę. Rada Cyberbezpieczeństwa ZEA przekazała, że od rozpoczęcia walk w lutym wykryła i powstrzymała skoordynowane ataki na sektor lotniczy, energetyczny i edukacyjny. 2

Wśród raportowanych metod były próby infiltracji sieci, wdrożenia ransomware — złośliwego oprogramowania szyfrującego dane dla okupu — oraz systematyczne kampanie phishingowe wymierzone w krajowe platformy i sektory kluczowe. 14 Al Kuwaiti ostrzegał też, że zagrożenia cyfrowe wykraczają dziś poza kradzież danych: zmanipulowane treści i oszustwa wspierane przez AI mogą uderzać w ludzi, społeczności oraz usługi krytyczne, osłabiając zaufanie do wiarygodnej informacji. 5

W praktyce oznacza to problem szerszy niż pojedyncze włamanie. Nawet zablokowane uderzenie w sieć może być połączone z fałszywymi przekazami lub spreparowanymi materiałami, które w czasie kryzysu mają wywołać dezorientację, panikę albo brak zaufania.

Jak rozumieć podawane liczby

ZEA informowały o około 800 tys. prób cyberataków dziennie w szczytowym okresie konfliktu — to mniej więcej cztery razy więcej niż przed wojną, według doniesień opartych na danych Rady Cyberbezpieczeństwa. 2 Osobno Al Kuwaiti podał, że we wskazany wtorek we wrześniu kraj odnotował 640 tys. cyberataków. 1

Nie należy jednak odczytywać tych liczb jako 800 tys. lub 640 tys. udanych włamań. Obejmują one zgłoszoną wrogą lub próbującą działania aktywność, a więc także zablokowane skanowania systemów, próby phishingu i inne nieskuteczne zdarzenia.

Przypisanie odpowiedzialności: ocena władz, nie dowód w każdej sprawie

Al Kuwaiti powiedział, że za „wieloma” atakami na ZEA stał irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC), a Iran określił jako jednego z głównych uczestników tej ofensywy. 1 Jest to przypisanie odpowiedzialności przedstawione przez przedstawiciela władz ZEA. Publicznie dostępne relacje nie potwierdzają niezależnie odpowiedzialności IRGC za każdy incydent ani za każdą deklarowaną parę: uderzenie fizyczne i cyberatak.

To istotne rozróżnienie w konfliktach cyfrowych. Operacje mogą być prowadzone przez pośredników, wykorzystywać powszechnie dostępne narzędzia albo być wykonywane przez grupy powiązane ze stroną państwową, a nie przez bezpośrednio identyfikowalne jednostki państwa.

Dlaczego liczyła się współpraca państwa i biznesu

W ujęciu Al Kuwaitiego odpowiedź na zagrożenie opierała się na obronie zbiorowej: współdziałaniu instytucji publicznych z krajowymi i międzynarodowymi operatorami prywatnymi przy wymianie informacji oraz reagowaniu w powiązanych ze sobą systemach. Podkreślał on, że cyberbezpieczeństwo jest wspólną odpowiedzialnością administracji, biznesu i całej społeczności.

Ma to szczególne znaczenie dla portów, lotnisk, systemów energetycznych i sieci łączności, gdzie własność, bieżące działanie oraz zależności techniczne często przekraczają granice między sektorem publicznym a prywatnym. Wniosek operacyjny jest prosty: odporność zależy od szybkiej wymiany informacji o zagrożeniach i skoordynowanej reakcji, zanim problem przeniesie się z jednej organizacji na kolejne sektory.

Postulat „Cybernetycznej konwencji genewskiej”

Al Kuwaiti zaapelował o stworzenie „Cybernetycznej konwencji genewskiej”, która ustanowiłaby reguły cyberwojny, chroniła zasoby cyfrowe i określała, kiedy poważny cyberatak na infrastrukturę krytyczną należy traktować jako akt wojny. 3

Jego argument dotyczy praktycznej luki prawnej. Państwo może mierzyć się z operacjami cyfrowymi zakłócającymi usługi cywilne, podczas gdy sprawstwo pozostaje sporne, a skutki ewentualnej odpowiedzi mogą przekraczać granice lub dotknąć osób postronnych. Jaśniejsze normy międzynarodowe nie usunęłyby tych problemów, ale mogłyby wyznaczyć oczekiwania dotyczące ochrony infrastruktury cywilnej, odpowiedzialności i progów działania państwa.

ZEA łączą ten postulat z pracą nad standardami międzynarodowymi. W lipcu 2026 r. Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU), wyspecjalizowana agenda ONZ, powołał Al Kuwaitiego na przewodniczącego Arabskiej Grupy Regionalnej ITU-T Study Group 17. Grupa ta zajmuje się standaryzacją bezpieczeństwa informacji, cyberbezpieczeństwem, zarządzaniem tożsamością, prywatnością i technologiami wschodzącymi. ZEA publicznie popierają również międzynarodową współpracę przeciw wykorzystywaniu AI i nowych technologii przez podmioty działające na szkodę bezpieczeństwa.

Gdzie w tym obrazie jest CHOSEN BRICK — a gdzie go nie ma

Osobny wspólny komunikat brytyjskiego National Cyber Security Centre, FBI i holenderskiej AIVD ostrzegł, że irańscy aktorzy państwowi wykorzystywali od co najmniej 2025 r. rodzinę oprogramowania szpiegującego CHOSEN BRICK przeciw dysydentom, aktywistom i dziennikarzom. Według ostrzeżenia malware może zbierać kontakty, e-maile i wiadomości z mediów społecznościowych, co potencjalnie pozwala śledzić przemieszczanie się celów.

Kampania korzystała ze spear-phishingu — precyzyjnie ukierunkowanego phishingu — i inżynierii społecznej na platformach takich jak WhatsApp i Telegram. NCSC podało, że spyware mogło pozyskiwać zrzuty ekranu oraz historię wiadomości.

W przytoczonych materiałach nie ma publicznych dowodów, że CHOSEN BRICK wykorzystano w deklarowanej kampanii przeciw infrastrukturze ZEA. Związek jest wyłącznie ilustracyjny: w tym samym szerszym środowisku zagrożeń mogą współistnieć operacje zakłócające działanie systemów krytycznych i celowana inwigilacja konkretnych osób. Są to różne cele, ofiary i konteksty techniczne — nie należy ich utożsamiać.

Szersze wyzwanie bezpieczeństwa

Dla państwa rozwijającego zastosowania AI w ramach wizji Centennial 2071 problem nie polega wyłącznie na blokowaniu nieuprawnionego dostępu do sieci. Chodzi również o ochronę zaufania, komunikacji i podstawowych usług, które w coraz większym stopniu zależą od systemów cyfrowych.

Relacja Al Kuwaitiego o równoległych uderzeniach fizycznych i cyberatakach wskazuje więc na szerszy wymóg planowania: bezpieczeństwo fizyczne, cyberobrona, komunikacja kryzysowa i przeciwdziałanie dezinformacji muszą działać wspólnie. W konflikcie hybrydowym obrona tylko jednej warstwy może nie wystarczyć. 65