USA sprzedały euro, by wesprzeć jena. Lagarde ujawniła skalę operacji

Christine Lagarde ujawniła, że 31 lipca amerykańskie władze finansowe przeprowadziły interwencję walutową o wartości 500 mln euro: sprzedały euro i kupiły jeny, aby wesprzeć japońską walutę. Potwierdziło to udział Stanów Zjednoczonych w rzadkiej skoordynowanej operacji z Japonią. 5

Sama wartość amerykańskiej transakcji była niewielka na tle skali, z jaką zwykle kojarzone są japońskie interwencje na rynku walutowym. Jej znaczenie leżało więc przede wszystkim w sygnale dla rynku: Waszyngton był gotów wesprzeć Tokio w reakcji na gwałtowne osłabienie jena.

Dlaczego USA sprzedały euro, a nie dolary?

Z doniesień wynika, że USA sprzedały euro i kupiły jeny, zamiast sprzedawać dolary. Taka konstrukcja pozwalała kupić jena bez bezpośredniej sprzedaży amerykańskiej waluty — kroku politycznie wrażliwego przy deklarowanym przez administrację poparciu dla silnego dolara.

Nie ma jednak publicznie przedstawionego oficjalnego wyjaśnienia władz USA, dlaczego wybrano właśnie euro. Powiązanie tej decyzji z polityką silnego dolara należy zatem traktować jako interpretację, a nie potwierdzony motyw. 3

Dlaczego wywołało to napięcie z ECB?

Sednem sporu nie była wyłącznie sama interwencja, lecz sposób jej przeprowadzenia. Jak podał Bloomberg, powołując się na relację „Financial Times”, Europejski Bank Centralny został poinformowany o amerykańskiej transakcji dopiero po jej sfinalizowaniu. Lagarde miała omówić sprawę z sekretarzem skarbu USA Scottem Bessentem następnego dnia. 3

To istotne, ponieważ sprzedaż euro przez USA bezpośrednio dotyczy waluty, za którą odpowiada ECB. Europejscy urzędnicy mieli być zaskoczeni brakiem wcześniejszych konsultacji. Przypadek pokazuje, że uzgodnienia między Waszyngtonem a Tokio mogą rodzić tarcia z Europą, gdy do operacji wykorzystywana jest trzecia kluczowa waluta.

Stanowisko Tokio: bez zmiany polityki, z dalszą koordynacją

Japońska minister finansów Satsuki Katayama oświadczyła, że stanowisko Tokio w sprawie polityki walutowej nie zmieniło się po interwencji. Dodała, że Japonia i USA pozostają zgodne oraz będą utrzymywać ścisłą komunikację na rzecz uporządkowanych ruchów kursowych. 17

Dla rynku to komunikat celowo niejednoznaczny. Nie wskazuje konkretnego poziomu kursu ani nie zapowiada kolejnej operacji, ale utrzymuje w mocy perspektywę ponownego współdziałania, jeśli władze uznają ruchy jena za nieuporządkowane.

Co ostrzeżenie Bessenta oznacza dla inwestorów grających przeciw jenowi?

Bessent publicznie rzucił wyzwanie inwestorom zakładającym dalszą słabość jena. Mówił, że jest teraz „kasynem” i dzięki koordynacji z japońskimi decydentami dysponuje wyjątkowo dobrym rozeznaniem w sytuacji.

Te słowa można odczytywać jako ostrzeżenie przed ryzykiem interwencji: pozycje nastawione na spadek jena mogą zostać nagle dotknięte działaniem władz zmieniającym warunki rynkowe. Nie były one jednak same w sobie nowym formalnym zobowiązaniem Japonii. Oficjalne stanowisko Tokio nadal koncentruje się na uporządkowanych zmianach kursu i współpracy z USA. 17

Jak zareagował jen?

Interwencja pomogła wywołać odbicie jena po tym, jak osłabił się on do około 163 jenów za dolara. Późniejsze ponowne osunięcie się w okolice 160 jenów za dolara pokazało jednak ograniczenia pojedynczej operacji i podtrzymało rynkowe oczekiwania na możliwość kolejnych działań. 17

Najważniejszy wniosek: skoordynowana interwencja może mieć dużą siłę sygnału nawet wtedy, gdy transakcja jednego z uczestników nie jest szczególnie duża. Ujawnienie przez Lagarde kwoty 500 mln euro potwierdziło udział USA, a niezapowiedziane użycie euro pokazało, że techniczne szczegóły interwencji mogą wywołać skutki dyplomatyczne wykraczające poza sam kurs walutowy. 53