Inflacja w Chinach przyspieszyła przez energię, nie przez odbicie konsumpcji

Sierpniowe dane o inflacji w Chinach na pierwszy rzut oka wyglądały lepiej. Ich struktura jest jednak ważniejsza niż sam wzrost wskaźników: ceny rosły głównie wskutek droższej energii, a nie dlatego, że chińskie gospodarstwa domowe wyraźnie zwiększyły wydatki.

Inflacja konsumencka (CPI) wzrosła o 0,8% rok do roku, po wzroście o 0,5% w lipcu, dokładnie zgodnie z prognozami. Z kolei indeks cen producentów (PPI), mierzący ceny uzyskiwane przez przemysł, zwiększył się o 3,8%, wobec 3,5% w lipcu i powyżej mediany prognoz Reutera wynoszącej 3,6%. 7

Sierpniowe odczyty: CPI zgodnie z prognozą, PPI powyżej oczekiwań

W obu kluczowych miarach inflacji tempo wzrostu cen przyspieszyło:

• CPI: +0,8% rok do roku, wobec +0,5% w lipcu; wynik zgodny z oczekiwaniami. 7
• PPI: +3,8% rok do roku, wobec +3,5% w lipcu; wynik wyższy od prognozowanego wzrostu o 3,6%. 7

Było to odwrócenie części lipcowego osłabienia. Wówczas CPI wzrósł o 0,5%, a PPI o 3,5%, przy czym oba odczyty okazały się słabsze od oczekiwań ekonomistów. 3

Droższa energia podniosła ceny w całej gospodarce

Głównym źródłem presji inflacyjnej były wysokie koszty energii. Ryzyko zakłóceń dostaw związane z wojną na Bliskim Wschodzie oraz utrudnienia w transporcie morskim utrzymywały ceny energii na podwyższonym poziomie. To zwiększało koszty przedsiębiorstw i przyczyniało się do szybszego wzrostu cen konsumpcyjnych. 7

PPI jest szczególnie wrażliwy na taki szok, ponieważ energia stanowi podstawowy koszt w wielu gałęziach przemysłowego łańcucha dostaw. Wzrost światowych cen surowców oraz silny popyt związany z produkcją zaawansowanych technologii również wsparły inflację cen producentów. 9

Taki rodzaj inflacji nie jest jednak jednoznacznie pozytywny dla gospodarki. Wzrost cen wywołany kosztami energii może obciążać firmy i budżety domowe, nawet gdy popyt wewnętrzny pozostaje słaby.

To nie był sygnał szerokiego ożywienia popytu

Relacje po publikacji danych konsekwentnie wskazywały, że bazowy popyt krajowy nadal jest stłumiony. 7 Wzrost CPI nie powinien więc być interpretowany jako dowód, że konsumenci w Chinach zaczęli masowo i swobodniej wydawać pieniądze.

Już lipcowe dane sugerowały słabe tempo gospodarki: inflacja konsumencka znalazła się na najniższym poziomie od sześciu miesięcy, a wydatki krajowe pozostawały słabe, gdy wcześniejszy szok na rynku ropy stopniowo wygasał. 2 Sierpniowy powrót presji kosztowej podniósł indeksy cen, lecz nie usunął fundamentalnej słabości konsumpcji.

Eksport wspiera wzrost, gospodarstwa domowe zostają w tyle

Chińska gospodarka nadal rozwija się w nierównym tempie. Sondaż Reutera przed publikacją danych handlowych wskazywał, że eksport w sierpniu mógł wzrosnąć o 25% rok do roku, po wzroście o 23,9% w lipcu. Popyt zagraniczny pomagał podtrzymywać wzrost w warunkach słabej konsumpcji krajowej i zastoju na rynku nieruchomości. 17

Obraz ten potwierdzały odrębne dane za lipiec: produkcja przemysłowa wzrosła o 4,5% rok do roku, wolniej niż oczekiwano. Reuters opisywał gospodarkę jako nadal zależną od eksportu, który ma równoważyć słabą konsumpcję i inwestycje.

To model „dwóch prędkości”. Produkcja nastawiona na eksport może wspierać aktywność gospodarczą i zatrudnienie, ale nie musi automatycznie przełożyć się na większą pewność konsumentów ani na trwały wzrost wydatków gospodarstw domowych.

Trudny wybór dla Pekinu

Dla władz w Pekinie droższa energia oznacza niewygodne połączenie: podnosi mierzoną inflację i koszty biznesu w tym samym czasie, gdy popyt krajowy jest nadal słaby. Jeśli ceny energii utrzymają się wysoko, mogą ograniczać realną siłę nabywczą rodzin i marże przedsiębiorstw, zamiast tworzyć zdrowszą inflację opartą na popycie.

Władze muszą więc wspierać konsumpcję i zaufanie gospodarstw domowych, nie opierając wzrostu wyłącznie na dalszej ekspansji przemysłu. Jednocześnie mierzą się ze słabością sektora nieruchomości oraz niepewnością co do popytu zewnętrznego. Eksport może krótkoterminowo amortyzować spowolnienie, ale zwiększa też wrażliwość gospodarki na napięcia handlowe i zmiany koniunktury za granicą. 17

Sierpniowe dane należy zatem odczytywać przede wszystkim jako odbicie inflacji napędzane kosztami, a nie jako przełom w kondycji chińskiej gospodarki krajowej. Bardziej przekonującym sygnałem trwałego ożywienia byłaby stała poprawa wydatków gospodarstw domowych, a nie tylko wzrost cen energii i surowców.