Skala kryzysu była szczególnie widoczna na początku sierpnia. W nocy z 2 na 3 sierpnia doszło do szóstego w tym roku całkowitego załamania krajowej sieci energetycznej. Próby przywrócenia zasilania zakończyły się kolejną awarią systemu.
Kuba zmaga się jednocześnie z niedoborem paliwa, leków i żywności. Podczas przywracania zasilania operator sieci w pierwszej kolejności kierował energię do obiektów o znaczeniu krytycznym, takich jak szpitale.
Długie, a czasem trwające całymi dniami przerwy w dostawach prądu zmieniły codzienne funkcjonowanie mieszkańców. Kubańczycy musieli planować gotowanie, korzystanie z wody, pracę, komunikację i sen wokół krótkich momentów, gdy energia wracała. Wysokie temperatury sprawiały, że część mieszkańców nocowała lub odpoczywała na zewnątrz.
Brak prądu utrudnia także przechowywanie żywności w chłodziarkach, gotowanie, pompowanie wody i działanie placówek medycznych. Niedobory paliwa dodatkowo ograniczają transport oraz dostawy i dystrybucję produktów. Dostępne materiały potwierdzają te skutki, ale nie pozwalają wiarygodnie podać ogólnokrajowych danych liczbowych dla każdego z tych sektorów.
Relacje największych agencji informacyjnych wiążą gwałtowne pogorszenie sytuacji w 2026 roku z praktycznym przerwaniem dostaw ropy na Kubę po tym, jak prezydent Donald Trump zagroził nałożeniem ceł na państwa dostarczające wyspie ten surowiec.
Źródła nie przedstawiają jednak wystarczająco solidnych i niezależnie zweryfikowanych danych o zmianach w dostawach w rozbiciu na poszczególne transporty. Dlatego nie można rzetelnie wskazać dokładnego spadku ich wolumenu.
W obliczu kryzysu Chiny przekazały Kubie drugą partię 5 tysięcy systemów fotowoltaicznych. Urządzenia mają trafić do odizolowanych gospodarstw wiejskich oraz obiektów świadczących podstawowe usługi — m.in. placówek ochrony zdrowia, pogotowia ratunkowego, żłobków i oddziałów bankowych — we wszystkich 169 gminach kraju.
W doniesieniach pojawia się również chińskie wsparcie dla zasilanych energią słoneczną trójkołowców elektrycznych, które miałyby zapewnić lokalny transport przy mniejszym zużyciu paliwa. Szczegółowa liczba pojazdów i informacje o ich rozmieszczeniu nie zostały jednak dostatecznie potwierdzone w przeanalizowanych materiałach.
Hawana próbuje równolegle zwiększyć krajową produkcję energii odnawialnej. Rezolucja nr 179/2026 ustanowiła stałą stawkę 90 peso kubańskich za 1 kWh energii wytworzonej ze źródeł odnawialnych i dostarczonej do krajowej sieci. Zmiana rozszerzyła system poza samą energetykę słoneczną.
Powiązane przepisy przewidują również:
Rosyjska pomoc ma więc przede wszystkim wymiar doraźny: dostarcza żywność, światło i podstawowe wyposażenie medyczne. Chińskie systemy fotowoltaiczne oraz kubańskie zachęty regulacyjne są natomiast próbą ograniczenia zależności wyspy od paliw i stopniowej przebudowy jej systemu energetycznego.