Globalne private equity wycofuje się z Chin. W 2026 roku nie zawarto ani jednej nowej transakcji

Najważniejszy wniosek z analizy Financial Times jest uderzający: żadna z dziesięciu śledzonych globalnych firm private equity nie ujawniła nowej inwestycji kapitałowej w Chinach kontynentalnych w pierwszych siedmiu miesiącach 2026 roku. W zestawieniu znalazły się KKR, Warburg Pincus, Blackstone, CVC, TPG, Carlyle, Bain Capital, EQT, Advent International i Apollo.

Nie oznacza to, że w Chinach całkowicie zamarła działalność private equity. Dane obejmują publicznie ujawnione inwestycje konkretnej grupy globalnych firm i mogą pomijać transakcje prywatne, mniejszościowe, wtórne lub nieujawnione. Wynik pokazuje jednak, że dla największych zagranicznych funduszy wykupowych Chiny stały się wyjątkowo trudnym rynkiem do oceny, sfinansowania, prowadzenia inwestycji i późniejszej sprzedaży.

Nie chodzi już tylko o mniej transakcji. Chodzi o zero

Najnowszy wynik przedłuża wyraźny trend spadkowy. Dziesięć firm zrealizowało łącznie 30 inwestycji w Chinach w 2021 roku, podczas gdy w 2023 roku odnotowano ich zaledwie pięć — w większości niewielkich.

Do końca lipca 2026 roku licznik spadł do zera. Sugeruje to, że firmy nie ograniczają się już do większej ostrożności przy wycenie aktywów czy wyborze sektorów. Ponownie oceniają, czy klasyczny transgraniczny wykup można wystarczająco pewnie zatwierdzić, sfinansować, prowadzić, a następnie sprzedać.

Dlaczego zagraniczne fundusze wstrzymują inwestycje?

Kilka rodzajów ryzyka zaczęło wzajemnie się wzmacniać:

• Ryzyko regulacyjne: Pekin zwiększył kontrolę nad zagranicznymi inwestycjami w wrażliwych obszarach, między innymi w technologii i sztucznej inteligencji.
• Kontrole transgraniczne: amerykańskie ograniczenia dotyczące inwestycji zagranicznych i technologii, działające równolegle z chińskimi kontrolami, komplikują struktury własnościowe i obowiązki związane z przestrzeganiem przepisów.
• Niepewny dostęp sektorowy: inwestorzy mają mniej jasności co do tego, które branże mogą przyjmować zagraniczny kapitał i na jakich warunkach.
• Obawy o przepływ kapitału: dla inwestorów finansujących transakcje w dolarach kluczowe znaczenie ma możliwość wyprowadzenia środków i zysków z Chin.
• Niepewne wyjście: trudniej uzasadnić inwestycję, jeśli sprzedaż udziałów, debiut giełdowy lub inny sposób realizacji zysku może zająć lata albo okazać się praktycznie niemożliwy.

Wspólnie czynniki te podnoszą koszt analizy due diligence i osłabiają przekonanie, że fundusz będzie mógł przejść przez swój standardowy cykl: zainwestować kapitał, poprawić wyniki spółki, sprzedać udziały i zwrócić pieniądze inwestorom funduszu.

Susza na rynku wyjść utrudnia obronę nowych inwestycji

Zamrożenie nowych transakcji następuje po długim okresie problemów ze sprzedażą istniejących aktywów w Chinach. Dziesięć największych firm nie odnotowało żadnego publicznie ujawnionego pełnego wyjścia z chińskiej spółki portfelowej w 2025 roku. Był to drugi kolejny rok bez takiej transakcji.

To ma znaczenie nie tylko dla pojedynczych inwestycji. Fundusze private equity potrzebują wyjść z inwestycji, aby wypłacać środki funduszom emerytalnym, inwestorom państwowym, biurom rodzinnym i innym inwestorom instytucjonalnym — tak zwanym limited partners, czyli partnerom finansującym fundusz.

Kiedy aktywa pozostają zamrożone, inwestorzy mogą mniej chętnie angażować się w nowe fundusze skoncentrowane na Chinach lub akceptować zwiększanie ekspozycji na ten rynek.

Wcześniejsze doniesienia opisywały również pozyskiwanie dolarowego finansowania przez firmy private equity inwestujące przede wszystkim w Chinach jako niemal całkowicie zatrzymane. Powstaje w ten sposób błędne koło: słabe wyjścia utrudniają pozyskiwanie kapitału, ograniczone finansowanie zmniejsza zdolność do zawierania transakcji, a mniejsza liczba nowych inwestycji osłabia lokalny pipeline projektów.

„Zero” wymaga ważnego zastrzeżenia

Liczba zero w analizie opartej na danych Dealogic i PitchBook jest miarą publicznie ujawnionych transakcji, a nie pełnym spisem wszystkich inwestycji i całkowitej ekspozycji tych firm na Chiny. Nie dowodzi, że dziesięć funduszy nie sprzedało żadnych aktywów prywatnie, nie dokonało inwestycji mniejszościowych, nie uczestniczyło w transakcjach wtórnych ani nie zmieniało struktury swoich chińskich spółek portfelowych.

Ostrożniejszy, ale nadal istotny wniosek brzmi: od stycznia do lipca 2026 roku ta wpływowa grupa nie ujawniła żadnej nowej inwestycji kapitałowej w Chinach kontynentalnych. Duże globalne firmy są widocznymi uczestnikami rynku i często sygnalizują, jak inwestorzy instytucjonalni oceniają relację ryzyka do potencjalnego zysku w danym kraju.

Wynik nie opisuje też całego chińskiego sektora private equity. Inne dane wskazują na utrzymującą się lub odbudowującą aktywność inwestorów krajowych, funduszy finansowanych w renminbi oraz inwestorów skoncentrowanych na spółkach wzrostowych. Raport Bain wskazywał, że w 2025 roku liczba i wartość transakcji w regionie Wielkich Chin wzrosły drugi rok z rzędu, a wartość wyjść osiągnęła najwyższy poziom od 2022 roku. Odwrót zagranicznych funduszy wykupowych odzwierciedla więc szczególne ograniczenia, z którymi mierzą się firmy finansowane globalnie, a nie jednolity krach wszystkich form chińskiego kapitału.

Chiny obciążają szerszy rynek Azji i Pacyfiku

Dane dotyczące pozyskiwania funduszy pokazują, dlaczego sytuacja w Chinach ma znaczenie także poza ich granicami. Fundusze private equity skoncentrowane na Azji i Pacyfiku pozyskały w 2025 roku 58 mld dolarów, z wyłączeniem wehikułów denominowanych w renminbi. Był to najniższy wynik od 12 lat i spadek o 37 proc. względem poprzedniego roku.

Nie oznacza to, że wszystkie rynki azjatyckie znalazły się w równie trudnej sytuacji. Pokazuje jednak, że inwestorzy instytucjonalni domagają się wyraźniejszych dowodów na możliwość sprzedaży aktywów, odzyskania płynności i osiągania powtarzalnych stóp zwrotu, zanim zaangażują kolejny kapitał.

Rynki oferujące bardziej przewidywalne reguły, łatwiejszy przepływ środków lub sprawniejsze kanały wyjścia mogą skorzystać, gdy zarządzający przekierują tam swoją uwagę.

W przypadku Chin problem coraz częściej dotyczy inwestowalności — czyli tego, czy inwestor jest w stanie wiarygodnie wskazać dozwoloną okazję, uzyskać wymagane zgody, przenieść kapitał i ostatecznie zrealizować zysk. Niższe wyceny mogą tworzyć atrakcyjne punkty wejścia, ale same w sobie nie rozwiązują problemów regulacyjnych ani geopolitycznych.

Co musiałoby się zmienić?

Propozycje polityczne mające odbudować zaufanie zagranicznych inwestorów mogą nieco poprawić nastroje. Same deklaracje raczej nie wystarczą jednak do wznowienia dużej aktywności zagranicznych funduszy wykupowych, dopóki nierozwiązane pozostaną ograniczenia, niepewność egzekwowania przepisów, limity sektorowe, obawy dotyczące repatriacji kapitału oraz słaba płynność przy wyjściu z inwestycji.

Bezpośrednia lekcja z analizy Financial Times nie jest więc taka, że globalne private equity na zawsze porzuciło Chiny. Chodzi o to, że dla znaczącej grupy firm przestał działać dotychczasowy model inwestycyjny. Dopóki inwestorzy nie zobaczą wiarygodnej drogi od wejścia do wyjścia, a partnerzy finansujący fundusze — realnej możliwości odzyskania gotówki, rynek może pozostawać formalnie otwarty, lecz w praktyce niedostępny dla wielu tradycyjnych strategii transgranicznych wykupów.