Głównym powodem nie była dobra wola Moskwy, tylko wojna. Ukraińskie siły przez cały lipiec nieprzerwanie uderzały w infrastrukturę wydobywczą, magazynową i rurociągową, bezpośrednio wymuszając spadek wydobycia . To radykalna zmiana: jeszcze przed nasiloną kampanią Rosja często przekraczała swój limit; głębokie niedoszacowanie to skutek działań wojennych, a nie polityki gospodarczej .

Jak uderzenia na rafinerie wywołały kryzys paliwowy w Rosji

Kampania wymierzona w rafinerie okazała się jeszcze bardziej druzgocąca niż ataki na wydobycie. Ukraina trafiła w co najmniej 24 z 34 największych rosyjskich rafinerii w około 50 atakach . Kluczowa rafineria w Moskwie – największy dostawca paliwa dla stolicy – została trafiona dwoma dronami w czerwcu 2026 roku i wyłączona na co najmniej pół roku .

Na początku lipca 2026 roku Sztab Generalny Ukrainy oszacował, że 43% mocy przerobowych rosyjskich rafinerii jest nieczynnych; późniejsze dane monitoringowe pokazały, że spadły one do najniższego poziomu od 21 lat – 3,91 mln baryłek dziennie . Konsekwencje dla rosyjskiego rynku paliw były natychmiastowe i dotkliwe:

• Powszechne niedobory i reglamentacja: Problemy z paliwem rozlały się na ponad 40 rosyjskich regionów. Prezydent Putin publicznie przyznał, że niedobory są skutkiem ukraińskich ataków, mówiąc w telewizji państwowej: „Oczywiście stwarzają problemy, to oczywiste. Obecnie obserwujemy pewien niedobór, ale nie jest on krytyczny” .
• Od eksportera do importera: Rosja, historycznie jeden z największych światowych eksporterów paliw, otrzymała pierwszą w historii dostawę benzyny z Indii w sierpniu 2026 roku. Benzyna została wyprodukowana przez Nayara Energy – indyjskiego rafinera częściowo należącego do rosyjskiego giganta naftowego Rosnieft . Moskwa importuje także paliwo z Białorusi i aż z Maroka .
• Logistyczne kombinowanie: Władze przekierowują paliwo z Syberii do Moskwy, by osłonić stolicę, podczas gdy Krym – regularny cel ukraińskich ataków – pozostaje obszarem najmocniej dotkniętym kryzysem . Rosja zakazała eksportu benzyny w kwietniu, paliwa lotniczego 1 czerwca, a oleju napędowego 8 lipca .

Jak państwa Zatoki Perskiej pogłębiły nierównowagę w OPEC+

Gdy rosyjska produkcja się załamała, sytuacja u sojuszników z OPEC+ wyglądała zupełnie inaczej. Irak, Arabia Saudyjska i Kuwejt gwałtownie zwiększyły własne wydobycie w lipcu 2026 roku:

• Łączne wydobycie surowej ropy OPEC wzrosło w lipcu o 1,16–1,7 mln baryłek dziennie, osiągając około 19,44 mln baryłek dziennie (lub 23,6 mln baryłek w szerszym zestawieniu OPEC-12) .
• Największy miesięczny wzrost zanotował Irak – plus 665 000 baryłek dziennie, do około 2,62 mln baryłek. Arabia Saudyjska zwiększyła wydobycie o 590 000 baryłek dziennie do 7,35 mln, a Kuwejt o 393 000 baryłek do 1,85 mln .
• Siedem państw OPEC+ realizujących dobrowolne cięcia łącznie zwiększyło wydobycie o 1,424 mln baryłek dziennie w lipcu w porównaniu z czerwcem – znacznie więcej niż uzgodniona na czerwcowym spotkaniu podwyżka o 188 000 baryłek .

Efekt: państwa Zatoki Perskiej w dużej mierze skompensowały zakłócenia wojenne gdzie indziej, podczas gdy Rosja – spętana ukraińskimi atakami – nie mogła zwiększyć własnej produkcji. To pogłębiło dysproporcję wewnątrz OPEC+: Rosja daleko od swojego limitu, podczas gdy arabscy sojusznicy rozpędzali się do niego lub nawet go przekraczali .

Głównym powodem nie była dobra wola Moskwy, tylko wojna. Ukraińskie siły przez cały lipiec nieprzerwanie uderzały w infrastrukturę wydobywczą, magazynową i rurociągową, bezpośrednio wymuszając spadek wydobycia . To radykalna zmiana: jeszcze przed nasiloną kampanią Rosja często przekraczała swój limit; głębokie niedoszacowanie to skutek działań wojennych, a nie polityki gospodarczej .

Jak uderzenia na rafinerie wywołały kryzys paliwowy w Rosji

Kampania wymierzona w rafinerie okazała się jeszcze bardziej druzgocąca niż ataki na wydobycie. Ukraina trafiła w co najmniej 24 z 34 największych rosyjskich rafinerii w około 50 atakach . Kluczowa rafineria w Moskwie – największy dostawca paliwa dla stolicy – została trafiona dwoma dronami w czerwcu 2026 roku i wyłączona na co najmniej pół roku .

Na początku lipca 2026 roku Sztab Generalny Ukrainy oszacował, że 43% mocy przerobowych rosyjskich rafinerii jest nieczynnych; późniejsze dane monitoringowe pokazały, że spadły one do najniższego poziomu od 21 lat – 3,91 mln baryłek dziennie . Konsekwencje dla rosyjskiego rynku paliw były natychmiastowe i dotkliwe:

• Powszechne niedobory i reglamentacja: Problemy z paliwem rozlały się na ponad 40 rosyjskich regionów. Prezydent Putin publicznie przyznał, że niedobory są skutkiem ukraińskich ataków, mówiąc w telewizji państwowej: „Oczywiście stwarzają problemy, to oczywiste. Obecnie obserwujemy pewien niedobór, ale nie jest on krytyczny” .
• Od eksportera do importera: Rosja, historycznie jeden z największych światowych eksporterów paliw, otrzymała pierwszą w historii dostawę benzyny z Indii w sierpniu 2026 roku. Benzyna została wyprodukowana przez Nayara Energy – indyjskiego rafinera częściowo należącego do rosyjskiego giganta naftowego Rosnieft . Moskwa importuje także paliwo z Białorusi i aż z Maroka .
• Logistyczne kombinowanie: Władze przekierowują paliwo z Syberii do Moskwy, by osłonić stolicę, podczas gdy Krym – regularny cel ukraińskich ataków – pozostaje obszarem najmocniej dotkniętym kryzysem . Rosja zakazała eksportu benzyny w kwietniu, paliwa lotniczego 1 czerwca, a oleju napędowego 8 lipca .

Jak państwa Zatoki Perskiej pogłębiły nierównowagę w OPEC+

Gdy rosyjska produkcja się załamała, sytuacja u sojuszników z OPEC+ wyglądała zupełnie inaczej. Irak, Arabia Saudyjska i Kuwejt gwałtownie zwiększyły własne wydobycie w lipcu 2026 roku:

• Łączne wydobycie surowej ropy OPEC wzrosło w lipcu o 1,16–1,7 mln baryłek dziennie, osiągając około 19,44 mln baryłek dziennie (lub 23,6 mln baryłek w szerszym zestawieniu OPEC-12) .
• Największy miesięczny wzrost zanotował Irak – plus 665 000 baryłek dziennie, do około 2,62 mln baryłek. Arabia Saudyjska zwiększyła wydobycie o 590 000 baryłek dziennie do 7,35 mln, a Kuwejt o 393 000 baryłek do 1,85 mln .
• Siedem państw OPEC+ realizujących dobrowolne cięcia łącznie zwiększyło wydobycie o 1,424 mln baryłek dziennie w lipcu w porównaniu z czerwcem – znacznie więcej niż uzgodniona na czerwcowym spotkaniu podwyżka o 188 000 baryłek .

Efekt: państwa Zatoki Perskiej w dużej mierze skompensowały zakłócenia wojenne gdzie indziej, podczas gdy Rosja – spętana ukraińskimi atakami – nie mogła zwiększyć własnej produkcji. To pogłębiło dysproporcję wewnątrz OPEC+: Rosja daleko od swojego limitu, podczas gdy arabscy sojusznicy rozpędzali się do niego lub nawet go przekraczali .