Wojna w Zatoce Perskiej 2026: Iran kontra ZEA – kalendarium ataków, przechwyceń i kryzysu naftowego

28 lutego 2026 roku skoordynowane uderzenia sił amerykańskich i izraelskich na Iran uruchomiły lawinę odwetu . W ciągu następnych miesięcy Iran wystrzelił tysiące pocisków balistycznych i dronów w kierunku sąsiednich państw Zatoki Perskiej, ze szczególnym nasileniem na Zjednoczone Emiraty Arabskie. Konflikt ten stał się jednym z najpoważniejszych kryzysów bezpieczeństwa w regionie od dekad. Poniżej przedstawiamy pełną oś czasu ataków, działań obronnych, sporów dyplomatycznych oraz wpływu na globalne lotnictwo i rynki energetyczne.

Iskra zapalna: uderzenia USA-Izrael i natychmiastowy odwet

Konflikt wybuchł 28 lutego 2026 roku, kiedy Stany Zjednoczone i Izrael przeprowadziły ataki militarne na Iran . W ciągu kilku godzin Iran odpowiedział wielodniową salwą rakiet i dronów wymierzoną w wiele państw Zatoki, w tym ZEA, Arabię Saudyjską, Katar, Kuwejt, Oman i Bahrajn . Ataki były natychmiastowe i szerokie w zasięgu, sygnalizując nową fazę wojny regionalnej.

Rekordowa obrona: przechwycenia ZEA

Do 9 kwietnia 2026 roku ZEA poinformowały o przechwyceniu i zniszczeniu nadzwyczajnej liczby nadlatujących pocisków:

• 537 pocisków balistycznych
• 2256 dronów
• Liczby te obejmują wszystkie irańskie pociski wystrzelone w kierunku ZEA od końca lutego .

Dane te nie uwzględniają przechwyceń przez inne państwa Zatoki ani pocisków zestrzelonych po 9 kwietnia. Tempo ataków pozostało wysokie przez marzec i kwiecień, z codziennymi salwami w całej Zatoce . ZEA użyły amerykańskich systemów obrony przeciwrakietowej THAAD i Patriot, aby dokonać tych przechwyceń .

Atak na wyspę Kharg oraz cykl oskarżeń i zaprzeczeń

Przełomowym momentem konfliktu był 13 marca 2026 roku, kiedy Siły Powietrzne USA przeprowadziły zakrojony na szeroką skalę atak bombowy na wyspę Kharg, główny irański hub eksportu ropy. Uderzenia trafiły w ponad 90 irańskich celów wojskowych, celowo unikając infrastruktury naftowej i gazowej .

Następnego dnia irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi oskarżył, że amerykańskie ataki zostały przeprowadzone z terytorium ZEA. Twierdził, że siły USA użyły zamontowanych na ciężarówkach systemów rakietowych M142 HIMARS, stacjonujących w „portach, dokach i kryjówkach” w Emiratach, wymieniając z nazwy Ras al-Chajma i lokalizację w pobliżu Dubaju .

ZEA kategorycznie odrzuciły te oskarżenia. Doradca dyplomatyczny prezydenta ZEA Anwar Gargasz nazwał to twierdzenie „bezpodstawnym i chybionym”, stwierdzając, że „zagubiona polityka” i „porzucona mądrość” Iranu „potępiły jego własny kraj, umocniły jego izolację i obnażyły jego agresję” . ZEA podkreśliły swoje prawo do samoobrony i oświadczyły, że nie upoważniły żadnych ataków ze swojego terytorium . Wojsko USA odmówiło komentarza w sprawie tych zarzutów .

Iran w odpowiedzi wydał bezprecedensowe ostrzeżenie o ewakuacji dla trzech głównych portów ZEA — w tym Dżebel Ali, największego na Bliskim Wschodzie — po raz pierwszy otwarcie grożąc nieamerykańskim aktywom sąsiedniego państwa . Iran ostrzegł również ZEA przed umożliwianiem w przyszłości ataków z ich terytorium na kontrolowane przez Iran wyspy (Abu Musa, Wielki Tunb i Mały Tunb) .

Fazy kampanii ataków

Faza 1 (koniec lutego – marzec): Natychmiastowy odwet

Codzienne salwy rakiet i dronów w całej Zatoce. Iran groził „rozszerzeniem wojny” i wezwał do ewakuacji portów w ZEA . Szczątki przechwyconych pocisków spowodowały pożary w Strefie Przemysłu Naftowego w Fujajrze .

Faza 2 (4–5 maja): Nowa fala

ZEA przechwyciły 15 rakiet i 4 drony wystrzelone z Iranu podczas jednego starcia. Trzy osoby zostały ranne. Loty przylatujące zostały zakłócone . Iran zaprzeczył, jakoby atakował ZEA, ale ostrzegł przed „zdecydowaną odpowiedzią”, gdyby jakiekolwiek przyszłe ataki pochodziły z terytorium Emiratów .

Faza 3 (12–13 lipca): Eskalacja po amerykańskich uderzeniach

Po kolejnej rundzie amerykańskich uderzeń na Iran, Teheran ponownie zaatakował państwa Zatoki, w tym ZEA, Katar, Kuwejt, Oman i Bahrajn . USA ogłosiły blokadę morską całego wybrzeża Iranu 13 lipca, obejmującą wszystkie porty, terminale naftowe i statki bez względu na banderę . Ponad 1500 lotów zostało dotkniętych tą falą ataków .

Faza 4 (od 8 sierpnia): Ataki na żeglugę

ZEA oskarżyły Iran o ostrzelanie pociskiem tankowca ADNOC, gdy ten przepływał przez Cieśninę Ormuz, co spotkało się z szybkim potępieniem ze strony państw Zatoki i świata arabskiego . Na dzień 12 sierpnia 2026 roku rozmowy mające zakończyć wojnę wciąż znajdowały się w impasie, a ataki na żeglugę trwały nadal .

Zakłócenia w lotnictwie cywilnym

Konflikt spowodował jeden z najpoważniejszych wstrząsów dla globalnego lotnictwa w najnowszej historii:

• 28 lutego – 1 marca: Główne lotniska na Bliskim Wschodzie, w tym Dubaj (najbardziej ruchliwy międzynarodowy hub na świecie), Abu Zabi i Doha, zostały zamknięte. Emirates zawiesiły wszystkie operacje. Odwołano tysiące lotów .
• 6 marca: Linie lotnicze z Emiratów wznowiły ograniczone loty, ale samolot Air France repatriujący pasażerów został zmuszony do zawrócenia z powodu ostrzału rakietowego, a samolot Lufthansy został przekierowany z obawy o bezpieczeństwo .
• 12 marca: Ataki dronów spowodowały poważne uszkodzenia na Międzynarodowym Porcie Lotniczym w Kuwejcie .
• 16 marca: Atak dronem spowodował pożar zbiornika paliwa w pobliżu międzynarodowego lotniska w Dubaju, wymuszając tymczasowe zamknięcie i przekierowanie lotów na lotnisko Maktoum w Dubaju .
• 4 maja: Ataki rakietowe i dronowe ponownie zakłóciły loty przylatujące do ZEA .
• 12 lipca: Kolejna fala irańskich ataków dotknęła ponad 1500 lotów w całej Zatoce .
• Nadal: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) przedłużyła swoją Informację o Strefach Konfliktu (Conflict Zone Information Bulletin), zalecając liniom lotniczym unikanie niektórych przestrzeni powietrznych Bliskiego Wschodu co najmniej do 31 sierpnia 2026 roku .

Kryzys w Cieśninie Ormuz i szok na rynku ropy

Zamknięcie Cieśniny Ormuz, przez którą przepływa około 20% światowych dostaw ropy naftowej, stało się centralnym elementem kryzysu .

• 4 marca 2026 roku irańskie siły ogłosiły cieśninę „zamkniętą” i zaczęły atakować lub grozić statkom próbującym ją przepłynąć . Ruch przez cieśninę gwałtownie spadł .
• Ropa Brent podskoczyła o 8% z 71,32 dol. za baryłkę 27 lutego do 77,24 dol. 28 lutego .
• Do 14 lipca Brent kosztował 84,95 dol. w związku z odnowionymi atakami USA-Iran .
• Do 23 lipca Brent zamknął się powyżej 100 dol. za baryłkę po raz pierwszy od maja, napędzany atakami Huti na Morzu Czerwonym, które spotęgowały obawy o podaż .
• Na dzień 12 sierpnia 2026 roku Brent był notowany po 89,26 dol. za baryłkę, zmierzając po szósty dzień wzrostów, ponieważ ataki na statki wzmacniały obawy o dostawy, a rozmowy pokojowe utknęły w martwym punkcie .

Służba Badawcza Kongresu USA (Congressional Research Service) określiła kryzys jako powodujący „gwałtowny spadek” ruchu przez Ormuz z poważnym wpływem na globalne ceny ropy, produktów naftowych i gazu ziemnego .

Sytuacja dyplomatyczna

Wiele rund rozmów między USA a Iranem nie doprowadziło do zawieszenia broni. Konflikt pozostaje aktywny w połowie sierpnia 2026 roku, bez perspektyw na rozwiązanie . Iran nadal postrzega państwa Zatoki jako uzasadnione cele ze względu na ich postrzeganą współpracę z amerykańskimi operacjami wojskowymi, podczas gdy ZEA i inne rządy Zatoki podkreślają swoje prawo do samoobrony i zaprzeczają ułatwianiu ataków na Iran .