Rosyjskie agencje pracy otwarcie oferują całe drużyny północnokoreańskich pracownic na platformach rekrutacyjnych. Kluczowy szczegół: firmy mogą zatrudnić je wyłącznie w formie brygad liczących co najmniej 40 kobiet . Stawka godzinowa wynosi od 480 rubli (około 6 dolarów) . Jedna z rosyjskich firm outsourcingowych zamieściła ogłoszenie na platformie Avito, oferując grupy około 40 kobiet do różnych rodzajów prac .
Kobiety są kierowane do różnych sektorów rosyjskiej gospodarki. Według doniesień pracują na liniach montażowych, w szwalniach, na farmach, w kuchniach, na budowach i w restauracjach . W konkretnym przypadku, Główny Zarząd Wywiadu Ukrainy (DIU) ujawnił, że Korea Północna planuje wysłać 12 000 pracownic do fabryki dronów w rosyjskiej specjalnej strefie ekonomicznej Alabuga w Tatarstanie – kluczowym ośrodku produkcyjnym irańskich dronów Shahed-136 .
Pracownice widziano na fermach trzody chlewnej w Kraj Nadmorski oraz w kompleksach rolniczych w Tatarstanie . Telegramowe kanały pokazują północnokoreańskie kobiety w dopasowanych białych strojach, niosące czarne torby i plecaki, przybywające do rosyjskich zakładów produkcyjnych .
Organizacje praw człowieka opisują ten system jako sponsorowaną przez państwo pracę przymusową. Pracownice są pod ścisłym nadzorem, zarabiają ułamek normalnej płacy i nie mogą odejść ani zmienić pracy . Po przyjeździe władze Korei Północnej konfiskują im paszporty i dokumenty, aby uniemożliwić ucieczkę . Ograniczony jest ich dostęp do komunikacji i możliwość swobodnego poruszania się, a część zarobków jest rzekomo odprowadzana do państwa północnokoreańskiego .
Organizacja Global Rights Compliance opublikowała w sierpniu 2026 roku raport oparty na zeznaniach 21 północnokoreańskich pracowników budowlanych z trzech rosyjskich miast. Wykazał on, że wszystkie jedenaście wskaźników pracy przymusowej Międzynarodowej Organizacji Pracy była obecna w zeznaniach ofiar . Organizacja określiła to jako „100-tysięczny globalny program pracy przymusowej sponsorowany przez państwo” działający w 40 krajach, z Rosją jako głównym miejscem docelowym .
Kobiety otrzymują nominalnie około 4,36 funta dziennie, a znaczna część tej kwoty jest rzekomo potrącana .
To celowe działanie Pjongjangu: młode północnokoreańskie kobiety trafiają do fabryk i na farmy, a młodzi mężczyźni na pole bitwy . Nie są to dwa oddzielne programy, ale jedna strategia narodowa mająca na celu maksymalizację wkładu Korei Północnej w wysiłek wojenny Rosji.
| Kategoria | Szacunek | Źródło |
|---|---|---|
| Napływ pracownic | Nawet do 2000 kobiet tygodniowo (dane rosyjskiej agencji rekrutacyjnej) | |
| Pojedyncze znane zlecenie fabryczne | 12 000 kobiet planowanych dla jednej fabryki dronów w Tatarstanie | |
| Rozmieszczenie wojsk (łącznie) | 30 000–50 000 północnokoreańskich żołnierzy rzekomo wysłanych do Rosji | |
| Szerszy program pracowniczy | ~100 000 Koreańczyków z Północy wysłanych za granicę w ramach państwowego programu pracy; dziesiątki tysięcy już w Rosji w „warunkach niewolniczych” |
Rosyjska firma Startaff zaproponowała rekrutację do 2000 pracownic z Korei Północnej tygodniowo . Gdyby ten kurs się utrzymał, oznaczałoby to dziesiątki tysięcy kobiet wysyłanych rocznie. Planowane wysłanie 12 000 kobiet do pojedynczej fabryki dronów w Tatarstanie jest największym pojedynczym potwierdzonym kontyngentem .
Prezydent Wołodymyr Zełenski oświadczył 9 sierpnia 2026 r., że Moskwa i Pjongjang podjęły decyzję o rozmieszczeniu 30 000–50 000 północnokoreańskich żołnierzy na terytorium Rosji, wzywając Koreę Południową do udzielenia Ukrainie wsparcia w zakresie obrony powietrznej . To znacząca eskalacja w porównaniu z wcześniejszymi szacunkami: początkowe rozmieszczenia pod koniec 2024 roku szacowano na 10 000–12 000 żołnierzy, a około 14 000 wysłano do obwodu kurskiego w 2024 roku .
Do lutego 2026 roku południowokoreańska Narodowa Służba Wywiadu szacowała, że w obwodzie kurskim stacjonuje około 11 000 północnokoreańskich żołnierzy, w tym 10 000 bojowych i 1000 inżynieryjnych .
Poza bieżącymi działaniami wojennymi, szerszy północnokoreański program pracowniczy działa od lat. Instytut Narodowej Strategii Bezpieczeństwa oszacował, że między sierpniem 2023 a grudniem 2025 roku Korea Północna mogła dostarczyć Rosji broń i żołnierzy o wartości aż 14,4 miliarda dolarów .
Południowokoreańscy urzędnicy wywiadu poinformowali BBC, że do Rosji wysyłanych jest 10 000 północnokoreańskich robotników budowlanych, aby wypełnić luki kadrowe spowodowane wojną . Rosyjskie dane urzędowe pokazują, że w 2024 roku do Rosji wjechało 13 221 Koreańczyków z Północy – to 12 razy więcej niż w 2023 roku .
Niezależna weryfikacja tych danych jest niezwykle trudna. Powyższe liczby pochodzą głównie od ukraińskich służb wywiadowczych, południowokoreańskiego wywiadu i organizacji praw człowieka – a nie od oficjalnych źródeł rosyjskich czy północnokoreańskich, które albo zaprzeczają tym informacjom, albo milczą na ich temat .
Liczba 30 000–50 000 żołnierzy została podana przez prezydenta Zełenskiego jako decyzja podjęta przez Moskwę i Pjongjang, a nie oznacza, że jednostki są już w pełni rozmieszczone . Niektóre wcześniejsze szacunki wywiadu południowokoreańskiego i amerykańskiego z końca 2024 roku były niższe (10 000–12 000 żołnierzy) .
Twierdzenie rosyjskiej agencji rekrutacyjnej o sprowadzaniu do 2000 pracownic tygodniowo nie zostało niezależnie potwierdzone .
Cały system narusza liczne rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ zakazujące eksportu północnokoreańskiej siły roboczej .
Dwutorowa strategia Korei Północnej oznacza największe zaangażowanie Pjongjangu w obcą wojnę od czasów wojny koreańskiej. Dostarczając zarówno żołnierzy na pole bitwy, jak i pracowników na tyły, Korea Północna pomaga Rosji podtrzymać wysiłek wojenny, jednocześnie zdobywając twardą walutę dla reżimu Kim Dzong Una. Zarzuty stosowania pracy przymusowej, jeśli się potwierdzą, dodadzą kolejny, dramatyczny wymiar praw człowieka do już wyniszczającego konfliktu.