Hezbollah potępił tę taktykę w oficjalnym oświadczeniu, określając ją jako zamianę zielonych stref w „całkowicie wypalone i nienadające się do zamieszkania obszary” oraz część szerszej kampanii mającej na celu zniszczenie infrastruktury miejskiej i krajobrazu . Użycie ognia jako broni oznaczało eskalację środowiskowych i humanitarnych kosztów konfliktu, który w ciągu ostatnich dwóch lat zniszczył już tysiące hektarów pól uprawnych i lasów po obu stronach granicy .
9 sierpnia 2026 roku premier Benjamin Netanjahu powiedział na posiedzeniu rządu, że Izrael „działał siłowo w Libanie” w ostatnich dniach, eliminując „terrorystów”, w tym na grzbiecie Ali al-Taher w regionie Nabatii. Stwierdził: „Nie mogę tego rozwinąć. Jesteśmy w trakcie bardzo ważnej operacji” . Grzbiet Ali al-Taher, strategiczne wzniesienie około sześciu mil od granicy izraelskiej, był punktem zapalnym od końca lipca, kiedy to Hezbollah wystrzelił wybuchowego drona w kierunku izraelskiego pojazdu inżynieryjnego . Izraelskie siły zbrojne (IDF) zabiły kilku członków Hezbollahu podczas nocnych operacji na grzbiecie 1 sierpnia . Wypowiedź Netanjahu powiązała operację z szerszymi celami militarnymi Izraela przeciwko Hezbollahowi i wspieranym przez Iran bojownikom w południowym Libanie .
Grzbiet ten był opisywany w izraelskich i regionalnych mediach jako kluczowa twierdza Hezbollahu, a izraelskie siły okrążyły sieć tuneli pod nim, dążąc do rozbicia jednostki „Badr” tej grupy . Operacja miała miejsce po tym, jak izraelskie siły przejęły już podziemne centrum dowodzenia pod grzbietem pod koniec czerwca, określane przez IDF jako „centrum nerwowe” regionalnej dywizji Badr Hezbollahu .
9 sierpnia izraelskie ministerstwo spraw zagranicznych opublikowało na swoim oficjalnym anglojęzycznym koncie na X mapę, która przedstawiała części południowego Libanu jako terytorium Izraela. Mapa została zamieszczona w grafice dotyczącej ostrego niedożywienia wśród dzieci w Strefie Gazy . Hezbollah stwierdził, że mapa stanowi „jednoznaczne potwierdzenie ambicji izraelskiego wroga w Libanie” i wezwał libański rząd do wstrzymania bezpośrednich rozmów z Izraelem oraz złożenia pilnej skargi do Rady Bezpieczeństwa ONZ .
Ambasador Libanu w Waszyngtonie, Nada Hamadeh Moawad, skontaktowała się z Departamentem Stanu USA, który poprosił Izrael o usunięcie mapy. Izrael następnie usunął ją ze swojego anglojęzycznego konta, choć pozostała na koncie arabskojęzycznym . Mapa została opublikowana w czasie, gdy Izrael dążył do ustanowienia kontroli nad południowym Libanem aż po rzekę Litani, około 30 km na północ od granicy, co udokumentowała agencja Reuters . Według śledztwa Al Jazeery, do końca maja 2026 roku izraelskie wojsko opublikowało oficjalne mapy przedstawiające około 570 kilometrów kwadratowych pod swoją kontrolą w południowym Libanie .
Od lipca 2026 roku w Rzymie odbyło się kilka rund rozmów między Izraelem a Libanem pod auspicjami USA, ale nie doprowadziły one do kompleksowego przełomu. Szósta runda (14-15 lipca) przyniosła pewne postępy w kwestii wdrażania „stref pilotażowych”, w których siły izraelskie miały się wycofać, a kontrolę przejąć armia libańska . Jednak siódma runda (4-5 sierpnia) utknęła w martwym punkcie, a obie strony pozostały podzielone w kluczowej kwestii rozbrojenia Hezbollahu. Starszy libański urzędnik stwierdził, że sesja raczej nie przyniesie dalszych wycofań .
Chociaż rozmowy formalnie nie załamały się, efektywnie utknęły w martwym punkcie w kwestii zdolności militarnych Hezbollahu i zakresu izraelskiego wycofania. Libański urzędnik powiedział agencji France-Presse, że Izrael odmówił wycofania się z kolejnych obszarów południowego Libanu, chyba że armia libańska będzie miała pełną kontrolę nad dwiema początkowymi strefami pilotażowymi . Porozumienie ramowe, podpisane pod koniec czerwca, łączyło fazowe wycofanie Izraela ze zweryfikowanym rozbrojeniem Hezbollahu i innych grup wspieranych przez Iran – warunek, który Liban ma trudności spełnić .
Dostępne dane dotyczące ofiar są ograniczone i nie dają jeszcze pełnego obrazu szkód wśród ludności cywilnej.
Brak wiarygodnych zagregowanych danych o liczbie ofiar cywilnych wśród Libańczyków lub przesiedlonych z tej fazy konfliktu w dostępnych źródłach. Niezależne organizacje, takie jak ONZ czy libańskie Ministerstwo Zdrowia Publicznego, byłyby wiarygodnymi źródłami tych danych, ale ich najnowsze zestawienia nie zostały uwzględnione w dostępnych wynikach wyszukiwania.