Tajwańskie drony „piekielnego krajobrazu”: Debiut na Han Kuang 2026, lekcje z Ukrainy i batalia budżetowa

Pierwszym z nich jest średniej wielkości dron kamikadze, czyli amunicja krążąca. Ten dron o stałych skrzydłach, napędzany śmigłem, jest zaprojektowany do śledzenia i uderzania w cel poprzez rozbicie się o niego. Podczas ćwiczeń krążył nad plażą przez około 30 minut, zanim zasymulował uderzenie .

Drugim jest dron uderzeniowy – osobna platforma o stałych skrzydłach, również wciąż w fazie testów. Cztery drony uderzeniowe wystartowały z pobliskiego miejsca i zasymulowały atak na cele morskie .

Oprócz tych dwóch nowych platform, ćwiczenia w 2026 roku po raz pierwszy na większą skalę objęły kilka innych możliwości związanych z dronami:

• Taktyka rojów dronów: Ćwiczenia zintegrowały taktykę rojów dronów obok nowo wprowadzonych czołgów M1A2T Abrams .
• Operacje antydronowe: Przed ćwiczeniami potwierdzono, że wojsko testowało zdolność do prowadzenia operacji antydronowych przeciwko wrogim bezzałogowcom .
• Szersza integracja taktyczna: Drony zostały użyte wraz z szybkimi kutrami rakietowymi, uzbrojonymi jednostkami straży przybrzeżnej i nisko lecącymi samolotami, aby symulować odparcie chińskiego desantu amfibijnego .

Źródło wojskowe potwierdziło, że wszystkie te systemy wciąż znajdują się w fazie testów i nie są jeszcze w pełni operacyjne . Ćwiczenia oznaczały również pierwszą pełną integrację cywilnych ćwiczeń odporności z wojskowymi manewrami Han Kuang .

Jak te drony wypadają w porównaniu z ukraińskimi dronami bojowymi?

Nowe tajwańskie drony są bezpośrednio inspirowane innowacjami bojowymi, które Ukraina zapoczątkowała w swojej wojnie z Rosją. Business Insider zauważył, że drony pokazane podczas Han Kuang reprezentują „nową klasę dronów uderzeniowych, którą Ukraina skutecznie wykorzystywała” . Zarówno Clash Report, jak i The Times of India potwierdzają, że Tajwan „w dużym stopniu czerpie z lekcji z pola walki na Ukrainie” dla swojej strategii dronowej .

Porównanie ujawnia jednak krytyczne różnice wynikające z geografii i misji.

Najbardziej znaczącą różnicą jest środowisko. Wojna dronów na Ukrainie to konflikt lądowy o wyczerpanie, toczący się na linii frontu rozciągającej się na ponad 1000 kilometrów. Scenariusz Tajwanu koncentruje się na działaniach morskich. Drony muszą operować nad wodą, znajdować i trafiać w szybko poruszające się jednostki desantowe i okręty oraz przetrwać w notorycznie trudnych warunkach pogodowych Cieśniny Tajwańskiej, w tym silnych sezonowych monsunach, wysokich, stałych wiatrach, częstych tajfunach i korozyjnej solance .

Analitycy z Modern War Institute i Center for a New American Security (CNAS) podkreślają, że drony Tajwanu muszą być „bardziej podatne na straty” i odporne na warunki atmosferyczne niż jakikolwiek system, jaki Ukraina wprowadziła w swoim konflikcie lądowym . Tajwańscy producenci podobno budują drony z powłokami odpornymi na warunki atmosferyczne, uszczelnioną elektroniką i wyższym stosunkiem ciągu do masy, aby radzić sobie z porywistymi bocznymi wiatrami nad cieśniną . Nadbrzeżne ćwiczenia uderzeniowe szczególnie testowały nisko lecące drony uderzeniowe w środowisku przybrzeżnym, walidując tolerancję na warunki pogodowe i osiągi na wzburzonym morzu .

Strategia „piekielnego krajobrazu”: Jak drony miałyby niszczyć flotę inwazyjną

Koncepcja „piekielnego krajobrazu” została ukuta w 2024 roku przez admirała Samuela Paparo, dowódcę Dowództwa Indo-Pacyfiku USA. Zakłada ona, że masowe drony, bezzałogowe jednostki nawodne i inne systemy podatne na straty stworzą gęstą, wielokierunkową strefę śmierci w Cieśninie Tajwańskiej, która wyniszczy chińską flotę inwazyjną, zanim ta będzie mogła wylądować .

Główną logiką jest odstraszanie poprzez koszty. Strategia ma na celu uczynienie desantu amfibijnego tak kosztownym pod względem życia ludzkiego i sprzętu, że Pekin zrezygnuje z jego przeprowadzenia. Raport Taipei Times, powołujący się na źródło w bezpieczeństwie narodowym, stwierdza, że chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza (ALW) ocenia, iż jeśli Tajwan wdroży tę strategię, Chiny poniosą znaczne straty militarne bez „szans na zwycięstwo” .

W kontekście 2026 roku drony pełnią trzy konkretne role w tej strategii:

1. Warstwa asymetryczna: Drony zapewniają tanią, wielokrotnego użytku lub wymienną alternatywę dla drogich załogowych myśliwców i okrętów wojennych, dając Tajwanowi mnożnik siły przeciwko liczebnie przeważającej ALW .
2. Komplikowanie logistyki: Nasycając cieśninę dronami, Tajwan może zakłócić starannie zaplanowaną sekwencję desantu amfibijnego ALW, zmuszając okręty do rozproszenia się, opóźniając lądowania i wystawiając wojska na ostrzał .
3. Integracja ze strategią USA: Koncepcja piekielnego krajobrazu częściowo opiera się na dostarczonych przez USA systemach bezzałogowych i wywiadzie w czasie rzeczywistym, choć Tajwan samodzielnie buduje krajowe zdolności .

Analitycy CNAS, Stacie Pettyjohn i Molly Campbell, które opublikowały ważny raport na temat koncepcji piekielnego krajobrazu na początku 2026 roku, argumentują, że strategia obejmuje utworzenie czterech warstw operacyjnych rozciągających się na około 80 kilometrów od wybrzeża Tajwanu, z wykorzystaniem zsynchronizowanych działań dronów w domenie powietrznej, nawodnej i podwodnej .

Batalia budżetowa na 6,6 miliarda dolarów: Pieniądze na drony utknęły w parlamencie

Ambicje Tajwanu w zakresie dronów napotykają obecnie największą przeszkodę nie ze strony Chin, ale własnego parlamentu. Sytuacja budżetowa jest złożona i politycznie kontrowersyjna według stanu na sierpień 2026 roku.

Pierwotny plan: W listopadzie 2025 roku rząd zaproponował specjalny budżet obronny w wysokości 1,25 biliona NT (40 miliardów dolarów), który obejmował zakup ponad 210 000 dronów. Po prawie sześciu miesiącach sporów politycznych pakiet ten został uchwalony w maju 2026 roku, ale z istotną zmianą: kontrolowany przez opozycję parlament usunął z niego całe finansowanie na drony produkowane lokalnie, pozostawiając jedynie kanały sprzedaży zagranicznej (Foreign Military Sales) .

Odpowiedź rządu: W czerwcu 2026 roku rząd zaproponował osobny projekt ustawy budżetowej na 210 miliardów NT (6,6 miliarda dolarów), przeznaczony wyłącznie na drony produkowane lokalnie, rozłożony na sześć lat (2026–2031) . Ministerstwo Obrony Narodowej (MND) określiło, co by sfinansowało:

• 1446 przybrzeżnych dronów rozpoznawczych
• 208 200 przybrzeżnych dronów uderzeniowych (często określanych w niektórych podsumowaniach jako „ponad 3000 dronów uderzeniowych”, przy czym większa liczba obejmuje amunicję krótkiego zasięgu)
• 1320 bezzałogowych jednostek nawodnych

Impas legislacyjny: Według stanu na sierpień 2026 roku parlament (Yuan Ustawodawczy) nie uchwalił tej ustawy. Czternaście różnych wersji projektów od różnych partii jest rozpatrywanych bez konsensusu co do tytułu ustawy, zakresu, limitu wydatków czy okresu realizacji . Krytycy w parlamencie spierają się o to, czy użyć specjalnego mechanizmu budżetowego, czy budżetu ogólnego, oraz czy narzucić roczne limity wydatków . Prezydent Lai Ching-te publicznie wezwał ustawodawców do szybkiego zatwierdzenia budżetu .

Niepokój ekspertów: Analitycy z The Diplomat i Foundation for Defense of Democracies (FDD) ostrzegają, że każdy miesiąc opóźnienia osłabia zdolność Tajwanu do zbudowania krajowego ekosystemu produkcji dronów i zamknięcia luki rozwojowej przed tym, co postrzegają jako przyspieszający militarny harmonogram Chin .

Boom eksportowy: Tajwan staje się centrum dronów „wolnych od Chin”

Podczas gdy krajowe zakupy wojskowe stoją w miejscu, komercyjny eksport dronów z Tajwanu rośnie w sposób, który ujawnia siłę jego bazy przemysłowej.

• Wzrost 20-krotny: Eksport w pierwszych czterech miesiącach 2026 roku osiągnął 181 159 sztuk, już przekraczając cały rok 2025 .
• Przychody: Eksport w I kwartale 2026 roku przekroczył 115 milionów dolarów, już przewyższając 93 miliony dolarów odnotowane w całym 2025 roku .
• Wzrost branży: Produkcja tajwańskiego przemysłu dronów osiągnęła 12,9 miliarda NT (408 milionów dolarów) w 2025 roku, co oznacza 2,5-krotny wzrost rok do roku .
• Główni odbiorcy: Republika Czeska i Polska są największymi nabywcami, otrzymując zdecydowaną większość eksportu. Podobno są one dalej dostarczane na Ukrainę . Jeden z raportów odnotował, że Tajwan sprzedał Ukrainie ponad 100 000 dronów od 2025 roku, głównie za pośrednictwem Polski i Czech .
• Cel na 2030 rok: Ministerstwo Gospodarki dąży do miesięcznej produkcji 100 000 sztuk do 2030 roku, z czego 50% na eksport . Obecna miesięczna zdolność produkcyjna wynosi około 15 000 sztuk .

Tajwan wyraźnie pozycjonuje się jako „azjatyckie centrum” dla łańcuchów dostaw dronów „wolnych od Chin” („non-red”), w obliczu obaw Zachodu dotyczących cyberbezpieczeństwa i odporności łańcucha dostaw w chińskich bezzałogowcach . Ten napędzany eksportem wzrost pomaga tajwańskim producentom osiągnąć korzyści skali, których sam krajowy rynek wojskowy nie jest jeszcze w stanie zapewnić .

Adaptacje do trudnych warunków pogodowych Cieśniny Tajwańskiej

Powtarzającym się tematem w analizach obronnych jest to, że unikalne warunki pogodowe i morskie Cieśniny Tajwańskiej narzucają wymagania projektowe, których nie stawiała żadna inna wojna dronów.

Cieśnina doświadcza silnych sezonowych monsunów, wysokich, stałych wiatrów, częstych tajfunów od czerwca do października oraz ciągłej solanki, która degraduje elektronikę i płatowce. Wiele źródeł podkreśla to jako kluczowy wymóg projektowy dla tajwańskich dronów .

Nadbrzeżne ćwiczenia uderzeniowe pod Zuoying szczególnie testowały nisko lecące drony uderzeniowe w środowisku przybrzeżnym, co sugeruje, że wojsko waliduje tolerancję na warunki pogodowe i osiągi na wzburzonym morzu w realistycznych warunkach . Raporty branżowe wskazują, że tajwańscy producenci budują drony z powłokami odpornymi na warunki atmosferyczne, uszczelnioną elektroniką i wyższym stosunkiem ciągu do masy, aby radzić sobie z porywistymi bocznymi wiatrami nad cieśniną .

Podsumowanie

Podczas ćwiczeń Han Kuang w 2026 roku Tajwan publicznie przetestował dwa nowe typy dronów – amunicję krążącą kamikadze i drona uderzeniowego – bezpośrednio inspirowane ukraińskimi innowacjami na polu bitwy, ale zaadaptowane do wyjątkowo trudnego środowiska morskiego. Drony te są centralnym elementem taktycznym amerykańskiej koncepcji piekielnego krajobrazu, która ma na celu uczynienie chińskiego desantu amfibijnego zbyt kosztownym.

Ambicje te są jednak podważane przez wewnętrzny polityczny impas: budżet w wysokości 210 miliardów NT (6,6 miliarda dolarów) na krajową produkcję dronów utknął w parlamencie, nawet gdy komercyjny eksport dronów z Tajwanu wzrasta dwudziestokrotnie, a branża dąży do produkcji 100 000 sztuk miesięcznie do 2030 roku, pozycjonując wyspę jako kluczowe centrum „wolne od Chin” w globalnym łańcuchu dostaw dronów. To, czy Tajwan zdoła wystarczająco szybko rozwiązać impas budżetowy, aby zamknąć lukę w rozwoju dronów, zadecyduje o tym, czy strategia piekielnego krajobrazu pozostanie wiarygodnym środkiem odstraszania.