Dyplomacja wokół Ormuz i szokujący raport z amerykańskiego rynku pracy wywołały gwałtowne wahania na rynku ropy

5-6 sierpnia: Częściowe odbicie ropy z powodu wątpliwości. Ceny Brent wzrosły o 9 centów 5 sierpnia, gdy inwestorzy ważyli odrodzone oczekiwania z utrzymującą się niepewnością . Odbicie przyspieszyło 6 sierpnia, gdy irańska półoficjalna agencja informacyjna Fars podała, powołując się na posła, że tajny aneks umowy zabroni amerykańskim i izraelskim statkom wpływania do cieśniny . Brent skoczył o 3,04 dolara, czyli 3,83%, do zamknięcia na poziomie 82,49 dolara, gdy rynki ponownie wyceniły ryzyko upadku umowy .

7 sierpnia: Słaby raport o zatrudnieniu wywiera presję na popyt. Amerykańskie Biuro Statystyki Pracy (BLS) poinformowało, że zatrudnienie w sektorach pozarolniczych (nonfarm payrolls) niespodziewanie spadło w lipcu o 23 000 miejsc, podczas gdy ekonomiści spodziewali się wzrostu o 80 000 . Wzrost zatrudnienia za maj i czerwiec został skorygowany w dół o łączne 103 000 miejsc . Stopa bezrobocia spadła do 4,1%, ale tylko dlatego, że wskaźnik aktywności zawodowej obniżył się do najniższego poziomu od lutego 2021 roku, ponieważ ludzie opuszczali rynek pracy .

Mimo ponurego sygnału gospodarczego, Brent w piątek nadal wzrósł o 1,06 dolara do zamknięcia na poziomie 83,55 dolara, napędzany utrzymującą się niepewnością co do negocjacji w sprawie Ormuz . Mimo to, w skali tygodnia ropa zmierzała w kierunku straty przekraczającej 8% .

Rentowności obligacji zareagowały na dane o zatrudnieniu, a nie na Ormuz. Miękki raport o zatrudnieniu znacznie zmniejszył oczekiwania rynku na podwyżkę stóp procentowych przez Rezerwę Federalną na wrześniowym posiedzeniu . To zepchnęło rentowności obligacji w dół .

Zarys umowy Iran-Oman nabiera kształtu

Po pięciu miesiącach konfliktu, który praktycznie zamknął Cieśninę Ormuz – drogę wodną, którą normalnie przepływa około jedna piąta światowej ropy naftowej – proponowana dwustronna umowa między Iranem a Omanem nabrała kształtu.

Podstawowa struktura. Proponowane porozumienie dawałoby Iranowi kontrolę nad statkami wpływającymi do Zatoki Perskiej przez nową, pojedynczą trasę przebiegającą przez irańskie wody terytorialne, podczas gdy pas wyjściowy byłby kontrolowany przez Oman . Zastąpiłoby to tymczasowe trasy północną i południową, które były używane podczas konfliktu . Starszy irański dyplomata powiedział, że ustalenia mają potrwać od dwóch do czterech miesięcy , podczas gdy amerykański urzędnik stwierdził, że będą one ograniczone do 60 dni, aby umożliwić prace nad długoterminową umową .

Opłaty. Oman przedstawił Iranowi plan, poparty przez państwa Zatoki Perskiej, dotyczący dobrowolnych opłat za korzystanie z cieśniny – jest to ustępstwo wobec żądania Teheranu dotyczącego rekompensaty, które nie uruchamia formalnego „cła”, postrzeganego jako nielegalne . Zgodnie z projektem, na statki towarowe mogą zostać nałożone opłaty .

Status. Iran i Oman osiągnęły porozumienie w sprawie współrzędnych geograficznych trasy żeglugowej . Rzecznik irańskiego MSZ powiedział, że trwają prace nad wspólnym ogłoszeniem, „o ile nie będą ingerować niektóre osoby trzecie” . Wysoki rangą urzędnik z Zatoki Perskiej oszacował szanse na zawarcie umowy do piątku 7 sierpnia na „50 na 50” . 7 sierpnia rzecznik komisji bezpieczeństwa narodowego irańskiego parlamentu poinformował, że ogólne ramy zostały sfinalizowane, ale wymagają zatwierdzenia na „wyższych szczeblach” .

Pozostałe punkty sporne

• Dostęp dla statków amerykańskich i izraelskich. Raport irańskiej agencji Fars, powołującej się na posła, sugeruje, że tajny aneks miałby zabronić wstępu statkom USA i Izraela . Wiceminister spraw zagranicznych Iranu powiedział, że umowa z Omanem „wciąż nie otworzy automatycznie drogi wodnej”, a USA muszą spełnić dodatkowe warunki . USA prawie na pewno odrzuciłyby jakikolwiek zakaz dla swoich statków. To pozostaje największą przeszkodą.
• Iran zaprzecza bezpośrednim rozmowom z USA. Teheran twierdzi, że negocjuje wyłącznie z Omanem, podczas gdy amerykańscy urzędnicy, w tym Trump i Rubio, deklarowali postępy w bezpośrednich rozmowach, co tworzy lukę w wiarygodności .
• Ingerencja osób trzecich. Uzależnienie ogłoszenia przez irańskie MSZ od braku ingerencji nienazwanych osób trzecich wskazuje na potencjalnych „spoilerów”, być może Izrael lub siły twardej linii w Iranie .
• Powiązanie z szerszym zawieszeniem broni. Umowa o Ormuz jest postrzegana jako potencjalna ścieżka do szerszego zawieszenia broni między USA a Iranem, ale nie ma kompleksowego porozumienia .

Ryzyka, które mogą odwrócić ruchy rynkowe

• Upadek umowy. Jeśli porozumienie upadnie – z powodu zakazu dla statków amerykańskich/izraelskich, odrzucenia przez twardogłowych w Iranie lub zewnętrznej ingerencji – ceny ropy prawdopodobnie gwałtownie wzrosną. Wysoki rangą urzędnik z Zatoki Perskiej ocenił szanse na zawarcie umowy na zaledwie 50 na 50 .
• Ataki Huti. Huti oświadczyli, że zaatakowali saudyjski tankowiec 5 sierpnia, a ataki dronów zmniejszyły lipcowe załadunki ropy CPC o jedną piątą, co pokazuje, że nawet jeśli postępy w sprawie Ormuz będą kontynuowane, szersze ryzyko konfliktu utrzymuje się .
• Długi harmonogram przywracania. Amerykańska Agencja Informacji Energetycznej (EIA) ostrzegła, że pełne przywrócenie przepływów ropy zajmie miesiące nawet po podpisaniu umowy, co oznacza, że ograniczenia podaży będą się utrzymywać .
• Słabość popytu. Niespodziewanie słaby raport o zatrudnieniu sygnalizuje spowolnienie amerykańskiej gospodarki, co może zmniejszyć popyt na ropę i wywrzeć presję na spadek cen, komplikując wszelkie rajdy napędzane podażą .
• Zakres Goldman Sachs. Goldman Sachs widzi Brent w przedziale 80-90 dolarów za baryłkę do czasu wyjaśnienia sytuacji z Iranem lub znaczącej eskalacji – co oznacza, że obecne ceny są wysoce niestabilne i mają dychotomiczny charakter .