Europa nie chce jeszcze pożyczać w juanach. Dlaczego Niemcy, Francja i Hiszpania powiedziały „nie”?

Czym są obligacje dim sum?

Obligacje dim sum to obligacje w juanach emitowane poza Chinami kontynentalnymi. Dla państw europejskich mogą być sposobem na:

• pozyskanie finansowania od inwestorów z Azji,
• dywersyfikację bazy inwestorów,
• ograniczenie zależności od tradycyjnych rynków długu w euro i dolarach,
• obniżenie kosztów odsetkowych w porównaniu z podobną emisją w euro .

Rynek offshore renminbi, czyli juana będącego przedmiotem obrotu poza Chinami kontynentalnymi, po kilku latach słabszej aktywności odzyskuje impet. W kwietniu 2026 roku Portugalia została pierwszym państwem strefy euro, które wyemitowało obligacje dim sum. Kraj pozyskał 1,99 mld juanów, równowartość około 249 mln euro, w ramach ośmioletniej emisji z kuponem 1,765% .

Wkrótce za Portugalią poszła Słowenia, która wyemitowała trzyletnie obligacje dim sum o wartości odpowiadającej około 500 mln euro, oferując kupon na poziomie 1,9% . Dla mniejszych państw, które zwykle płacą więcej za finansowanie w euro, takie warunki mogą być szczególnie kuszące.

Dlaczego Berlin, Paryż i Madryt się wycofały?

1. Ostrożność geopolityczna

Rozmowy przypadły na okres nasilających się napięć handlowych między Unią Europejską a Chinami. W czerwcu 2026 roku unijni przywódcy rozważali zaostrzenie działań mających ograniczyć nierównowagę handlową z Pekinem . Emisja długu w juanach mogłaby w takim momencie zostać odebrana jako politycznie wrażliwa — szczególnie w przypadku największych państw UE.

Niemcy, Francja i Hiszpania mają największą wagę polityczną w Europie, a pogorszenie relacji z Chinami mogłoby mieć dla nich większe konsekwencje niż dla mniejszych państw. Z punktu widzenia tych rządów ograniczona korzyść finansowa nie uzasadniała podejmowania dodatkowego ryzyka wizerunkowego.

2. Finansowanie w euro i tak jest dla nich relatywnie tanie

Niemcy mogą pożyczać w euro na bardzo korzystnych warunkach. W efekcie potencjalna oszczędność wynikająca z emisji w juanach byłaby dla Berlina mniej znacząca niż dla państw, które muszą płacić wyższe odsetki na krajowym rynku długu .

Francja i Hiszpania mogłyby zyskać nieco więcej, ale także w ich przypadku oszczędności pozostają ograniczone w porównaniu z możliwymi kosztami politycznymi. Skoro krajowe rynki finansowania działają bez większych zakłóceń, nie ma pilnej potrzeby otwierania nowego kanału zadłużenia.

3. Inne priorytety strategiczne

Hiszpania równocześnie forsowała ambitny plan wspólnego zadłużania Unii Europejskiej — mechanizm o wartości do 850 mld euro rocznie . Propozycja spotkała się ze sceptycyzmem Niemiec i Francji, co dodatkowo skomplikowało europejską debatę o finansach publicznych .

W tym kontekście bilateralny ruch Madrytu w stronę chińskiego rynku długu mógł zejść na dalszy plan. Dla Hiszpanii ważniejsze było przekonanie partnerów do wspólnego europejskiego finansowania niż szybkie wykorzystanie możliwości oferowanych przez rynek juanów.

Portugalia i Słowenia wybrały inną kalkulację

Różnica między największymi a mniejszymi państwami strefy euro sprowadza się przede wszystkim do skali korzyści i ryzyka.

Portugalia i Słowenia mają więcej do zyskania na obniżeniu kosztów finansowania. Dla nich wejście na rynek obligacji dim sum oznacza nie tylko dostęp do potencjalnie tańszego długu, lecz także poszerzenie grona inwestorów o kapitał azjatycki .

Niemcy, Francja i Hiszpania mogą natomiast pozwolić sobie na obserwowanie rynku. Ich koszty finansowania w euro nie tworzą presji, która wymuszałaby natychmiastowe szukanie alternatywy. W rezultacie potencjalne korzyści finansowe z emisji w juanach nie równoważą dla nich ryzyka politycznego w okresie napięć z Chinami .

Co to oznacza dla relacji finansowych UE z Chinami?

Decyzja trzech największych gospodarek nie oznacza końca rynku obligacji dim sum. Może jednak sugerować, że jego dalszy rozwój będzie napędzany głównie przez mniejsze i bardziej dochodowe państwa strefy euro.

Portugalia i Słowenia pokazały, że emisja w juanach może być praktycznym narzędziem obniżania kosztów i dywersyfikacji finansowania. Z kolei wahanie Niemiec, Francji i Hiszpanii wskazuje, że duże państwa eurozony będą prawdopodobnie czekać na stabilizację relacji handlowych między UE a Chinami, zanim zdecydują się na podobny krok.