Nadchodzące wstrząsy na rynku metali: aluminium, siarka i miedź w ogniu globalnych napięć

„Obecnie niepokoi to, czego liczby jeszcze w pełni nie pokazują: wyczerpujące się zapasy, powoli narastające presje kosztowe, odkładane decyzje inwestycyjne i popyt odwracający się od Chin” – zauważył Wood Mackenzie . Rynek aluminium już przed konfliktem zmierzał w kierunku strukturalnego deficytu, napędzanego chińskimi limitami mocy produkcyjnych (osiągnięcie 45 Mt w 2025 roku) i rosnącym popytem ze strony pojazdów elektrycznych, paneli słonecznych i centrów danych AI .

Kryzys siarkowy: ukryty wstrząs podażowy

Najbardziej niedocenianą siłą wywierającą presję na rynki metali w 2026 roku jest pokoleniowe zakłócenie w dostawach siarki.

Zamknięcie Cieśniny Ormuz 28 lutego praktycznie unieruchomiło produkcję siarki w Zatoce Perskiej, produktu ubocznego sektora ropy i gazu, który dostarcza około połowy światowej siarki . Ceny wzrosły do niespotykanych poziomów – cena siarki CIF Indonezja osiągnęła w połowie maja 1100–1300 USD za tonę, podczas gdy przed konfliktem wynosiła około 500 USD za tonę .

Trzy równoczesne wstrząsy zbiegły się, tworząc najpoważniejsze zakłócenie w dostawach siarki od pokolenia: zamknięcie Ormuz, chiński zakaz eksportu kwasu siarkowego i rosyjskie embargo na eksport siarki . Ma to bezpośrednie i poważne konsekwencje dla producentów metali:

• Indonezyjscy producenci niklu, którzy polegają na siarce w procesie ługowania kwasem pod wysokim ciśnieniem (HPAL), mają ograniczone marże na już i tak nadmiernie podażowym rynku niklu . Niektóre zakłady HPAL mają zapasy siarki tylko na jeden do dwóch miesięcy .
• Huty miedzi odczuwają mniejszą dostępność kwasu siarkowego, co podnosi globalne koszty przetwarzania .
• Rynek siarki był już w wyraźnym deficycie wynoszącym około 1,9 mln ton rocznie w 2025 roku, jeszcze przed wojną .

„To, co zaczyna się jako operacyjne zakłócenie na Bliskim Wschodzie, staje się strukturalnym wyzwaniem kosztowym i łańcuchowym dla globalnych rynków metali i górnictwa” – powiedział Tony Knutson z Wood Mackenzie .

Perspektywy podaży miedzi: niejednolity obraz

Prognozy dla miedzi w 2026 roku są niezwykle rozbieżne, co sygnalizuje rynek w kruchej równowadze, gdzie małe zmiany założeń prowadzą do radykalnie różnych wyników.

• ICSG (maj 2026): Zrewidował prognozę bilansu na 2026 rok z deficytu 150 tys. ton na nadwyżkę 96 tys. ton, odzwierciedlając osłabienie popytu .
• Morgan Stanley: Prognozuje znacznie większy deficyt rafinowanej miedzi na poziomie 600 tys. ton w 2026 roku, największy od ponad 20 lat, napędzany zakłóceniami w kopalniach, ryzykiem taryf USA i niedoborem kwasu siarkowego .
• Fastmarkets: Oczekuje nadwyżki 170 tys. ton, powołując się na silniejszą podaż i wolniejszy popyt .
• J.P. Morgan: Prognozuje deficyt 330 tys. ton, napędzany głównie popytem ze strony centrów danych AI .
• Konsensus analityków Bloomberga dla miedzi w 2026 roku wynosi mniej więcej 13 007 USD za tonę, z prognozami Macquarie na poziomie 13 165 USD i Goldman Sachs na poziomie 12 650 USD .

Szeroki zakres prognoz – od nadwyżki około 170 tys. ton do deficytu 600 tys. ton – podkreśla, jak wrażliwy jest rynek na założenia dotyczące popytu, zakłócenia w kopalniach i koszty produkcji związane z siarką . Prawda jest taka, że instytucje prognozujące znacznie różnią się co do skali deficytu, co samo w sobie jest ważną informacją dla inwestorów .

Kluczowe kamienie milowe polityki kształtujące rynki metali

Wybory śródokresowe w USA (3 listopada 2026 r.). Wybierani są wszyscy 435 członków Izby Reprezentantów i 35 z 100 mandatów w Senacie . Morgan Stanley spodziewa się, że wynik będzie miał „ograniczony” bezpośredni wpływ na giełdę, ale układ sił w Kongresie ukształtuje politykę taryfową, umowy handlowe i ustawodawstwo energetyczno-przemysłowe, które bezpośrednio wpływają na popyt na metale i łańcuchy dostaw . Wybory mogą albo przedłużyć, albo ograniczyć cła z czasów Trumpa, które wstrząsały rynkami surowców .

Decyzje Rezerwy Federalnej w sprawie stóp procentowych. Nowy prezes Fed, Kevin Warsh, przyjął zdecydowanie jastrzębie stanowisko, wywołując spekulacje o podwyżkach, a nie obniżkach stóp . Metale bazowe odbiły po lipcowej 2026 r. pauzie Fed – miedź, aluminium i cynk wzrosły, ponieważ złagodzenie obaw o popyt poprawiło nastroje . Rynki pozostają jednak ostrożne: wyższe koszty pożyczek zazwyczaj tłumią popyt przemysłowy i umacniają dolara, wywierając presję na ceny surowców . Pętla inflacyjna wynikająca z konfliktu w Iranie (koszty energii, zakłócenia w dostawach) komplikuje ścieżkę Fed. Protokoły z czerwcowego posiedzenia FOMC ujawniły głęboko podzielony komitet, który stosunkiem głosów 9 do 8 opowiedział się za perspektywą podwyżek stóp w 2026 roku .

Inne kluczowe czynniki polityczne:

• Ryzyko taryf sekcji 232 USA na import miedzi zaostrza oczekiwania dotyczące podaży .
• Oczekiwania przedłużenia obniżek podatków (pozostałość polityki z czasów Trumpa) mogą pobudzić wydatki konsumenckie, ale także zwiększyć deficyty, wpływając na oczekiwania co do dolara i stóp procentowych .
• Utrzymujące się skutki taryfowego wiru z 2025 roku z administracji Trumpa nadal przekształcają łańcuchy dostaw .

Podsumowanie

Zrewidowany przez Wood Mackenzie deficyt aluminium na poziomie 900 tys. ton jest lepszy niż najczarniejszy scenariusz, ale wciąż jest to deficyt. Kryzys siarkowy dodaje strukturalną warstwę kosztów, która utrzyma się tak długo, jak zamknięcie Ormuz i embarga eksportowe pozostaną w mocy. Rozdrobniony zakres prognoz dla miedzi – od głębokiego deficytu po skromną nadwyżkę – jest ostrzeżeniem, że rynek balansuje na ostrzu noża. Dodajmy do tego niewiadome związane z wyborami śródokresowymi w USA i jastrzębi Fed, a rok 2026 zapowiada się jako rok uporczywej zmienności cen, a nie stabilności. Inwestorzy i menedżerowie łańcuchów dostaw powinni obserwować zapasy siarki równie uważnie, jak stany magazynowe LME.