Infantino zamierzał ogłosić plan prywatyzacji w przededniu finału mistrzostw świata 2026 w nowojorskim Waldorf Astoria — miejscu bezpośrednio powiązanym z rodziną Trumpów . Jednak informacje o umowie wyciekły wcześniej dzięki londyńskiemu The Times, wywołując reakcję łańcuchową, która zakończyła propozycję Infantino i zagroziła jego prezydenturze .
Plan zakładał, że każda z 211 federacji członkowskich FIFA otrzyma jednorazową wypłatę w wysokości około 20 milionów dolarów, jeśli zaakceptuje umowę, z terminem realizacji do 19 września 2026 roku . Krytycy natychmiast potępili to, co UEFA nazwała później „lichą, zakulisową umową”, która miała „obciążyć hipoteką przyszłość piłki nożnej” .
Reakcja była natychmiastowa, historyczna i zjednoczona na trzech kontynentach, które rzadko zgadzają się w kwestiach zarządzania FIFA .
Ten sojusz UEFA (55 krajów), CONCACAF (41 krajów) i AFC (46 krajów) stanowił mur sprzeciwu ze strony 142 z 211 federacji członkowskich FIFA .
31 lipca, zaledwie kilka dni po ujawnieniu planu, Infantino całkowicie go porzucił, oświadczając, że „stało się jasne, że projekt stworzył podziały o takiej naturze, że niezależnie od poziomu poparcia, nie leżą już w interesie celu” .
Jednak odwrót nie zadowolił krytyków :
Kluczowym czynnikiem komplikującym sytuację była długo budowana relacja Infantino z prezydentem USA Donaldem Trumpem i jego rodziną .
Infantino:
Po upadku planu liczne doniesienia wskazywały, że Infantino szukał wsparcia w administracji Trumpa — rzekomo kontaktując się z sekretarzem stanu Marco Rubio i próbując dodzwonić się bezpośrednio do Trumpa . FIFA oficjalnie zaprzeczyła, jakoby Infantino wykonywał jakiekolwiek telefony do Białego Domu, nazywając doniesienia „czystą fikcją” . Niezależnie od tego, postrzeganie uwikłania w interesy rodziny Trumpów pogłębiło kryzys .
Demokraci w Izbie Reprezentantów USA, pod przewodnictwem reprezentanta Jamiego Raskina (członka Komisji Sądownictwa), rozpoczęli śledztwo. Raskin powiedział Politico, że FIFA „wchodzi w bezpośrednie interesy z rodziną Trumpów” .
Infantino ogłosił swoją kandydaturę na czwartą kadencję w kwietniu 2026 roku i tuż przed kryzysem twierdził, że ma poparcie ponad 200 z 211 stowarzyszeń członkowskich FIFA . Jednak upadek planu prywatyzacji fundamentalnie zmienił krajobraz polityczny .
Wybory prezydenckie FIFA zaplanowano na 77. Kongres FIFA 18 marca 2027 roku w Rabacie w Maroku . Termin zgłaszania kandydatur upływa 18 listopada 2026 roku .
Pojawiają się potencjalni kontrkandydaci:
UEFA oświadczyła, że aktywnie poszukuje kandydata, który zmierzy się z Infantino . Sojusz UEFA, CONCACAF i AFC jest rzekomo gotowy do podjęcia dalszych kroków, w tym potencjalnie do organizacji konkurencyjnych międzynarodowych turniejów, jeśli Infantino odmówi ustąpienia i wygra reelekcję .
Kryzys jest pierwszą poważną polityczną porażką Infantino od czasu objęcia urzędu w 2016 roku . Odsłonił on granice jego władzy i postawił fundamentalne pytania dotyczące zarządzania FIFA, jej relacji z kapitałem prywatnym oraz niezależności organu zarządzającego piłką nożną od wpływów politycznych .
Kluczowym czynnikiem, który pozostaje niepewny, jest to, czy poparcie dla Infantino sprzed kryzysu (ponad 200 stowarzyszeń) utrzyma się . Tajne głosowanie na Kongresie w 2027 roku stwarza okazję do dezercji: każde z 211 stowarzyszeń członkowskich oddaje jeden głos, a kandydat potrzebuje większości dwóch trzecich w pierwszej rundzie lub zwykłej większości w kolejnych rundach, aby wygrać .
Chociaż Infantino przeprosił za „błędy” i oświadczył, że zamierza pozostać na stanowisku, bunt nie ustał — przesunął się ze sprzeciwu wobec jednego planu na żądanie jego usunięcia przed wyborami w 2027 roku . Na stole są teraz groźby prawne, konsekwencje polityczne i spekulacje na temat konkurencyjnych rozgrywek .