Przełom SpaceX: problem osłony termicznej Starshipa rozwiązany po 13. teście

Dowody z lotu 13: Test wytrzymałości osłony termicznej

Lot 13 został zaprojektowany specjalnie, aby sprawdzić, czy sześciokątne ceramiczne płytki osłony termicznej utrzymają się pod ekstremalnymi obciążeniami aerodynamicznymi. Misja dostarczyła czterech kluczowych dowodów:

• Celowo większe przyspieszenie i ciśnienie dynamiczne. Musk wyjaśnił wkrótce po locie: „Ten lot celowo miał znacznie większe przyspieszenie, aby przetestować, jak dobrze płytki osłony termicznej utrzymają się przy wysokim ciśnieniu dynamicznym. Test zakończył się sukcesem” . SpaceX celowo poddało statek większej sile aerodynamicznej (½ρv²) niż w jakimkolwiek poprzednim locie Starshipa, zarówno podczas wznoszenia, jak i ponownego wejścia. Wcześniejsze loty traciły płytki przy niższych obciążeniach .
• Nienaruszony wodowanie. Po raz pierwszy górny stopień Starshipa przetrwał ponowne wejście w atmosferę z wciąż przymocowaną osłoną termiczną. Statek obrócił się do pionu, delikatnie dotknął Oceanu Indyjskiego na silnikach, przechylił się i pozostał na powierzchni – wciąż przesyłając dane telemetryczne .
• Inspekcja kamerami Starlink V3. Sześć z 20 satelitów Starlink V3 na pokładzie miało zestawy kamer, które fotografowały osłonę termiczną podczas ponownego wejścia w atmosferę, przekazując obrazy operatorom do analizy przylegania płytek .
• Minimalne uszkodzenia płytek. Płytki wróciły w na tyle dobrym stanie, że Musk natychmiast dał zielone światło dla próby złapania statku wieżą podczas lotu 14 .

Nierozwiązany problem boostera: Niezawodność lądowania Super Heavy

Podczas gdy osłona termiczna górnego stopnia przeszła test, booster Super Heavy pozostaje nierozwiązanym wyzwaniem dla pełnej wielokrotności użytku. Podczas lotu 13 odpaliło tylko 8 z 13 silników potrzebnych do manewru lądowania, co spowodowało twardsze niż planowano uderzenie w wodę w Zatoce Amerykańskiej . Booster po raz pierwszy wykonał cały manewr boostback (hamowanie powrotne) na wszystkich 33 silnikach w wersji V3, ale sekwencja ponownego odpalenia silników do lądowania nie osiągnęła pełnej mocy, powodując twarde uderzenie w wodę . SpaceX kontynuuje prace nad niezawodnością ponownego odpalania silników i zarządzaniem paliwem, aby umożliwić kontrolowany, pionowy powrót do miejsca startu i złapanie boostera przez wieżę.

Konsekwencje dla czasu między lotami, misji Artemis III i finansów

Czas między lotami. Po walidacji osłony termicznej Musk powiedział, że SpaceX planuje wystrzelenie lotu 14 przed końcem sierpnia 2026 roku – mniej więcej miesiąc po locie 13 . Byłoby to dramatyczne przyspieszenie w porównaniu z wielomiesięcznymi przerwami widocznymi wcześniej w programie. Udane złapanie górnego stopnia przez wieżę byłoby największym krokiem w kierunku szybkiej, pełnej wielokrotności użytku, jaki SpaceX kiedykolwiek osiągnęło.

Misja Artemis III NASA. Walidacja osłony termicznej to krytyczny kamień milowy dla wariantu lądownika księżycowego HLS (Human Landing System) Starshipa, który musi przetrwać ponowne wejście w atmosferę po powrocie z Księżyca. Jednak nierozwiązany problem lądowania boostera Super Heavy oznacza, że SpaceX nie zademonstrowało jeszcze pełnego cyklu wielokrotności użytku, od którego zależą harmonogramy zrównoważonego programu Artemis .

Wyniki finansowe za Q2 2026. W swoim pierwszym raporcie kwartalnym jako spółka publiczna SpaceX odnotowało przychody w wysokości 7,81 mld USD (wzrost o 92% rok do roku), skorygowany EBITDA na poziomie 3,5 mld USD (+191% r/r) oraz zawężoną stratę netto w wysokości 541 mln USD – bijąc prognozy analityków, które zakładały 6,93 mld USD przychodów i stratę 0,26 USD na akcję . Pomimo dobrych wyników, akcje spadły o ponad 6% w handlu posesyjnym w dniu konferencji, odzwierciedlając obawy inwestorów związane z wygaśnięciem okresu lock-up po IPO oraz fakt, że akcje straciły już ponad 50% od swojego dziennego maksimum .