Porównanie z poziomami sprzed wojny i dołkami powojennymi

Przed wybuchem konfliktu pod koniec lutego 2026 r. przez Cieśninę Ormuz przepływało około 17 milionów baryłek dziennie (mb/d) ropy, co stanowiło około 20% globalnej podaży . Efektywna blokada cieśniny od marca do maja drastycznie ograniczyła te przepływy. W maju azjatycki import amerykańskiej ropy wzrósł do rekordowego poziomu 63,56 miliona baryłek, ale wciąż nie wystarczyło to do zrekompensowania utraty dostaw z Bliskiego Wschodu . EIA oszacowała, że wstrzymanie wydobycia osiągnęło szczyt na poziomie około 6,7 mb/d .

W połowie lipca S&P Global poinformował, że przepływy ropy z Zatoki Perskiej były wciąż o 50% niższe niż przed wojną . Eskalacja w lipcu – w tym ogłoszona 13 lipca blokada morska całego wybrzeża Iranu przez USA – pchnęła Brent do jednomiesięcznego maksimum . Plany azjatyckich rafinerii dotyczące zwiększenia produkcji w sierpniu były bezpośrednio zagrożone .

Kruche i krótkotrwałe zawieszenie broni w Cieśninie Ormuz

Zawieszenie broni nigdy nie było trwałe: każdy rozejm był szybko łamany, a przepływy ropy z Zatoki Perskiej nie powróciły do poziomów sprzed wojny w lipcu.

• Koniec czerwca – początek lipca: Tymczasowe ponowne otwarcie cieśniny umożliwiło szybszy niż oczekiwano wznowienie ruchu tankowców. Brent na krótko spadł do poziomów sprzed wojny, około 71 dolarów za baryłkę, do 2 lipca . Prezydent USA mówił o „nadmiarze ropy” z powodu statków opuszczających cieśninę .
• 8 lipca – załamanie: USA przeprowadziły nowe ataki na Iran, a Brent wzrósł o ponad 3% w ciągu jednego dnia, odwracając spadek do przedwojennych cen .
• Połowa lipca – eskalacja: USA przywróciły 13 lipca pełną blokadę morską wybrzeża Iranu, co wywołało jednodniowy wzrost cen ropy o 9% . Iran ponownie zaczął zatrzymywać statki w cieśninie .
• Koniec lipca – pauza: 26–27 lipca obie strony wstrzymały ataki, dając nadzieję na dyplomację. Brent spadł o 4,1% 27 lipca i kontynuował spadek do połowy 80 dolarów 28 lipca . Nie osiągnięto jednak trwałego porozumienia.

Ruchy cen ropy Brent w lipcu 2026 r.

Lipiec charakteryzował się ekstremalną zmiennością w ciągu miesiąca:

• 2 lipca: ~71 USD/baryłkę, ceny sprzed wojny dzięki nadziejom na rozejm
• 8 lipca: Wzrost o >3%, ataki USA na Iran
• 13 lipca: +9% do jednomiesięcznego maksimum, USA ogłaszają pełną blokadę morską
• 14–15 lipca: ~84,91 USD, blokada wchodzi w życie, Brent na 4-tygodniowym szczycie
• 20 lipca: >90 USD/baryłkę, USA i Iran rozszerzają ataki
• 24 lipca: ~100 USD/baryłkę, Iran odrzuca amerykańską propozycję zawieszenia broni
• 27 lipca: -4,1% (do ~84 USD), USA i Iran wstrzymują ataki
• 28 lipca: ~86,52 USD (dalszy spadek), pauza trwa, nadzieje na deeskalację
• 31 lipca: ~88 USD/baryłkę, więcej dostaw płynie, wciąż na dobrej drodze do ~20% miesięcznego wzrostu

Brent zamknął lipiec ze wzrostem o około 20% w skali miesiąca, pomimo późnego spadku . Lipcowa prognoza krótkoterminowa EIA przewidywała, że Brent w całym 2026 r. wyniesie średnio 96 USD/baryłkę, a w 2027 r. – 76 USD .

Prognozy przepływów pieniężnych w sektorze energetycznym

Analitycy gwałtownie podnieśli prognozy cen ropy na 2026 r.:

• Deficyt rynkowy: Analitycy ostrzegali, że wojna z Iranem spowoduje, że globalny rynek ropy wejdzie w deficyt podaży w 2026 r., przy czym największy niedobór wystąpi w drugim kwartale, a potencjalna nadwyżka pojawi się dopiero w czwartym kwartale .
• Harmonogram normalizacji w Cieśninie Ormuz: EIA założyła, że dostawy ropy przez Cieśninę Ormuz zostaną wznowione w trzecim kwartale 2026 r., ale „osiągnięcie pełnej wydajności zajmie kilka miesięcy”, a ruch nie powróci do poziomu sprzed konfliktu przed początkiem 2027 r. .
• Ryzyka spadkowe: Analitycy ostrzegli, że bez trwałego ponownego otwarcia cieśniny rynki ropy, produktów rafinowanych i LNG staną w obliczu „narastającego stresu jesienią” .

Pod koniec maja sondaż Reutera wśród 33 ekonomistów i analityków prognozował Brent na średnio 84,44 USD/baryłkę w 2026 r., a WTI na 84,63 USD . Kwietniowa prognoza EIA zakładała Brent na poziomie 103 USD/baryłkę w marcu 2026 r. .

Zyski japońskich domów handlowych: zwycięzcy i przegrani

Pięć największych japońskich domów handlowych było głównymi beneficjentami zakłóceń w dostawach:

• Prognozy rekordowych zysków: Marubeni, Itochu i Sumitomo prognozowały rekordowe roczne zyski w roku podatkowym 2026, a Mitsui i Mitsubishi również prognozowały wzrost zysków .
• Mitsubishi Corp: Prognozowano wzrost dochodu netto o 37% do 1,1 biliona jenów (7 miliardów dolarów) dzięki silnym wynikom w sektorze gazu i miedzi .
• Sumitomo Corp: Prognozowano piąty z rzędu rok rekordowego zysku .
• Kontrast z przedsiębiorstwami użyteczności publicznej: Krajowe przedsiębiorstwa użyteczności publicznej ostrzegały przed potencjalnym spadkiem zysków z powodu rosnących kosztów energii . Tokyo Gas odnotował 65% spadek zysku netto w okresie kwiecień–czerwiec, częściowo z powodu braku jednorazowych zysków, chociaż jego amerykański biznes gazu łupkowego zwiększył przychody .
• Presja makro: Bloomberg oszacował, że 10% wzrost ceny Brent obniżyłby dochód netto japońskich firm o 1–2% . Bank Japonii sygnalizował narastającą presję inflacyjną z powodu wojny, zwiększając prawdopodobieństwo dalszych podwyżek stóp procentowych .

Perspektywy trwałej normalizacji: wysoce niepewne

Droga do normalizacji pozostawała pod koniec lipca 2026 r. głęboko niepewna:

• Brak przełomu dyplomatycznego: Iran odrzucił pod koniec lipca amerykańską propozycję zawieszenia broni, a rozmowy nie wykazały znaczących postępów .
• Nawracająca eskalacja: Każdemu okresowi deeskalacji towarzyszyły nowe ataki, co czyniło trwałe ponowne otwarcie cieśniny nieuchwytnym.
• Powolny harmonogram odbudowy: Nawet w optymistycznym scenariuszu dyplomatycznym EIA stwierdziła, że ruch w Cieśninie Ormuz nie powróci do poziomów sprzed wojny przed początkiem 2027 r. .
• Zagrożenie ze strony Huti: Iran poprosił jemeńskich Huti o gotowość do zamknięcia szlaku naftowego na Morzu Czerwonym, dodając kolejne ryzyko związane z punktem zapalnym .
• Strukturalne presje wzrostowe: Połączenie utrzymujących się zakłóceń w dostawach, wyczerpanych zapasów globalnych i powolnego zwiększania alternatywnych przepływów (amerykańska ropa, uwalnianie rezerw strategicznych) utrzymywało rynek w stanie strukturalnego napięcia .

Krótko mówiąc, lipiec 2026 r. był miesiącem gwałtownych wahań – krótki powrót do cen sprzed wojny, dramatyczny wzrost do 100 dolarów i spadek pod koniec miesiąca – ale bez trwałego rozwiązania. Azjatyckie wolumeny importu odbudowały się tylko w ułamkowym stopniu z kryzysowych minimów, a zawieszenie broni w Cieśninie Ormuz okazało się tymczasowym wytchnieniem, a nie punktem zwrotnym. Japońskie domy handlowe odnotowały rekordowe prognozy zysków z tytułu podwyższonych cen energii, podczas gdy szersze perspektywy zależały wyłącznie od tego, czy dyplomacja USA-Iran zdoła doprowadzić do trwałego ponownego otwarcia cieśniny – to perspektywa, która pozostawała poza zasięgiem.

Porównanie z poziomami sprzed wojny i dołkami powojennymi

Przed wybuchem konfliktu pod koniec lutego 2026 r. przez Cieśninę Ormuz przepływało około 17 milionów baryłek dziennie (mb/d) ropy, co stanowiło około 20% globalnej podaży . Efektywna blokada cieśniny od marca do maja drastycznie ograniczyła te przepływy. W maju azjatycki import amerykańskiej ropy wzrósł do rekordowego poziomu 63,56 miliona baryłek, ale wciąż nie wystarczyło to do zrekompensowania utraty dostaw z Bliskiego Wschodu . EIA oszacowała, że wstrzymanie wydobycia osiągnęło szczyt na poziomie około 6,7 mb/d .

W połowie lipca S&P Global poinformował, że przepływy ropy z Zatoki Perskiej były wciąż o 50% niższe niż przed wojną . Eskalacja w lipcu – w tym ogłoszona 13 lipca blokada morska całego wybrzeża Iranu przez USA – pchnęła Brent do jednomiesięcznego maksimum . Plany azjatyckich rafinerii dotyczące zwiększenia produkcji w sierpniu były bezpośrednio zagrożone .

Kruche i krótkotrwałe zawieszenie broni w Cieśninie Ormuz

Zawieszenie broni nigdy nie było trwałe: każdy rozejm był szybko łamany, a przepływy ropy z Zatoki Perskiej nie powróciły do poziomów sprzed wojny w lipcu.

• Koniec czerwca – początek lipca: Tymczasowe ponowne otwarcie cieśniny umożliwiło szybszy niż oczekiwano wznowienie ruchu tankowców. Brent na krótko spadł do poziomów sprzed wojny, około 71 dolarów za baryłkę, do 2 lipca . Prezydent USA mówił o „nadmiarze ropy” z powodu statków opuszczających cieśninę .
• 8 lipca – załamanie: USA przeprowadziły nowe ataki na Iran, a Brent wzrósł o ponad 3% w ciągu jednego dnia, odwracając spadek do przedwojennych cen .
• Połowa lipca – eskalacja: USA przywróciły 13 lipca pełną blokadę morską wybrzeża Iranu, co wywołało jednodniowy wzrost cen ropy o 9% . Iran ponownie zaczął zatrzymywać statki w cieśninie .
• Koniec lipca – pauza: 26–27 lipca obie strony wstrzymały ataki, dając nadzieję na dyplomację. Brent spadł o 4,1% 27 lipca i kontynuował spadek do połowy 80 dolarów 28 lipca . Nie osiągnięto jednak trwałego porozumienia.

Ruchy cen ropy Brent w lipcu 2026 r.

Lipiec charakteryzował się ekstremalną zmiennością w ciągu miesiąca:

• 2 lipca: ~71 USD/baryłkę, ceny sprzed wojny dzięki nadziejom na rozejm
• 8 lipca: Wzrost o >3%, ataki USA na Iran
• 13 lipca: +9% do jednomiesięcznego maksimum, USA ogłaszają pełną blokadę morską
• 14–15 lipca: ~84,91 USD, blokada wchodzi w życie, Brent na 4-tygodniowym szczycie
• 20 lipca: >90 USD/baryłkę, USA i Iran rozszerzają ataki
• 24 lipca: ~100 USD/baryłkę, Iran odrzuca amerykańską propozycję zawieszenia broni
• 27 lipca: -4,1% (do ~84 USD), USA i Iran wstrzymują ataki
• 28 lipca: ~86,52 USD (dalszy spadek), pauza trwa, nadzieje na deeskalację
• 31 lipca: ~88 USD/baryłkę, więcej dostaw płynie, wciąż na dobrej drodze do ~20% miesięcznego wzrostu

Brent zamknął lipiec ze wzrostem o około 20% w skali miesiąca, pomimo późnego spadku . Lipcowa prognoza krótkoterminowa EIA przewidywała, że Brent w całym 2026 r. wyniesie średnio 96 USD/baryłkę, a w 2027 r. – 76 USD .

Prognozy przepływów pieniężnych w sektorze energetycznym

Analitycy gwałtownie podnieśli prognozy cen ropy na 2026 r.:

• Deficyt rynkowy: Analitycy ostrzegali, że wojna z Iranem spowoduje, że globalny rynek ropy wejdzie w deficyt podaży w 2026 r., przy czym największy niedobór wystąpi w drugim kwartale, a potencjalna nadwyżka pojawi się dopiero w czwartym kwartale .
• Harmonogram normalizacji w Cieśninie Ormuz: EIA założyła, że dostawy ropy przez Cieśninę Ormuz zostaną wznowione w trzecim kwartale 2026 r., ale „osiągnięcie pełnej wydajności zajmie kilka miesięcy”, a ruch nie powróci do poziomu sprzed konfliktu przed początkiem 2027 r. .
• Ryzyka spadkowe: Analitycy ostrzegli, że bez trwałego ponownego otwarcia cieśniny rynki ropy, produktów rafinowanych i LNG staną w obliczu „narastającego stresu jesienią” .

Pod koniec maja sondaż Reutera wśród 33 ekonomistów i analityków prognozował Brent na średnio 84,44 USD/baryłkę w 2026 r., a WTI na 84,63 USD . Kwietniowa prognoza EIA zakładała Brent na poziomie 103 USD/baryłkę w marcu 2026 r. .

Zyski japońskich domów handlowych: zwycięzcy i przegrani

Pięć największych japońskich domów handlowych było głównymi beneficjentami zakłóceń w dostawach:

• Prognozy rekordowych zysków: Marubeni, Itochu i Sumitomo prognozowały rekordowe roczne zyski w roku podatkowym 2026, a Mitsui i Mitsubishi również prognozowały wzrost zysków .
• Mitsubishi Corp: Prognozowano wzrost dochodu netto o 37% do 1,1 biliona jenów (7 miliardów dolarów) dzięki silnym wynikom w sektorze gazu i miedzi .
• Sumitomo Corp: Prognozowano piąty z rzędu rok rekordowego zysku .
• Kontrast z przedsiębiorstwami użyteczności publicznej: Krajowe przedsiębiorstwa użyteczności publicznej ostrzegały przed potencjalnym spadkiem zysków z powodu rosnących kosztów energii . Tokyo Gas odnotował 65% spadek zysku netto w okresie kwiecień–czerwiec, częściowo z powodu braku jednorazowych zysków, chociaż jego amerykański biznes gazu łupkowego zwiększył przychody .
• Presja makro: Bloomberg oszacował, że 10% wzrost ceny Brent obniżyłby dochód netto japońskich firm o 1–2% . Bank Japonii sygnalizował narastającą presję inflacyjną z powodu wojny, zwiększając prawdopodobieństwo dalszych podwyżek stóp procentowych .

Perspektywy trwałej normalizacji: wysoce niepewne

Droga do normalizacji pozostawała pod koniec lipca 2026 r. głęboko niepewna:

• Brak przełomu dyplomatycznego: Iran odrzucił pod koniec lipca amerykańską propozycję zawieszenia broni, a rozmowy nie wykazały znaczących postępów .
• Nawracająca eskalacja: Każdemu okresowi deeskalacji towarzyszyły nowe ataki, co czyniło trwałe ponowne otwarcie cieśniny nieuchwytnym.
• Powolny harmonogram odbudowy: Nawet w optymistycznym scenariuszu dyplomatycznym EIA stwierdziła, że ruch w Cieśninie Ormuz nie powróci do poziomów sprzed wojny przed początkiem 2027 r. .
• Zagrożenie ze strony Huti: Iran poprosił jemeńskich Huti o gotowość do zamknięcia szlaku naftowego na Morzu Czerwonym, dodając kolejne ryzyko związane z punktem zapalnym .
• Strukturalne presje wzrostowe: Połączenie utrzymujących się zakłóceń w dostawach, wyczerpanych zapasów globalnych i powolnego zwiększania alternatywnych przepływów (amerykańska ropa, uwalnianie rezerw strategicznych) utrzymywało rynek w stanie strukturalnego napięcia .

Krótko mówiąc, lipiec 2026 r. był miesiącem gwałtownych wahań – krótki powrót do cen sprzed wojny, dramatyczny wzrost do 100 dolarów i spadek pod koniec miesiąca – ale bez trwałego rozwiązania. Azjatyckie wolumeny importu odbudowały się tylko w ułamkowym stopniu z kryzysowych minimów, a zawieszenie broni w Cieśninie Ormuz okazało się tymczasowym wytchnieniem, a nie punktem zwrotnym. Japońskie domy handlowe odnotowały rekordowe prognozy zysków z tytułu podwyższonych cen energii, podczas gdy szersze perspektywy zależały wyłącznie od tego, czy dyplomacja USA-Iran zdoła doprowadzić do trwałego ponownego otwarcia cieśniny – to perspektywa, która pozostawała poza zasięgiem.