Działanie z 30 lipca było kulminacją długiej kampanii, która rozpoczęła się miesiące wcześniej:
Kluczowym czynnikiem umożliwiającym wspólną interwencję była rozległa wcześniejsza koordynacja między USA a Japonią:
Korea Południowa sygnalizowała gotowość od tygodni. 2 lipca szef jej departamentu walutowego ostrzegł, że won jest znacząco rozbieżny z fundamentami gospodarki, a 14 marca ministrowie finansów Japonii i Korei Południowej wyrazili wspólne zaniepokojenie szybką deprecjacją walut i gotowość do przeciwdziałania nadmiernej zmienności .
Interwencja z 30 lipca 2026 roku była kulminacją miesięcy eskalujących słownych ostrzeżeń, powtarzających się jednostronnych operacji skupu jenów o łącznej wartości ponad 73 miliardów dolarów, podwyżek stóp procentowych Banku Japonii i ścisłej koordynacji dyplomatycznej USA-Japonia – a wszystko to napędzane przez jena, który osunął się do najniższego poziomu od czterdziestu lat w obliczu szoku cen energii. Włączenie Korei Południowej we wspólną operację oznaczało nowy poziom współpracy regionalnej.
Jednak poprzednie interwencje w 2026 roku przynosiły jedynie tymczasowy skutek, a jen wielokrotnie powracał do poziomów, które skłaniały do interwencji. Analitycy ostrzegali, że skoordynowane działanie może nie odwrócić strukturalnych sił stojących za siłą dolara i dziedzictwem długotrwałej luźnej polityki pieniężnej Banku Japonii .