Rubio grzebie „formułę z Anchorage”. Co spotkanie w Manili oznacza dla wojny w Ukrainie?

Lipcowe (2026 r.) spotkanie sekretarza stanu USA Marco Rubio z ministrem spraw zagranicznych Rosji Siergiejem Ławrowem w Manili potwierdziło to, co wielu analityków podejrzewało od miesięcy: ramy pokojowe zrodzone ze szczytu Trump–Putin w Anchorage na Alasce (sierpień 2025 r.) są martwe . Rozmowy nie przyniosły żadnego przełomu ani nowego planu, a obie strony publicznie spierają się o to, czy w ogóle coś wtedy uzgodniono . Poniżej przedstawiamy sprawdzony w źródłach przegląd kluczowych wydarzeń, sprzecznych narracji i obecnego stanu konfliktu.

Spotkanie w Manili: 35 minut impasu

Rubio i Ławrow rozmawiali przez około 35–50 minut na marginesie spotkania ministrów spraw zagranicznych ASEAN w Manili 23 lipca 2026 r. . Obie strony zgodnie określiły dyskusję jako „szczerą” i „dobrą”, ale jednocześnie dały do zrozumienia, że nie poczyniono żadnych postępów w kierunku zakończenia wojny w Ukrainie . Rubio, rozmawiając później z dziennikarzami, przedstawił najbardziej dosadną jak dotąd ocenę dotychczasowego amerykańsko-rosyjskiego procesu dyplomatycznego .

Rubio: „Propozycje z Anchorage upadły”

Rubio wprost stwierdził, że propozycje pokojowe omawiane podczas szczytu Donalda Trumpa z Władimirem Putinem w Anchorage na Alasce w sierpniu 2025 r. upadły . „Propozycje przedstawione w Anchorage upadły. Ukraińcy się na nie nie zgodzili. Musimy szukać nowych pomysłów” – powiedział Rubio dziennikarzom . Jak podają źródła, propozycje te – określane wewnętrznie jako plan „3+2”, który zakładał podział terytoriów – były dla Kijowa nie do przyjęcia . Rubio dodał, że Waszyngton jest gotów odgrywać „konstruktywną rolę” w zakończeniu wojny, ale konieczne jest wypracowanie „świeżego podejścia”, by przełamać impas .

Reakcja Rosji: Żądanie wyjaśnień

Rosja odpowiedziała szybko i stanowczo. Ławrow publicznie zakwestionował wersję Rubiego, domagając się odpowiedzi, „kto dokładnie ponosi winę” za fiasko w Anchorage . Twierdził, że Moskwa zaakceptowała propozycje przedstawione przez Stany Zjednoczone podczas szczytu i że Waszyngton wciąż ma wobec Rosji niezrealizowane „zobowiązania” z tego spotkania . Rzeczniczka MSZ Rosji Maria Zacharowa 27 lipca wezwała USA do „wyjaśnienia”, co faktycznie uzgodniono w Anchorage, zanim przedstawią nowe propozycje, podkreślając, że autorstwo „formuły z Anchorage” leży po stronie Stanów Zjednoczonych, a nie Rosji . Kreml, przez rzecznika Dmitrija Pieskowa, przekazał, że nie ma nadziei na szybkie zawarcie porozumienia pokojowego i przestrzegł przed „nadmiernym optymizmem” .

Sedno sporu: Czy kiedykolwiek było porozumienie?

Istotą dyplomatycznego impasu jest fundamentalny spór o to, co tak naprawdę przyniósł szczyt w Anchorage .

• Stanowisko USA: Nie osiągnięto żadnego wiążącego porozumienia. Rubio wielokrotnie zaprzeczał rosyjskiej narracji, jakoby USA i Rosja ustaliły ramy zakończenia wojny . Amerykański Instytut Studiów nad Wojną (ISW) określa rosyjskie odwoływanie się do „porozumień z Anchorage” jako niepotwierdzone twierdzenie, mające na celu symulowanie gotowości do pokoju .
• Stanowisko Rosji: Ramy porozumienia były dyskutowane i zaakceptowane przez Moskwę – często określa się je mianem „ducha Anchorage” . Rosyjscy urzędnicy przedstawiają je jako podstawę do dalszych negocjacji .
• Przyznanie Putina: 30 czerwca 2026 r. sam Putin przyznał w wywiadzie dla telewizji państwowej: „W Anchorage rzeczywiście nie osiągnięto żadnych porozumień” mających zakończyć wojnę, co zaprzecza wcześniejszemu stanowisku Kremla . Stwierdził, że „nikt niczego nie podpisał”, ale że omawiano „pewne możliwości” zakończenia konfliktu .

Amerykańska broń dla Ukrainy płynie nadal, ale przez NATO

Choć Stany Zjednoczone nie podjęły nowych bezpośrednich zobowiązań pomocowych od czasu objęcia urzędu przez prezydenta Trumpa w styczniu 2025 r., broń wciąż trafia do Kijowa dzięki strukturalnej zmianie w zachodnim wsparciu .

• Mechanizm PURL: NATO koordynuje zakup kluczowego amerykańskiego sprzętu wojskowego dla Ukrainy przez sojuszników i partnerów za pośrednictwem Prioritized Ukraine Requirements List (PURL) . Inicjatywa ta umożliwia Ukrainie otrzymywanie broni wyprodukowanej w USA bez bezpośrednich pakietów pomocowych od rządu amerykańskiego .
• Wkład sojuszników: Sześć państw NATO przekazało łącznie 2,06 mld dolarów na zakup amerykańskiego sprzętu dla Ukrainy między sierpniem 2025 a początkiem 2026 r. . Sekretarz generalny NATO Mark Rutte wyraził przekonanie, że sojusznicy przeznaczą w 2026 r. około 15 mld dolarów na ten program .
• Stałe dostawy: Przedstawiciel NATO poinformował w grudniu 2025 r., że dostawy broni dla Kijowa „pozostały stabilne” pomimo decyzji Trumpa o zaprzestaniu bezpośrednich wpłat . Kraje europejskie łącznie udzielają obecnie Ukrainie większej pomocy niż Stany Zjednoczone .

Kampania przeciw Iranowi i spowolnienie wysiłków pokojowych

Wiele źródeł potwierdza, że amerykańskie wysiłki pokojowe uległy spowolnieniu z powodu zaangażowania administracji Trumpa w kampanię wojskową przeciwko Iranowi . Spotkanie w Manili odbywało się na tle przekierowania amerykańskich zasobów dyplomatycznych, choć źródła nie podają konkretnych szczegółów dotyczących tej kampanii .

Co pozostaje na szali: terytorium i członkostwo w NATO

Stanowiska obu stron pozostają fundamentalnie nie do pogodzenia, co wyjaśnia impas .

• Rosja upiera się przy warunkach, które – jak twierdzi – zostały uzgodnione w Anchorage. Miały one obejmować ustępstwa terytorialne Ukrainy (oddanie okupowanych regionów) oraz zakaz członkostwa Ukrainy w NATO .
• Ukraina odrzuciła propozycje z Anchorage w całości. To właśnie odmowa oddania terytorium i rezygnacji z członkostwa w NATO była, według słów Rubiego, powodem upadku tych ram .
• Zełenski deklaruje gotowość do podpisania porozumienia pokojowego, ale wyłącznie na warunkach akceptowalnych dla Kijowa, odrzucając rosyjską interpretację spotkania w Anchorage .

Nowego planu z Waszyngtonu nie ma, Moskwa nie łagodzi stanowiska, a Kijów nie zgadza się na poprzednie warunki. Wojna trwa, a dyplomatyczna droga wyjścia pozostaje w sferze marzeń.