Koniec marazmu. Tsitsipas znów zwycięża po 16 miesiącach

Tsitsipas przyznał później, że kluczowym momentem było to, że w trzecim secie „przestał grać z oczekiwaniami” .

Droga Tsitsipasa do tytułu

Tsitsipas przystąpił do turnieju w Gstaad jako zawodnik nierozstawiony, zajmujący 85. miejsce w rankingu . Droga do tytułu była wyczerpująca:

• I runda (1/16 finału): pokonał rozstawionego z numerem 5. Ignacio Buse 6-4, 6-4
• II runda (1/8 finału): po trudnym trzysetowym boju wygrał ze Szwajcarem Jérômém Kymem 6-4, 6-7(2), 7-6(5)
• Ćwierćfinał: wyeliminował rozstawionego z numerem 4. Arthura Rinderknecha 6-3, 3-6, 6-3 – to był jego pierwszy ćwierćfinałowy wygrany mecz na ziemi od dwóch lat
• Półfinał: w fizycznie wymagającym meczu trwającym 2 godziny i 21 minut pokonał Aleksandra Szewczenkę 4-6, 6-3, 6-3
• Finał: ograł rozstawionego z „siódemką” Raphaëla Collignona 6-4, 6-7(3), 6-3

Tsitsipas określił cały tydzień jako „maraton” i przyznał, że „każdy mecz mógł przechylić się na którąś ze stron” . Wygrał cztery kolejne trzysetowe pojedynki, wykazując się odpornością psychiczną, której nie pokazywał od czasu French Open w 2021 roku.

Spadek w rankingu: z miejsca 3. na 87.

Jeszcze kilka lat temu Tsitsipas był postrzegany jako następca „Wielkiej Trójki”. Swoje najwyższe w karierze 3. miejsce w rankingu osiągnął w sierpniu 2021 roku, a w finale French Open w tym samym roku postawił się Novakowi Djokovicowi, doprowadzając do piątego seta . Dotarł też do finału Australian Open w 2023 roku.

Jednak splot kontuzji i niestabilności spowodował gwałtowny spadek:

• Przewlekły uraz pleców stał się tak poważny w 2025 roku, że Tsitsipas przyznał, iż rozważał odejście od tenisa . W 2025 roku wycofał się podczas meczu I rundy Wimbledonu, a po wrześniowym meczu Pucharu Davisa zakończył sezon .
• Seria zmian trenerów wywołała u niego, jak to określił, „niepokój” . Rozstał się z ojcem Apostolosem, który pełnił funkcję trenera, i długo nie mógł znaleźć stabilnego zastępcy.
• Pod koniec 2025 roku spadł na 36. miejsce w rankingu .
• W lutym 2026 roku, po nieudanej obronie tytułu w Dubaju, spadł na 30. miejsce .
• Porażka w I rundzie w Monachium w kwietniu 2026 roku zepchnęła go do drugiej siedemdziesiątki – najniższej pozycji od ośmiu lat .
• Pod koniec czerwca 2026 roku był sklasyfikowany na 87. miejscu, najniżej od 2018 roku .

Przystępując do turnieju w Gstaad jako mniej więcej 85. rakieta świata, dzięki zwycięstwu Tsitsipas awansował o 34 pozycje na około 51. miejsce – po raz pierwszy od kwietnia 2026 roku znalazł się w Top 60 .

Szósty tytuł na ziemi w karierze

Trofeum w Gstaad to szósty tytuł Tsitsipasa na kortach ziemnych. Poprzednie tytuły na tej nawierzchni to:

• Monte-Carlo Masters (2021, 2024)
• Barcelona Open (2021)
• Emilia-Romagna Open (2022)

Zwycięstwo w Gstaad było jego pierwszym finałem na ziemi od dwóch lat i pierwszym tytułem na tej nawierzchni od Monte-Carlo w 2024 roku . Grek stał się także pierwszym w historii greckim tenisistą, który wygrał Swiss Open Gstaad .

Co dalej: amerykańska seria twardych kortów

Termin zwycięstwa – zaledwie tydzień po Wimbledonie – daje Tsitsipasowi rzadki moment i impet przed sezonem na twardych kortach w Ameryce Północnej, który obejmuje turnieje ATP Masters w Montrealu i Cincinnati oraz US Open .

Tsitsipas nie zdradził szczegółowych planów dotyczących gry na twardych kortach, ale z naciskiem mówił o tym, co tytuł znaczy dla jego pewności siebie: „To niesamowite uczucie. Pokazuje, jak wiele dobrej roboty wykonałeś. ... To świetna oznaka, czy jesteś na dobrej drodze” .

Historycznie Tsitsipas dobrze radził sobie na twardej nawierzchni – dotarł do półfinału US Open w 2021 roku i finału Australian Open w 2023 roku. To, czy Gstaad okaże się prawdziwym punktem zwrotnym, czy tylko chwilową ulgą, okaże się w ciągu najbliższych dwóch miesięcy.