Potrójny kryzys w Iranie: ranny przywódca, zerwane zawieszenie broni i oskarżenia o „miękki zamach stanu”

Gwałtowne starcia na pogrzebie Chameneiego

Podczas trwającego tydzień państwowego pogrzebu Alego Chameneiego (3–9 lipca 2026) wewnętrzne podziały wyszły na jaw w otwartej konfrontacji. Żałobnicy skandujący „śmierć kapitulantowi” otoczyli prezydenta Pezeszkiana, a tłum zaatakował również ministra spraw zagranicznych Abbasa Araghchiego . Według źródeł izraelskich i irańskich cytowanych przez Ynet i Israel Hayom, konfrontacje były tak poważne, że żałobnicy powiązani z Gwardią Rewolucyjną (IRGC) fizycznie zaatakowali obu urzędników . Ataki te były powszechnie postrzegane jako próba zastraszenia administracji, gdy ta starała się prowadzić dyplomację w trakcie trwającej wojny .

Ranny i nieobecny Najwyższy Przywódca

Być może najbardziej destabilizującym czynnikiem w obecnym kryzysie jest przedłużająca się nieobecność nowego Najwyższego Przywódcy Iranu, Mojtaby Chameneiego. Został on powołany na to stanowisko na początku marca 2026, zaledwie kilka dni po tym, jak jego ojciec, Ali Chamenei, zginął w amerykańsko-izraelskich nalotach 28 lutego . Od tego czasu nie pojawił się publicznie ani razu i nie opublikował żadnego nagrania wideo .

• Potwierdzone obrażenia: Wiele ważnych źródeł poinformowało agencję Reuters, że Mojtaba odniósł poważne i szpecące rany w tym samym nalocie, w którym zginął jego ojciec . Od tamtej pory dochodzi do siebie po poważnych obrażeniach . Irański urzędnik ujawnił później, że lekarze rozważali amputację jego nogi .
• Oficjalne wyjaśnienia: Prezydent Pezeszkian oświadczył w maju 2026 roku, że obrażenia Chameneiego się goją . Rosyjski ambasador w Iranie stwierdził, że Chamenei przebywa w kraju, ale „unika publicznych wystąpień z zrozumiałych powodów” . Raporty wywiadowcze cytowane przez CNN i New York Post twierdziły, że przez pewien czas był nieprzytomny i niezdolny do udziału w podejmowaniu decyzji .
• Wpływ: Jego całkowita nieobecność na pogrzebie ojca – najważniejszym zgromadzeniu reżimu od czasu jego własnej nominacji – była powszechnie komentowana. Reuters określił to jako rosnące obciążenie dla legitymizacji i spójności operacyjnej Islamskiej Republiki .

Upadek amerykańskiego zawieszenia broni (lipiec 2026)

Memorandum o zawieszeniu broni, wynegocjowane za pośrednictwem Pakistanu, zostało podpisane w połowie czerwca 2026 roku . Upadło na początku lipca po serii eskalacji:

• USA przeprowadziły naloty w pobliżu Cieśniny Ormuz i cofnęły tymczasowe zwolnienie z sankcji na eksport irańskiej ropy .
• Iran odpowiedział atakiem na tankowce w Cieśninie Ormuz, co wywołało dalsze wymiany ognia z USA .
• Prezydent Donald Trump ogłosił na szczycie NATO w Ankarze 8 lipca, że zawieszenie broni „się skończyło”, dodając: „Nie chcę już z nimi rozmawiać. To szumowiny” .
• Zastępca irańskiego ministra spraw zagranicznych ogłosił później, że Teheran zawiesza swoje zobowiązania wynikające z porozumienia, co faktycznie potwierdziło jego śmierć .

Pogłębiające się podziały wokół negocjacji z Waszyngtonem

Kryzys ostro podzielił irańskie przywództwo na dwa obozy :

• Umiarkowani (obóz Pezeszkiana): Argumentują, że dyplomacja jest „patriotyczną koniecznością”, ponieważ wznowiona wojna przynosi rosnące koszty ekonomiczne i ofiary. Obwiniają twardogłowych o upadek rozejmu .
• Ultrakonserwatyści (obóz duchownych z Komu/IRGC): Nalegają na dalszą konfrontację z USA i oskarżają umiarkowanych o zdradę i „kapitulację”. Zintensyfikowali protesty uliczne i okupacje, a także otwarcie grozili prezydentowi i ministrowi spraw zagranicznych podczas pogrzebu .
• Próżnia władzy: Ubezwłasnowolnienie Mojtaby Chameneiego oznacza, że nie ma najwyższego autorytetu, który mógłby mediować między tymi frakcjami. W efekcie Gwardia Rewolucyjna i twardogłowi duchowni działają bez nadrzędnego arbitra, co zaostrzyło wewnętrzne waśnie .

Podsumowując, obecny kryzys napędzają trzy równoczesne wstrząsy: nagłe zabójstwo Alego Chameneiego i ciężkie zranienie jego następcy, upadek kruchego zawieszenia broni z USA oraz zaciekła walka o władzę między umiarkowanymi, szukającymi wyjścia z wojny, a twardogłowymi, którzy każdą dyplomację postrzegają jako zdradę – wszystko to rozgrywa się bez widocznego i sprawnego Najwyższego Przywódcy, który mógłby narzucić jedność.