Memorandum z Islamabadu podpisano 17 czerwca 2026 roku przy mediacji Pakistanu. Miało stworzyć 60-dniowe okno na negocjacje dotyczące trwałego zakończenia walk .
Porozumienie zawierało jednak niejednoznaczny zapis o „zarządzaniu ruchem” w cieśninie Ormuz. Iran twierdził, że daje mu on prawo do organizowania żeglugi, a potencjalnie także pobierania opłat. Stany Zjednoczone utrzymywały, że Teheran nie może ograniczać swobodnego przepływu statków handlowych .
W miarę narastania napięcia Iran zaatakował statki handlowe — według władz USA 7 lipca trafione zostały trzy tankowce. Waszyngton uznał te działania za naruszenie kruchego rozejmu .
Kilka godzin po atakach na tankowce wojsko USA rozpoczęło nową falę uderzeń na Iran. Waszyngton cofnął również licencję umożliwiającą Teheranowi sprzedaż ropy i przywrócił sankcje na irański sektor naftowy .
Według amerykańskiego Centralnego Dowództwa (CENTCOM) wcześniejsze fale ataków objęły ponad 80 irańskich lokalizacji .
8 lipca Donald Trump powiedział, że memorandum zawarte z Iranem w celu zakończenia konfliktu jest „skończone” i że nie chce angażować się w rozmowy z Teheranem .
Iran odpowiedział później, że kolejne amerykańskie ataki unieważniły porozumienie. Przedstawiciele władz w Teheranie określili sytuację jako „egzystencjalną wojnę” ze Stanami Zjednoczonymi i zapowiedzieli, że nie zamierzają nadal przestrzegać warunków memorandum .
Amerykańskie uderzenia trafiły w port Shahid Kalantari w Chabaharze podczas drugiej nocy wznowionej kampanii, 9 lipca. Chabahar jest strategicznym portem na południowym wschodzie Iranu, rozwijanym przy wsparciu Indii .
18 lipca ambasada Iranu w Indiach zdecydowanie potępiła atak. W oświadczeniu opublikowanym w serwisie X określiła uderzenie na port jako „zbrodnię wojenną” i wskazała, że zniszczona została wieża obserwacyjna. Ambasada oskarżyła USA o celowe atakowanie infrastruktury cywilnej i gospodarczej oraz o rażące naruszenie prawa międzynarodowego i Karty Narodów Zjednoczonych .
Irański ambasador w Indiach przekonywał jednocześnie, że projekt Chabahar będzie kontynuowany mimo sankcji i wojny .
W tym miejscu ważne jest doprecyzowanie: według przywołanych źródeł ajatollah Ali Chamenei zginął w amerykańsko-izraelskich uderzeniach w lutym 2026 roku. Jego następcą został Mojtaba Chamenei .
Po ataku na Chabahar bezpośrednią groźbę eskalacji wystosował doradca wojskowy nowego najwyższego przywódcy. Zapowiedział „ofensywę na pełną skalę”, jeśli amerykańskie ataki będą trwały . Nie był to zatem publiczny komentarz Alego Chameneiego, lecz stanowisko przedstawiciela otoczenia jego następcy, Mojtaby Chameneiego.
W nocy z 17 na 18 lipca 2026 roku USA i Iran prowadziły działania zbrojne już siódmą noc z rzędu .
CENTCOM poinformowało, że 17 lipca o godz. 19:00 GMT rozpoczęła się kolejna seria nalotów. W operacji wykorzystano samoloty bojowe, drony i okręty. Celem miały być między innymi:
Stany Zjednoczone utrzymywały także ścisłą blokadę morską w rejonie cieśniny Ormuz .
Iran odpowiadał atakami na amerykańskie obiekty wojskowe w Kuwejcie, Jordanii i Iraku. Irańska Gwardia Rewolucyjna twierdziła wcześniej, że zaatakowała 85 amerykańskich celów w regionie . Doradca wojskowy najwyższego przywódcy ostrzegł, że jeśli naloty USA będą trwały przez kolejne dwa lub trzy dni, Teheran przejdzie do operacji „na pełną skalę” .
W tym czasie nie obowiązywało nowe zawieszenie broni. Memorandum z Islamabadu uznawano za unieważnione, a obie strony przedstawiały konflikt jako otwarty i pozbawiony jasnego terminu zakończenia .
Tymczasowe porozumienie upadło przede wszystkim dlatego, że USA i Iran zupełnie inaczej interpretowały zapisy dotyczące żeglugi w cieśninie Ormuz. Ataki na tankowce uruchomiły amerykańską odpowiedź wojskową i powrót sankcji na irańską ropę, po czym Donald Trump ogłosił koniec memorandum.
Iran potępił uderzenie na strategiczny port Chabahar, a jego ambasada w Indiach nazwała je zbrodnią wojenną. Po śmierci Alego Chameneiego ostrzeżenie przed dalszą eskalacją przekazał doradca wojskowy jego następcy, Mojtaby Chameneiego. Podczas siódmej nocy walk USA nadal atakowały irańską infrastrukturę wojskową, a Iran odpowiadał uderzeniami na amerykańskie obiekty w regionie. Dyplomatycznego przełomu nadal nie było.