Transatlantycki spór handlowy: Kluczowe punkty umowy z Turnberry i presja USA na zniesienie barier regulacyjnych UE

• Górny limit ceł USA: USA zgodziły się na ograniczenie ceł na większość towarów pochodzących z UE do 15% – był to kompromis, który pozwolił uniknąć grożących przez Waszyngton wiosną 2025 roku ceł wzajemnych na poziomie 30% i wyższym .
• Ustępstwa UE: UE zobowiązała się do zniesienia wszystkich pozostałych ceł na amerykańskie towary przemysłowe (dotyczy to ok. 34% unijnego importu przemysłowego z USA, który nie był już bezcłowy) oraz do otwarcia bezcłowych kontyngentów taryfowych (TRQ) dla amerykańskich owoców morza, orzechów, nabiału, wieprzowiny, mięsa bizonów, oleju sojowego i niektórych produktów rolnych .
• Cła na samochody: Amerykańskie cła na samochody na podstawie art. 232 zostały ograniczone do łącznej stawki 15% (KNU + art. 232), przy czym obniżki były uzależnione od wdrożenia odpowiednich przepisów przez UE .

2. Presja USA na zniesienie barier pozataryfowych

Kluczowym żądaniem USA w ramach porozumienia było, aby UE zajęła się barierami pozataryfowymi, na które napotykają amerykańscy eksporterzy – szczególnie małe i średnie przedsiębiorstwa .

• W informacji prasowej Białego Domu stwierdzono, że UE „będzie pracować nad rozwiązaniem szeregu obaw USA związanych z różnymi wymogami UE, które są uciążliwe dla amerykańskich eksporterów, w tym poprzez wysiłki na rzecz wyeliminowania biurokracji, z jaką borykają się amerykańscy eksporterzy prowadzący działalność w Unii Europejskiej" .
• Ramy porozumienia zobowiązują obie strony do „wspólnej pracy nad zmniejszeniem lub wyeliminowaniem barier pozataryfowych", co – jak ostrzegają aktywiści – może osłabić unijne standardy w zakresie ochrony środowiska, bezpieczeństwa żywności, zdrowia publicznego i socjalne .
• W szczególności UE zobowiązała się do zapewnienia, że dyrektywa w sprawie należytej staranności w zakresie zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw (CSDDD) oraz dyrektywa w sprawie sprawozdawczości przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju (CSRD) „nie będą stanowić niepotrzebnego obciążenia" dla amerykańskich firm – co w praktyce oznaczało zamrożenie lub ograniczenie stosowania tych unijnych przepisów dotyczących zrównoważonego rozwoju wobec firm z USA .

Ważne zastrzeżenie: Mimo że porozumienie zawiera postępowy język dotyczący redukcji barier pozataryfowych, w żadnym z publicznie dostępnych źródeł nie ma dowodów na istnienie konkretnego amerykańskiego ultimatum żądającego od UE „publicznego wycofania się" z przepisów dotyczących samochodów i bezpieczeństwa żywności. Zobowiązania są sformułowane jako ogólne „prace nad rozwiązaniem" problemów, a nie twarde, sektorowe wycofanie się z przepisów .

3. Kontrżądania UE dotyczące obniżenia ceł na eksport wart ok. 150 mld euro

Od lipca 2026 roku UE aktywnie zabiega o wyłączenia spod 15% ceł amerykańskich dla towarów o wartości około 150 miliardów euro .

• Komisja Europejska przekazała USA listę produktów, które chce zwolnić z ceł, w tym ser Roquefort, oliwę z oliwek, wino i inne kultowe produkty rolne .
• Stanowisko negocjacyjne UE obejmuje również sprzęt przemysłowy – ogólnie UE dąży do zmniejszenia zakresu towarów objętych 15-procentowym limitem celnym .
• We wcześniejszych rundach (lipiec 2025) UE przygotowała cła odwetowe na amerykańskie towary o wartości 93 mld euro na wypadek braku porozumienia – obejmowały one produkty takie jak whisky, motocykle i maszyny . Kwota 150 mld euro odzwierciedla obecne żądanie UE dotyczące wyłączeń, a nie wcześniejszą listę celów odwetowych .

4. Burzliwa ścieżka ratyfikacji: groźby wobec Grenlandii i termin 4 lipca

Porozumienie z Turnberry przeszło przez kryzysową ścieżkę ratyfikacyjną.

• Zawieszenie z powodu Grenlandii (styczeń–marzec 2026): Po tym, jak Trump wielokrotnie groził cłami na europejskich sojuszników, aby wymusić ustępstwa w sprawie jego dążeń do przejęcia Grenlandii, Parlament Europejski w styczniu 2026 roku zawiesił prace nad ustawodawstwem wdrażającym porozumienie z Turnberry . Komisja Handlu Międzynarodowego Parlamentu stwierdziła, że ustawodawstwo pozostanie zawieszone „do czasu zaprzestania gróźb wobec Grenlandii" .
• Ultimatum z 4 lipca (maj 2026): Trump wyznaczył termin 4 lipca 2026 roku (250. rocznica USA) na ratyfikację i wdrożenie przez UE jej zobowiązań wynikających z umowy, grożąc „znacznie wyższymi" cłami w przypadku niedotrzymania terminu .
• Zatwierdzenie przez Parlament (czerwiec 2026): Komisja INTA Parlamentu Europejskiego zatwierdziła ustawodawstwo 2 czerwca 2026 roku (31 głosów za, 6 przeciw, 3 wstrzymujące się), a cały Parlament przyjął je 16 czerwca 2026 roku – tuż przed terminem 4 lipca .
• Kruchość prawna: Prawnicy z Oksfordu zwrócili uwagę na nietypową architekturę prawną porozumienia – jest to niewiążące politycznie porozumienie, a nie formalna umowa handlowa, co może stwarzać ryzyko dla jego egzekwowania i pewności prawa .

5. Szerszy kontekst: napięcia handlowe UE–Chiny

Podczas gdy spór USA–UE dominował w nagłówkach, UE jednocześnie boryka się z głębokimi strukturalnymi napięciami w handlu z Chinami.

• Deficyt handlowy: Deficyt handlowy UE w handlu towarami z Chinami osiągnął w 2025 roku 359,9 mld euro (wzrost o 2,7% rok do roku), choć nadal jest niższy od rekordowego poziomu 397,3 mld euro z 2022 roku . Unijni urzędnicy opisują to jako „rosnący konsensus" wśród 27 państw członkowskich, że ta nierównowaga jest nie do utrzymania .
• Dochodzenia antydumpingowe: UE utrzymuje aktywny zestaw narzędzi ochrony handlu. W maju 2025 roku UE nałożyła cła antydumpingowe na dumpingowy import blachy cynkowanej (tinplate) z Chin (rynek wart 2,7 mld euro rocznie) . Francja, Włochy i Hiszpania wezwały UE do „zaostrzenia i przyspieszenia środków ochrony handlu" przed tanim importem z Chin .
• Polityka przemysłowa "Made in Europe": Liderzy UE dyskutują nad ostrzejszymi strategiami zmniejszenia zależności od Chin w zakresie metali ziem rzadkich i surowców krytycznych oraz wzmocnienia krajowej konkurencyjności przemysłowej poprzez nowe mechanizmy bezpieczeństwa gospodarczego . Samo porozumienie z Turnberry zawiera również zobowiązania UE do zakupu większej ilości energii z USA – co jest równoległym wysiłkiem na rzecz dywersyfikacji z dala od chińskich łańcuchów dostaw .

Podsumowując: Spór transatlantycki doprowadził do powstania kruchego, politycznie wiążącego porozumienia w lipcu 2025 roku, które ograniczyło amerykańskie cła do 15% w zamian za zniesienie przez UE ceł przemysłowych i zajęcie się barierami pozataryfowymi. Umowa utknęła na miesiące z powodu kryzysu grenlandzkiego, została uratowana przez przyspieszone zatwierdzenie parlamentarne w czerwcu 2026 roku, aby dotrzymać terminu 4 lipca, i pozostaje przedmiotem sporów prawnych i politycznych. Tymczasem jeszcze większy deficyt handlowy UE z Chinami (360 mld euro) napędza równoległe wezwania do zaostrzenia polityki ochrony handlu i suwerenności przemysłowej.