Pierwsze posiedzenie Komitetu Technicznego OPEC+ w Baku. Co ustalono i co oznacza rewizja prognoz popytu?

W materiałach opisujących spotkanie wskazano również na przygotowanie planu prac, prezentację sekretariatu OPEC+ oraz wybór przewodniczącego Komitetu Technicznego. Te elementy dotyczą organizacji dalszych działań, a nie bieżącej polityki podażowej. Dostępne w zestawie źródła nie przedstawiają jednak szczegółowego harmonogramu planu prac ani nie podają nazwiska wybranego przewodniczącego.

Najważniejszy wniosek jest więc prosty: Baku było kamieniem milowym w budowie ram współpracy, ale nie było spotkaniem, na którym ogłoszono nowe limity wydobycia.

OPEC tnie prognozę popytu na 2026 rok

Spotkanie odbyło się zaledwie dwa dni po publikacji lipcowego miesięcznego raportu OPEC o rynku ropy, wydanego 13 lipca 2026 r. Organizacja obniżyła w nim prognozę wzrostu światowego popytu na ropę w 2026 r. do około 800 tys. baryłek dziennie .

Według lipcowej prognozy całkowity światowy popyt ma wynieść 105,94 mln baryłek dziennie, wobec 106,13 mln baryłek dziennie przewidywanych miesiąc wcześniej . W czerwcu OPEC prognozował wzrost popytu na poziomie około 970 tys. baryłek dziennie, po wcześniejszej prognozie 1,17 mln baryłek dziennie . Oznacza to kolejną rewizję w dół — trzecią z rzędu, jeśli uwzględnić czerwcową i lipcową aktualizację oraz wcześniejszą zmianę założeń .

OPEC pozostawił bez zmian prognozy globalnego wzrostu gospodarczego: 3,1 proc. w 2026 r. i 3,2 proc. w 2027 r. Jednocześnie organizacja przewiduje, że w 2027 r. światowy popyt na ropę wzrośnie o około 1,9 mln baryłek dziennie .

Dlaczego prognozy są niższe?

Jednym z głównych elementów tła pozostaje konflikt amerykańsko-irański i zakłócenia w żegludze przez cieśninę Ormuz — strategiczny szlak, którym przed kryzysem przepływała znaczna część światowego handlu ropą. Cieśnina była faktycznie zamknięta od 28 lutego, a 18 czerwca Stany Zjednoczone i Iran podpisały memorandum mające zakończyć konflikt i doprowadzić do jej ponownego otwarcia .

Przepływy zaczęły się poprawiać, ale na początku lipca liczba statków pozostawała wyraźnie niższa niż przed konfliktem . Oznaczało to jednocześnie ograniczenia podaży, dużą zmienność cen i osłabienie aktywności gospodarczej. OPEC uwzględnił w prognozach także słabszą konsumpcję w Azji, w tym ograniczoną obecność chińskich nabywców na rynku fizycznej ropy .

Limity wydobycia: decyzje zapadają gdzie indziej

Siedmiu kluczowych producentów OPEC+ — Arabia Saudyjska, Rosja, Irak, Kuwejt, Kazachstan, Algieria i Oman — stopniowo zwiększało cele wydobycia po wcześniejszych dobrowolnych cięciach. W czerwcu uzgodniono wzrost celu o 188 tys. baryłek dziennie od lipca, co było czwartą miesięczną podwyżką z rzędu . Kolejne doniesienia wskazywały na podobny wzrost od sierpnia .

W praktyce możliwości zwiększenia eksportu były ograniczone przez zakłócenia w cieśninie Ormuz. Dlatego część analityków i mediów określała te podwyżki jako w dużej mierze symboliczne — podnosiły oficjalne cele, ale nie wszyscy producenci mogli fizycznie dostarczyć dodatkową ropę na rynek .

W dostępnych materiałach pojawiają się także doniesienia o możliwej zmianie kierunku polityki podażowej w sierpniu, jednak nie ma wystarczającego, niezależnego potwierdzenia, by uznać je za rozstrzygniętą decyzję. Nie należy też przypisywać takiej decyzji Komitetowi Technicznemu w Baku: kwestie wydobycia rozstrzygane są na szczeblu ministerialnym.

Ceny ropy wróciły w okolice poziomów sprzed konfliktu

Po porozumieniu z 18 czerwca ropa Brent gwałtownie potaniała. Pod koniec czerwca jej cena spadła w okolice 70–75 dolarów za baryłkę, a 24 czerwca kontrakty na WTI zeszły poniżej 70 dolarów . Powrót tankowców i uwolnienie ładunków wcześniej zatrzymanych w rejonie Zatoki Perskiej zwiększyły podaż, tworząc — jak opisywał Reuters — chaotyczny proces ponownego równoważenia rynku, który może potrwać miesiące .

Jednocześnie dane amerykańskiej Agencji Informacji Energetycznej (EIA) wskazywały, że średnia cena Brent w czerwcu i lipcu pozostawała podwyższona z powodu ograniczeń podaży — około 105 dolarów za baryłkę w przywoływanym zestawieniu . To pozornie sprzeczne obrazy pokazują, jak szybko zmieniał się rynek: ceny spotowe spadały wraz z poprawą przepływów, ale średnie miesięczne nadal odzwierciedlały wcześniejszy szok.

Analitycy Citigroup oceniali, że przy dalszej normalizacji transportu przez Ormuz i słabszym popycie Brent może spaść do około 60 dolarów za baryłkę pod koniec 2026 r. . To prognoza analityków, a nie decyzja ani oficjalna prognoza OPEC.

Wniosek

Posiedzenie w Baku było przede wszystkim próbą uporządkowania długoterminowej współpracy między OPEC i producentami spoza organizacji. Nie przyniosło nowej decyzji o wydobyciu ani bezpośredniej interwencji na rynku.

Jego znaczenie wynikało z momentu, w którym się odbyło: OPEC właśnie po raz kolejny obniżył prognozę wzrostu popytu, żegluga przez Ormuz dopiero wracała do normy, a ceny ropy szybko oddalały się od wojennych maksimów. Dla rynku najważniejsze pozostawały więc nie ustalenia technicznego komitetu, lecz tempo odbudowy dostaw i to, czy światowa gospodarka będzie w stanie wchłonąć powracające baryłki.