Jak państwa Zatoki Perskiej omijają Cieśninę Ormuz – nowa era dla światowego rynku ropy

Konkretne projekty rurociągowe w realizacji

Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA) – Abu Dhabi National Oil Co. (ADNOC) przyspiesza budowę rurociągu West-East do portu Fujairah nad Zatoką Omańską o przepustowości 1,5 mln bpd. Był on w około 50% ukończony według stanu na maj 2026 r., a jego uruchomienie planowane jest na początek 2027 r. . W połączeniu z istniejącym rurociągiem Habshan-Fujairah (1,8 mln bpd) , ZEA z grubsza podwoją swoje moce eksportowe z pominięciem Ormuz . Podczas konfliktu ZEA eksportowały już około 1,8 mln bpd przez Fujairah (mniej więcej połowę przedwojennej produkcji) pomimo irańskich ataków na terminal .

Arabia Saudyjska – Królestwo prowadzi wstępne rozmowy w sprawie rozbudowy przepustowości swojego rurociągu East-West (Petroline) (prowadzącego do portu Yanbu nad Morzem Czerwonym), według pięciu źródeł Reutersa . Pozwoliłoby to Arabii Saudyjskiej i potencjalnie sąsiednim państwom transportować więcej ropy bez przekraczania Cieśniny Ormuz .

Kuwejt – Państwowy koncern Kuwait Petroleum Corp. (KPC) prowadzi aktywne rozmowy z Arabią Saudyjską i ZEA w sprawie uzyskania dostępu do rurociągów dla swojego eksportu surowej ropy za pośrednictwem istniejących i planowanych sieci przesyłowych . Kuwejt nie ma bezpośredniej linii brzegowej poza Zatoką Perską i jest najbardziej uzależniony od tranzytu przez Ormuz wśród głównych producentów, co czyni ten krok kluczowym priorytetem strategicznym .

Irak również zatwierdził działania mające na celu zwiększenie eksportu ropy naftowej alternatywnymi trasami rurociągowymi, choć szczegółowe dane dotyczące przepustowości są wciąż niepełne .

Zmniejszony chiński import surowej ropy i jego efekt amortyzujący

Chiński import ropy drogą morską spadł do najniższego poziomu od ponad dekady w trakcie kryzysu. Kpler oszacował czerwcowe dostawy na 5,84 mln bpd (mniej więcej połowa poziomu przedwojennego), a lipiec zapowiadał się jeszcze niżej – około 5,31 mln bpd . Ten spadek popytu – spowodowany chińskim zakazem eksportu paliw, słabymi marżami rafineryjnymi i strategiczną przerwą w zakupach – stworzył tymczasowy bufor na światowych rynkach, ponieważ Chiny absorbowały mniej wciąż płynącej podaży .

JPMorgan stwierdził, że ponad 50% spadku chińskiego popytu na ropę od początku wojny ma charakter tymczasowy i ulegnie odwróceniu . Bank szacuje, że około 3 mln bpd utraconego popytu powróci wraz z uruchomieniem chińskiego sektora petrochemicznego i rozpoczęciem przez Chiny uzupełniania rezerw strategicznych .

Prognoza JPMorgan dotycząca sierpniowych zakupów Chin

JPMorgan spodziewa się, że Chiny wznowią zakupy ropy na dużą skalę w sierpniu 2026 r. , a import surowej ropy znacząco odbije, ponieważ Pekin zniósł już zakaz eksportu paliw, umożliwiając niezależnym rafineriom wznowienie globalnej sprzedaży benzyny, oleju napędowego i paliwa lotniczego . Analitycy JPMorgan postrzegają to jako kluczowy moment, który może zacieśnić rynek po miesiącach ulgi po stronie popytu .

Rola producentów spoza OPEC+ w łagodzeniu zakłóceń

Wyniki wyszukiwania nie dostarczyły konkretnych, nadających się do cytowania danych na temat roli wzrostu produkcji w USA, Kanadzie i Brazylii w równoważeniu zakłóceń w Ormuz. Ta luka jest odnotowywana, ponieważ pytanie wymienia te kraje z nazwy. Dostępne źródła odnoszą się do szerszego kontekstu rynkowego:

• Goldman Sachs prognozuje nadwyżkę na rynku ropy na poziomie 3,2 mln bpd do 2027 r. , częściowo przypisywaną wzrostowi podaży spoza OPEC+, choć podział regionalny nie jest wyszczególniony w wynikach wyszukiwania .
• Bank obniżył swoje prognozy cen ropy częściowo dlatego, że przewidywane ponowne otwarcie Ormuz w połączeniu z istniejącą produkcją spoza OPEC może przyspieszyć odbudowę podaży .

Werdykt: Ogólne twierdzenie, że producenci spoza OPEC+, tacy jak USA, Kanada i Brazylia, pomogli złagodzić niedobory podaży, jest zgodne z logiką rynkową, ale wyniki wyszukiwania nie dostarczają konkretnych, nadających się do cytowania danych na temat ich wkładu. Jest to najsłabiej poparte twierdzenie w zestawie pytań.

Zmiana strukturalna: „dywersyfikacja za wszelką cenę"

Konflikt wywołał trwałą zmianę strukturalną w infrastrukturze energetycznej Zatoki Perskiej. Financial Times poinformował, że państwa regionu ponownie rozważają wcześniej nieopłacalne propozycje budowy rurociągów, ponieważ wojna obnażyła „podatność regionalnej infrastruktury energetycznej" . Podejście branży oddaje stwierdzenie analityków, że kryzys wymusił strategię „dywersyfikacji za wszelką cenę", a przepustowość rurociągów, która wcześniej była postrzegana jako zbyt kosztowna, teraz otrzymuje pilne inwestycje . Kluczowe skutki:

• Goldman Sachs spodziewa się, że przepływy przez Ormuz mogą nigdy w pełni nie powrócić do poziomów przedwojennych, trwale stabilizując się na poziomie około 70% .
• ADNOC oświadczył, że pełne przepływy ropy przez Ormuz nie powrócą wcześniej niż w pierwszej połowie 2027 r. .
• ZEA, Arabia Saudyjska, Kuwejt i Irak realizują nowe lub rozbudowują istniejące trasy alternatywne, co stanowi najbardziej agresywną dywersyfikację infrastruktury eksportowej w Zatoce od dekad .