Koszt uniezależnienia Zachodu od Chin: 23,6 biliona dolarów w 25 lat

Oto sprawdzony faktycznie artykuł na podstawie badania EY-Parthenon opublikowanego w poniedziałek 13 lipca 2026 roku, o którym jako pierwszy poinformował „Financial Times”.

Szacowany koszt 23,6 biliona dolarów

Analiza EY-Parthenon, kierowana przez Matsa Perssona, szacuje, że Stany Zjednoczone, strefa euro i Wielka Brytania będą musiały zainwestować dodatkowe 23,6 biliona dolarów w ciągu 25 lat (do 2050 roku), aby znacząco zmniejszyć swoją ekonomiczną zależność od Chin w kluczowych gałęziach przemysłu . Oznacza to około 940 miliardów dolarów dodatkowych rocznych inwestycji w tych trzech gospodarkach .

Podział według kraju/regionu:

• Stany Zjednoczone: 13,7 biliona dolarów (~550 miliardów dolarów rocznie)
• Strefa euro: 9,1 biliona dolarów
• Wielka Brytania: 800 miliardów dolarów

Ryzyko inflacyjne

Badanie ostrzega, że sam proces decouplingu (zerwania więzi) może podnieść inflację nawet o 2,5 punktu procentowego w niektórych centralnych scenariuszach, spowodowany znacznym wzrostem kosztów produkcji w miarę przenoszenia jej z tańszych chińskich łańcuchów dostaw .

Pełne zerwanie (decoupling) a „de-risking" , ,

Raport EY-Parthenon wyraźnie przeciwstawia sobie dwa podejścia:

• Pełne zerwanie (decoupling) – kwota 23,6 biliona dolarów reprezentuje koszt całkowitego, twardego zerwania z chińskimi łańcuchami dostaw, wymagającego duplikacji infrastruktury, badań i rozwoju, oprogramowania, produkcji i logistyki od podstaw .
• **„De-risking" , , ** – podejście preferowane przez europejskich przywódców (i odzwierciedlone w oficjalnej strategii UE). Jest bardziej ukierunkowane i ma na celu zmniejszenie zależności w wąskim zestawie strategicznych sektorów, a nie zerwanie wszelkich więzi gospodarczych. Badanie sugeruje, że de-risking wiązałby się ze znacznie niższymi kosztami, chociaż raport koncentruje się na scenariuszu pełnego zerwania, aby skwantyfikować skrajny koniec spektrum ryzyka .

Europejscy decydenci niezmiennie opowiadali się za „de-riskingiem, a nie decouplingiem", co udokumentowano w badaniu Parlamentu Europejskiego z 2024 roku na ten temat .

Najbardziej dotknięte sektory

Analiza EY-Parthenon identyfikuje następujące cztery sektory jako obarczone największymi kosztami związanymi z powielaniem łańcuchów dostaw :

• Farmaceutyka – duża zależność od chińskich aktywnych składników farmaceutycznych (API).
• Półprzewodniki – skoncentrowana produkcja chipów i dostawy materiałów z Chin/Tajwanu.
• Czysta energia – panele słoneczne, baterie, komponenty turbin wiatrowych (Chiny dominują w globalnej produkcji).
• Minerały krytyczne – metale ziem rzadkich, lit, kobalt (Chiny kontrolują około 60–90% procesu rafinacji).

Osobna analiza Amerykańskiej Izby Handlowej (U.S. Chamber of Commerce) również wskazuje te same sektory, dodając do tej listy technologie ICT/cloud oraz technologie związane z obronnością jako najbardziej narażone .

Szerszy kontekst: istniejące działania Zachodu

Wydatki USA na minerały krytyczne: Stany Zjednoczone przeznaczyły około 30 miliardów dolarów w ramach Inflation Reduction Act i CHIPS Act na krajowe przetwarzanie minerałów krytycznych, łańcuchy dostaw baterii i produkcję półprzewodników (źródło odnosi się do szerszego amerykańskiego programu strategicznych wydatków).

Dochodzenie antydumpingowe UE w sprawie chińskiego mięsa kaczego: W osobnej, ale powiązanej akcji handlowej, UE wszczęła nowe dochodzenie antydumpingowe w sprawie chińskiego mięsa kaczego, co odzwierciedla szerszy wzorzec stosowania przez zachodnie gospodarki narzędzi obrony handlowej w celu zarządzania zależnościami importowymi od Chin .

Dominacja Chin w łańcuchach dostaw pozostaje podstawową przyczyną – Chiny są największym producentem na świecie, największym eksporterem i dominującym przetwórcą surowców krytycznych. Europejski Bank Centralny (ECB) osobno zauważył, że liczba kluczowych komponentów objętych ograniczeniami eksportowymi wzrosła pięciokrotnie od 2009 roku .

Podsumowanie: Badanie EY-Parthenon podaje wyraźną cenę za pełne zerwanie z Chinami (23,6 biliona dolarów w ciągu 25 lat, w tym 13,7 biliona dla samych USA) i wskazuje na ryzyko inflacyjne na poziomie 2,5 punktu procentowego, podczas gdy europejscy liderzy nadal preferują węższą ścieżkę „de-risku" , , , skupioną na farmaceutykach, półprzewodnikach, czystej energii i minerałach krytycznych – sektorach, w których USA i UE już rozpoczęły wydatki i nakładają środki ochrony handlowej.