USA ostrzega Iran w RB ONZ: Cieśnina Ormuz na krawędzi

To ostrzeżenie było zwieńczeniem trwającej kilka miesięcy presji dyplomatycznej. 4 maja 2026 r. USA i państwa Zatoki Perskiej przedstawiły projekt rezolucji ONZ grożący sankcjami lub innymi działaniami, jeśli Iran nie zaprzestanie ataków na statki w Cieśninie Ormuz, nie przestanie nakładać „nielegalnych opłat” i nie ujawni lokalizacji wszystkich min, aby zapewnić bezpieczną żeglugę . Projekt wzywał również Iran do współpracy z planami ONZ dotyczącymi utworzenia korytarza humanitarnego przez cieśninę dla niezbędnych dostaw .

Dowody bahrajńskie: dokumentacja irańskich ataków

Bahrajn odegrał rolę wiodącego państwa Zatoki Perskiej w dokumentowaniu irańskich ataków na forum ONZ przez cały okres konfliktu w 2026 roku. Jego wysiłki na rzecz gromadzenia dowodów były szeroko zakrojone i wielopoziomowe:

Listy do ONZ: Stałe Przedstawicielstwo Bahrajnu wysłało co najmniej osiem listów do Sekretarza Generalnego ONZ i Przewodniczącego Rady Bezpieczeństwa między końcem lutego a końcem czerwca 2026 r. Listy te dokumentowały konkretne ataki rakietowe i dronowe, w tym statystyki dotyczące liczby uderzeń, zniszczeń infrastruktury cywilnej oraz dowody bezprawnej agresji .

Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ 2817: 11 marca 2026 r. Bahrajn rozpowszechnił i doprowadził do przyjęcia rezolucji 2817, która potępiła „rażące ataki” Iranu na siedem państw: Bahrajn, Kuwejt, Oman, Katar, Arabię Saudyjską, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Jordanię . Rezolucja potępiła również ataki na statki przepływające przez Cieśninę Ormuz . Została współsponsorowana przez 136 krajów i przyjęta stosunkiem głosów 13-0, przy wstrzymaniu się Rosji i Chin .

Ataki po podpisaniu MoU: Po podpisaniu memorandum 17 czerwca Iran przeprowadził dalsze ataki. 28 czerwca 2026 r. Bahrajn wezwał do nadzwyczajnej sesji Rady Bezpieczeństwa ONZ, dokumentując „drugą z rzędu falę irańskich rakiet balistycznych i dronów” wymierzoną w terytorium Bahrajnu . Ministerstwo Spraw Zagranicznych Bahrajnu określiło ataki jako „celowy i systematyczny wzorzec agresji” oraz bezpośrednie naruszenie zarówno rezolucji 2817, jak i memorandum z Islamabadu .

Memorandum z Islamabadu: kruche ramy porozumienia

Memorandum of Understanding z Islamabadu (MoU z 17 czerwca) to 14-punktowe porozumienie ramowe podpisane zdalnie przez prezydenta USA Donalda Trumpa i prezydenta Iranu Masuda Pezeszkiana . Kluczowe punkty obejmują:

• Formalne zakończenie działań wojennych między USA a Iranem
• Zobowiązanie Iranu do ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz
• Zobowiązanie USA do zniesienia blokady morskiej
• Zobowiązanie obu stron do wynegocjowania wiążącej ostatecznej umowy, zatwierdzonej rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ, w ciągu 60 dni
• Zawieszenie części sankcji, aby umożliwić Iranowi sprzedaż ropy w trakcie negocjacji

MoU jest jednak kruche i zostało częściowo złamane. Iran na krótko ponownie otworzył Cieśninę Ormuz, ale zamknął ją ponownie w ciągu kilku dni, powołując się na trwające izraelskie uderzenia w południowym Libanie jako naruszenie porozumienia – twierdzenie to zostało zdementowane przez wojsko USA . Bahrajn i ZEA zgłosiły nowe irańskie ataki rakietowe i dronowe pod koniec czerwca .

Pod koniec czerwca 2026 r. analitycy opisali MoU jako „łagodzenie bólu, a nie kończenie wojny”, bez osiągnięcia ostatecznego porozumienia i z ciągłymi naruszeniami po obu stronach . Na amerykańskim froncie wewnętrznym demokratyczni członkowie Izby Reprezentantów 3 lipca zażądali natychmiastowej, zamkniętej odprawy na temat MoU, domagając się przekazania Kongresowi pełnego tekstu porozumienia i wszelkich porozumień pobocznych .

Kluczowe wnioski

1. Ostrzeżenie USA było jednoznaczne: Ambasador Waltz bezpośrednio powiązał zamknięcie Cieśniny Ormuz przez Iran z potencjalnym zagrożeniem egzystencjalnym, nawiązując do historycznych paraleli z zakładnikami.
2. Bahrajn zgromadził obszerny materiał dowodowy: Co najmniej osiem listów do ONZ, rezolucja współsponsorowana przez 136 krajów oraz szczegółowa dokumentacja ataków po podpisaniu MoU świadczą o systematycznej agresji Iranu.
3. MoU z 17 czerwca jest niestabilne: Obie strony zarzucają sobie naruszenia w ciągu kilku dni od podpisania, a status prawny porozumienia jest, według analityków prawnych, „zdecydowanie niejasny” .
4. Cieśnina pozostaje przedmiotem sporu: Pomimo obietnicy MoU dotyczącej ponownego otwarcia drogi wodnej, Iran zamknął ją ponownie, a Marynarka Wojenna USA ogłosiła 27 czerwca poszerzenie alternatywnej trasy w pobliżu Omanu .