Tożsamość a + b = 1 wynika bezpośrednio z równań fullRSB skalowania. Co kluczowe, relacja ta implikuje a = (1 - c)/2, co — razem z b = (1 + c)/2 — oznacza, że wszystkie trzy wykładniki są określone przez jeden parametr c . Zmniejsza to liczbę stopni swobody predykcyjnej rozwiązania fullRSB i potwierdza jego wewnętrzną spójność. Niezależnie, daje to również relacje skalowania α = 1/(2 + θ) i κ = 2 - 2/(3 + θ), wcześniej przewidziane na podstawie argumentów mechanicznej marginalnej stabilności Wyarta i współpracowników
.
Dowód nie został osiągnięty wyłącznie dzięki ludzkiej intuicji. W artykule wyraźnie stwierdzono: „Dowód uzyskano poprzez interakcję z Claude (Sonnet 4.6 i Opus 4.7) i został przez nas zweryfikowany” .
Preprint został opublikowany na arXiv 2 czerwca 2026 r. (zaktualizowany 2 lipca 2026 r.) pod tytułem „A proof of an identity for the critical exponents of jamming” . Lista autorów to Giorgio Parisi i Francesco Zamponi; Claude jest wymieniony jako narzędzie AI użyte w metodologii, a nie jako współautor.
Relacje w mediach, w tym w Il Fatto Quotidiano, Correio Braziliense, 36Kr i Digg, przedstawiają to jako przełomowy przykład wykorzystania dużego modelu językowego przez noblistę jako rzeczywistego współpracownika badawczego do przełamania wieloletniego teoretycznego impasu .
Wynik zamyka trwającą dekadę lukę w teorii fullRSB „jammingu” — fundamentalnym problemie fizyki szkieł, materiałów granularnych i układów nieuporządkowanych. Stanowi także głośną demonstrację tego, jak LLM mogą przyczyniać się do zaawansowanej fizyki teoretycznej, nie tylko jako asystenci, ale jako aktywni uczestnicy wyprowadzania nietrywialnych dowodów matematycznych.