Bilans rósł niemal z każdym kolejnym dniem: początkowo informowano o 164–188 zabitych 25 czerwca , następnie o ponad 900 ofiarach 27 czerwca , a 29 czerwca liczba zabitych przekroczyła 1400 . Organizacja Narodów Zjednoczonych szacowała wcześniej, że skutki katastrofy mogą dotknąć niemal 7 mln mieszkańców Wenezueli .
Dostępne źródła nie przedstawiają jeszcze jednolitego, ostatecznego bilansu osób, które musiały opuścić swoje domy. Nie oznacza to jednak, że skala przesiedleń jest niewielka — w wielu miejscach mieszkańcy stracili mieszkania, a ratownicy nadal przeszukują zawalone budynki.
Trzęsienia doprowadziły do zawalenia setek budynków mieszkalnych i obiektów komercyjnych. Najpoważniejsze szkody odnotowano w Caracas i stanie La Guaira . Zdjęcia satelitarne wykonane 26 czerwca potwierdziły rozległe zniszczenia w obszarach miejskich .
Biuro ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA) poinformowało, że uszkodzonych zostało co najmniej 1423 obiektów infrastruktury, przy czym La Guaira pozostaje najbardziej dotkniętym stanem .
Międzynarodowy port lotniczy im. Simóna Bolívara w Maiquetíi, główne lotnisko obsługujące Caracas, został zamknięty bezterminowo po poważnych uszkodzeniach konstrukcyjnych. Na głównym pasie startowym pojawiły się między innymi pęknięcia .
Wenezuelski urząd lotnictwa cywilnego wydał komunikat NOTAM, czyli oficjalne zawiadomienie dla załóg i operatorów lotniczych, przewidujące tymczasowe zamknięcie głównego pasa 10R/28L do 2 lipca. Drugi pas, oznaczony jako 9/27, pozostał czynny .
Po trzęsieniach kolumbijskie władze lotnicze uruchomiły także plan awaryjny. Wstrząsy wpłynęły na systemy kontroli lotów i łączność w rejonie informacji powietrznej Maiquetía, co mogło wymagać przekierowywania części samolotów .
Grupa LATAM Airlines uruchomiła program humanitarny „Avión Solidario” — „Samolot Solidarności”. W ramach operacji wykorzystano dwa samoloty transportowe oraz specjalny lot pasażerski z Bogoty do Caracas, zrealizowany 27 czerwca .
Do Wenezueli przewieziono ponad 170 specjalistów, w tym strażaków, ratowników, personel medyczny i ekspertów reagowania kryzysowego z Kolumbii, Chile, Brazylii, Ekwadoru i Peru. Transport obejmował również niemal 100 ton środków pomocy humanitarnej .
LATAM Colombia poinformował ponadto o zniesieniu opłat za zmianę rezerwacji i elastycznych zasadach podróży dla pasażerów posiadających bilety na loty między 25 czerwca a 1 lipca .
Wstępne szacunki całkowitych strat gospodarczych wahają się od 4,7 do 8,7 mld dolarów . Początkowa ocena systemu PAGER amerykańskiej służby geologicznej USGS wskazywała, że straty mogą odpowiadać 1–7 proc. produktu krajowego brutto Wenezueli, szacowanego na 111 mld dolarów .
To nadal bardzo wczesne wyliczenia. Wraz z oceną szkód w budynkach, transporcie, energetyce i przemyśle kwota może wzrosnąć .
Największa wenezuelska rafineria Amuay, której deklarowana zdolność przerobowa wynosi 645 tys. baryłek ropy dziennie, została 29 czerwca zmuszona do zatrzymania pracy po awarii zasilania . Była to druga rafineria w kraju, która straciła energię elektryczną .
Początkowe komunikaty PDVSA z 25 czerwca nie wskazywały na bezpośrednie uszkodzenia sejsmiczne, a zakład miał działać normalnie . Kilka dni później wiele źródeł potwierdziło jednak, że przerwę spowodowała awaria linii przesyłowej w centralnej części kraju .
Według dostępnych informacji eksport ropy nie został zakłócony, ale niestabilność sieci energetycznej stwarzała ryzyko dla krajowej dystrybucji paliw i produktów petrochemicznych . Kluczowe jest rozróżnienie: rafineria nie została zatrzymana bezpośrednio przez zniszczenia konstrukcyjne wywołane wstrząsami, lecz przez późniejszą awarię systemu elektroenergetycznego.
Prezydent Donald Trump zatwierdził „znaczącą pomoc finansową” i polecił wysłanie zespołów poszukiwawczo-ratowniczych bezpośrednio po katastrofie . Departament Stanu zadeklarował 150 mln dolarów pomocy nadzwyczajnej, przekazywanej za pośrednictwem partnerów takich jak Samaritan’s Purse, Catholic Relief Services, Światowy Program Żywnościowy oraz OCHA .
Stany Zjednoczone wysłały również Disaster Assistance Response Team, czyli zespół koordynujący pomoc w przypadku katastrof, a także dwie miejskie grupy poszukiwawczo-ratownicze z Wirginii i Kalifornii. Wsparcie logistyczne obejmowało między innymi samoloty C-17 Globemaster, maszyny MV-22 Osprey i śmigłowce CH-47 Chinook .
W ciągu 48 godzin ponad 20 państw skierowało do Wenezueli samoloty transportowe, certyfikowane zespoły USAR — specjalistyczne grupy miejskiego poszukiwania i ratownictwa — oraz personel medyczny . Pomoc trafiała przez trzy lotniska i bazy: bazę lotniczą El Libertador, lotnisko Maiquetía oraz port Arturo Michelena w Walencji .
Wśród najważniejszych państw uczestniczących w akcji znalazły się Meksyk, Brazylia, Kuba, Kolumbia, Kanada, Salwador, Chile, Hiszpania i Dominikana . Kolumbijskie siły powietrzne jako pierwsze wysłały własne zasoby — dwa samoloty transportowe C-130 Hercules .