Waszyngton proponował utworzenie takiej linii w celu złagodzenia napięć po miesiącach konfliktu. Co ciekawe, anonimowe irańskie źródło bezpieczeństwa przyznało, że kanał komunikacji istnieje, ale określiło go jako polityczny, a nie wojskowy. Źródło podkreśliło, że kanał ten nie zmienia zasad tranzytu ustanowionych przez Teheran .
25 czerwca 2026 r. marynarka IRGC wydała stanowcze oświadczenie, deklarując, że bezpieczny przepływ przez Cieśninę Ormuz jest możliwy wyłącznie trasami oficjalnie wyznaczonymi przez Iran. Statki korzystające z nieautoryzowanych tras 'zostaną ukarane' . Najwyższy dyplomata Iranu powtórzył to ostrzeżenie 28 czerwca, stwierdzając, że jakakolwiek próba omijania preferowanej przez Teheran trasy 'zwiększy napięcia' .
Jest to bezpośrednia odpowiedź na nową alternatywną trasę ułatwioną przez Oman, która została utworzona bez zgody Iranu, co wywołało gniew Teheranu .
25 czerwca IRGC zaatakował singapurski statek towarowy M/V Ever Lovely przy pomocy drona jednorazowego użytku około 8 mil morskich na południowy wschód od Dahitu w Omanie . Atak uszkodził mostek kapitański statku, ale nie spowodował ofiar śmiertelnych . Był to najpoważniejszy test dla kruchego porozumienia osiągniętego zaledwie tydzień wcześniej między USA a Iranem, które miało na celu zakończenie działań wojennych i ponowne otwarcie drogi wodnej .
W odpowiedzi, 26 czerwca, Dowództwo Centralne USA (CENTCOM) przeprowadziło uderzenia na cztery irańskie składy rakiet i dronów oraz nadbrzeżne stacje radarowe wzdłuż Cieśniny i na wyspie Keszm . Wiceprezydent USA JD Vance ostrzegł, że dalsze ataki Iranu 'spotkają się z siłą' .
Iran odpowiedział atakiem na inny statek handlowy, M/T Kiku, 27 czerwca, co wywołało kolejną rundę uderzeń USA . Prezydent Donald Trump potępił działania Iranu jako 'głupie naruszenie' rozejmu .
Iran umocnił swoją kontrolę nad Cieśniną, wyznaczając własne, zatwierdzone trasy tranzytowe i ostrzegając statki przed korzystaniem z jakichkolwiek alternatywnych tras. . Z kolei Oman poparł oddzielną, południową trasę alternatywną, mającą umożliwić żeglugę poza bezpośrednim nadzorem Iranu .
Rezultatem jest faktyczna rywalizacja między korytarzami północnymi kontrolowanymi przez Iran a alternatywami południowymi ułatwionymi przez Oman, przy czym Iran grozi działaniami przeciwko każdemu statkowi korzystającemu z nieautoryzowanych tras.
Kryzys, który rozpoczął się 28 lutego 2026 r. od kampanii powietrznej USA i Izraela przeciwko Iranowi, zablokował Cieśninę na wiele miesięcy . Jednym z pretekstów Iranu do ogłoszenia alternatywnych tras w kwietniu 2026 r. były miny morskie na głównym torze wodnym .
Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) prowadziła plan ewakuacji uwięzionych statków, ale zawiesiła go po ataku drona 25 czerwca, aby ponownie potwierdzić gwarancje bezpieczeństwa . Jak zauważa waszyngtoński Instytut Badań nad Bliskim Wschodem (The Washington Institute), 'niepewne zagrożenie minowe' pozostaje istotną przeszkodą dla pełnego powrotu do normalnej żeglugi .
Uwaga: Dostępne źródła nie podają konkretnych liczb uwięzionych statków i załóg, ani szczegółowego statusu międzynarodowych operacji rozminowywania.