Duża niepewność co do odległości. Dane z misji Gaia wskazują medianową odległość minimalną około 13 000 AU, ale istnieje 5% prawdopodobieństwo, że gwiazda zbliżyła się na około 4 000 AU, a 5% prawdopodobieństwo, że nigdy nie była bliżej niż 24 000 AU . Model Kaiba i Raymonda najlepiej pasuje do danych kometarnych dla mniejszych odległości (6 000–10 000 AU).
Nieidealne dopasowanie. Model poprawnie odtwarza rozkład ω, ale nie w pełni odtwarza obserwowany rozkład energii orbitalnych (półosi wielkich) komet, co sugeruje, że wpływ mają również inne spotkania gwiazdowe lub efekty dynamiczne .
Przelot HD 7977 prawdopodobnie zasilił Wewnętrzny Obłok Oorta kometami, które w przeciwnym razie nie zostałyby zaburzone na kurs do wnętrza Układu Słonecznego przez miliony lat . Oznacza to, że obecne obserwacje strumienia komet mogą przeszacowywać długoterminową, stabilną populację Obłoku Oorta – możemy widzieć ogon deszczu, a nie stan podstawowy.
Osobne badanie Zeebe i Hernandeza (2025) sprawdzało, czy ekstremalny przelot HD 7977 (w odległości około 3 900 AU, 2,8 mln lat temu) mógł zmienić orbitę Ziemi. Odkryli oni brak zauważalnej zmiany w ewolucji orbity Ziemi w ciągu ostatnich 70 mln lat w porównaniu ze standardowym modelem . Oznacza to, że choć orbity komet zostały silnie zakłócone, orbity planetarne wydają się odporne na to spotkanie.
Konsekwencje uderzeniowe silnie zależą od nieznanej odległości przelotu:
Podsumowanie: Nowy dowód to pierwszy orbitalny odcisk palca konkretnego, starożytnego przelotu gwiazdy, wciąż widoczny w dzisiejszych orbitach komet. Jednak niepewność co do odległości przelotu (nawet 5-krotna) oznacza, że skala trwającego deszczu komet i jego wpływ na Ziemię w przeszłości pozostają otwartym pytaniem badawczym.