Strefa Gazy: Międzynarodowe siły pokojowe utknęły w martwym punkcie

Międzynarodowe Siły Stabilizacyjne (ang. International Stabilization Force, ISF) dla Strefy Gazy to wielonarodowe siły pokojowe z mandatem ONZ, powołane na mocy planu pokojowego dla Gazy – „Kompleksowego Planu Zakończenia Konfliktu w Strefie Gazy” Trumpa – uzgodnionego przez Hamas i Izrael w październiku 2025 r. i zatwierdzonego rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2803 . Według stanu na czerwiec 2026 r., ISF w dużej mierze nie zostały wdrożone: złożono obietnice, ale nie doszło do żadnego znaczącego rozmieszczenia wojsk, a siły utknęły w martwym punkcie z powodu odmowy rozbrojenia się Hamasu, sprzecznych sygnałów ze strony USA i braku trwałych zobowiązań ze strony państw uczestniczących .

Które kraje dołączyły do ISF?

W lutym 2026 r. generał major Jasper Jeffers z armii amerykańskiej, dowódca ISF, ogłosił, że pięć krajów zgodziło się wysłać żołnierzy: Indonezja, Maroko, Kazachstan, Kosowo i Albania . Indonezja miała zapewnić największy kontyngent (około 5000 żołnierzy, z planami zwiększenia do 8000) i objąć stanowisko zastępcy dowódcy . Pod koniec czerwca 2026 r. do sił dołączyła również Grecja, choć nie określono harmonogramu rozmieszczenia .

Stany Zjednoczone – personel wojskowy USA nie zostanie rozmieszczony w samej Strefie Gazy, ale będzie ułatwiał pomoc humanitarną, logistyczną i w zakresie bezpieczeństwa ze strony międzynarodowych partnerów .

Pierwszy termin rozmieszczenia – początkowo planowany na początek 2026 r., następnie przesunięty na 1 maja 2026 r., koncentrując się wokół nowego miasta zbudowanego przez ZEA w pobliżu Rafah . Pod koniec maja 2026 r. żadne znaczące kontyngenty wojsk nie pojawiły się na miejscu .

Obecny status: Siły istniejące tylko na papierze

W maju 2026 r. – trzy miesiące po złożeniu obietnic – żaden z pięciu zobowiązujących się krajów nie dostarczył znaczącej liczby żołnierzy, a generał Jeffers wciąż nie miał sił do dowodzenia . Największym ciosem było wstrzymanie przez Indonezję w nieskończoność zobowiązania do wysłania 8000 żołnierzy po ataku USA i Izraela na Iran 28 lutego 2026 r. . Sprzeczne komunikaty ze strony urzędników USA dodatkowo wprowadzają zamieszanie co do zakresu, harmonogramu i wykonalności ISF .

Dowódca ISF oświadczył, że długoterminowa wizja zakłada 20 000 żołnierzy i 12 000 policjantów działających w pięciu sektorach, ale są to na razie cele aspirujące . Jak ujął to jeden z analityków: „wczesny entuzjazm wśród potencjalnych darczyńców wyparował”, ponieważ uszczegółowiono cele i zadania misji ISF .

Kluczowe wyzwania

1. Odmowa rozbrojenia przez Hamas

To największa blokada. Pierwsze sześciomiesięczne sprawozdanie Rady Pokoju, przedłożone Radzie Bezpieczeństwa ONZ w maju 2026 r., stwierdza, że Rada jest „zaskoczona odmową rozbrojenia się Hamasu” – warunku koniecznego do uruchomienia funduszy na odbudowę i rozmieszczenia ISF . ISF nie mogą bezpiecznie rozpocząć działań, fundusze na odbudowę nie mogą zostać uwolnione, a druga faza planu pokojowego nie może ruszyć, dopóki Hamas się nie rozbroi .

2. Niespełnione zobowiązania dotyczące wojsk

Obietnice nie przełożyły się na obecność żołnierzy na ziemi, częściowo z powodu obaw prawnych, politycznych i finansowych w państwach deklarujących udział . Spotkanie pod przewodnictwem USA w Katarze w grudniu 2025 r., mające na celu zaplanowanie ISF, było w dużej mierze bezowocne, a uczestnicy nie zdołali uzgodnić składu, mandatu ani zasad użycia siły .

3. Pogarszające się zawieszenie broni

Choć formalnie obowiązuje zawieszenie broni, Izrael kontynuował zajmowanie terytorium i ataki na cele, a Hamas okopał się, przegrupował i przezbrajał . Według raportów IDF liczba naruszeń zawieszenia broni osiągnęła 64 w połowie grudnia 2025 r. .

4. Niejasny mandat i sprzeczne wizje

Analitycy zauważają, że sprzeczne informacje na temat Kompleksowego Planu i Rady Pokoju rodzą pytania o to, czy ISF mogą zostać rozmieszczone zgodnie z pierwotnym zamysłem . Przegląd statutu Rady Pokoju wskazuje na znaczące odejście od jego pierwotnego celu: jest on obecnie definiowany jako globalny mechanizm rozwiązywania konfliktów poza ramami ONZ, bez odniesienia do Gazy i bez ograniczenia do konfliktu izraelsko-palestyńskiego .

Szersze ramy dyplomatyczne

20-punktowy plan pokojowy Trumpa

ISF stanowią filar bezpieczeństwa 20-punktowego planu pokojowego Trumpa, który przewiduje zawieszenie broni, uwolnienie zakładników, wymianę więźniów, rozbrojenie Hamasu, odbudowę Gazy i ścieżkę do reformy zarządzania Palestyną . Plan został zatwierdzony rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2803 w listopadzie 2025 r. .

Rada Pokoju (Board of Peace, BoP)

Rada Pokoju to międzynarodowy organ pod przewodnictwem USA, ustanowiony przez Trumpa, wymieniony w rezolucji UNSCR 2803 i odpowiedzialny za nadzór nad wszystkimi 20 punktami planu pokojowego – w tym strategicznym kierunkiem dla ISF . Jej inauguracyjne posiedzenie odbyło się 19 lutego 2026 r. w Waszyngtonie, podczas którego Trump ogłosił 7 miliardów dolarów zobowiązań od dziewięciu uczestniczących państw na fundusz odbudowy Gazy . Jednak pieniądze na odbudowę są uzależnione od rozbrojenia Hamasu – warunku, który pozostaje niespełniony . Prezydent Rosji Władimir Putin otrzymał zaproszenie do przyłączenia się, ale Rada spotkała się ze sceptycyzmem ze strony bliskich sojuszników USA, którzy postrzegają ją jako próbę ominięcia tradycyjnych struktur ONZ . Mandat Rady obowiązuje do 31 grudnia 2027 r. (z możliwością przedłużenia) .

Negocjacje w sprawie rozbrojenia Hamasu

To krytyczny punkt krytyczny łączący wszystkie tory: ISF nie mogą bezpiecznie rozpocząć działań, fundusze na odbudowę nie mogą zostać uwolnione, a druga faza planu pokojowego nie może ruszyć bez rozbrojenia Hamasu . Według stanu na czerwiec 2026 r. Hamas nie zastosował się do tego, pozostawiając całe ramy w stanie zawieszenia .

Podsumowanie

Międzynarodowe Siły Stabilizacyjne dla Strefy Gazy mają obietnice od sześciu państw i amerykańskiego dowódcę, ale według stanu na czerwiec 2026 r. nie doszło do żadnego znaczącego rozmieszczenia wojsk. Siły są sparaliżowane odmową rozbrojenia się Hamasu, niespełnionymi zobowiązaniami narodowymi (pogorszonymi przez zawieszenie deklaracji Indonezji), pogarszającym się zawieszeniem broni i nierozwiązanymi pytaniami dotyczącymi ich mandatu. Wyzwania te są bezpośrednio związane z szerszym planem pokojowym Trumpa i ramami Rady Pokoju – wszystkie utknęły w tym samym punkcie: odbudowa i stabilizacja są uzależnione od rozbrojenia, a rozbrojenie nie nastąpiło.