Galaktyka MXDFz4.4 – klucz do zrozumienia, jak Wszechświat stał się przezroczysty

Rozmiar i formowanie gwiazd: Szczegółowe obrazy w świetle widzialnym z Hubble'a ujawniają, że galaktyka zawiera gęsto upakowane młode gwiazdy . Kilka gwałtownych wybuchów formowania gwiazd oczyściło gaz wewnątrz i wokół MXDFz4.4, umożliwiając potężnemu ultrafioletowi wyrwanie się na zewnątrz .

Procent uciekającego światła jonizującego: Frakcja jonizujących fotonów (Lyman continuum), która ucieka z galaktyki, jest niezwykle wysoka i wynosi od 53 do 100% . To znacznie więcej niż typowe <5-10% obserwowane w innych, bliższych galaktykach, co czyni MXDFz4.4 "silnym emiterem LyC" (Lyman Continuum Emitter) i doskonałym przykładem rodzaju galaktyk, które mogły napędzać rejonizację .

Jak wyjaśnia przejście od nieprzezroczystości do przezroczystości: Ta galaktyka jest potężnym emiterem Lyman-continuum, co oznacza, że uwalnia znaczną ilość wysokoenergetycznych fotonów UV, zdolnych do jonizacji neutralnego wodoru . Mechanizm tej przemiany jest teraz jasny: intensywne, ciasno upakowane formowanie gwiazd wewnątrz galaktyki wyżłobiło kanały w neutralnym gazie, umożliwiając promieniowaniu jonizującemu ucieczkę do ośrodka międzygalaktycznego i przekształcenie nieprzezroczystego neutralnego gazu w przezroczystą plazmę .

Rola teleskopów Hubble'a, Webba i Bardzo Dużego Teleskopu (VLT):

• Hubble (HST): Dostarczył kluczowych, wysokiej rozdzielczości obrazów w świetle widzialnym, które ujawniły szczegółową strukturę gromad gwiazd i wyczyszczonych kanałów w galaktyce . To Hubble jako pierwszy wykrył niespodziewane światło UV z tej galaktyki .
• Bardzo Duży Teleskop (VLT / MUSE): Galaktyka została zidentyfikowana jako cel obserwacji w ramach projektu MUSE eXtremely Deep Field (MXDF) . Instrument MUSE na VLT zapewnił głęboką spektroskopię o wysokiej rozdzielczości przestrzennej, niezbędną do potwierdzenia wysokiego przesunięcia ku czerwieni galaktyki i zmierzenia morfologii linii Lyman-alfa, która posłużyła do zlokalizowania uciekającego światła LyC .
• Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba (JWST / NIRISS): JWST za pomocą instrumentu NIRISS wykonał spektrum MXDFz4.4 w ramach programu NGDEEP. Chociaż nie wykryto w nim linii emisyjnych, dane te pomogły wykluczyć alternatywne przesunięcia ku czerwieni (np. przypadkowe nałożenie się obrazu z obiektem znajdującym się bliżej) i udoskonaliły fotometrię galaktyki .

Jak odkrycie przesuwa oś czasu rejonizacji: Standardowe modele umieszczają koniec Epoki Rejonizacji około 1,1 miliarda lat po Wielkim Wybuchu. MXDFz4.4, obserwowana 1,4 miliarda lat po Wielkim Wybuchu, jest silnym emiterem LyC 250 milionów lat po tym, jak EoR miała się zakończyć . Jej istnienie dowodzi, że galaktyki aktywnie emitujące światło jonizujące były powszechne znacznie później w historii kosmosu, niż wcześniej sądzono. Sugeruje to, że rejonizacja nie była pojedynczym, ostrym wydarzeniem, ale stopniowym, rozciągniętym w czasie procesem, który kontynuował się silnie w późniejszych epokach .