Cieśnina Ormuz: cztery przeszkody na drodze do wznowienia żeglugi

140-dniowa różnica między szacunkami branży a Pentagonem oznacza ogromne potencjalne koszty dla gospodarek regionalnych – szacowane na 27–30 miliardów dolarów dla samej Arabii Saudyjskiej.

Koszty ubezpieczeń wojennych wciąż na niemal kryzysowym poziomie

Koszty ubezpieczeń stanowią ukrytą blokadę, która utrzymuje statki na kotwicy:

• Przed 28 lutego (stan wyjściowy): ~0,025% wartości kadłuba za jeden tranzyt (około 20 000–25 000 dolarów za typowy tankowiec).
• Szczyt konfliktu: Składki ryzyka wojennego wzrosły do 3–10% wartości kadłuba za jeden tranzyt, co oznacza wzrost o 1100–3900%, czyli 4–14 milionów dolarów za pojedynczy rejs.
• Na połowę czerwca 2026: Składki pozostają na tych podwyższonych poziomach. Nawet w ramach eskorty morskiej lub po podpisaniu MoU ubezpieczyciele nie obniżają jeszcze znacząco stawek, ponieważ zagrożenie minami i ryzyko przypadkowej detonacji wciąż istnieją.

Ogromny korek uwięzionych statków i marynarzy

Liczba unieruchomionych jednostek rosła przez cały czas trwania konfliktu:

• Początek kryzysu (marzec): ~150 statków utknęło w Cieśninie Ormuz.
• Koniec kwietnia: Liczba ta wzrosła do około 2000 statków unieruchomionych na szerszym obszarze Zatoki Perskiej.
• Początek czerwca: ~100 kontenerowców wciąż było uwięzionych konkretnie w Zatoce Arabskiej.
• Połowa czerwca: Starszy urzędnik USA podał liczbę ponad 1550 statków z około 22 500 marynarzami w Zatoce Perskiej oczekujących na zgodę na przeprawę.

Eksperckie szacunki powrotu do poziomu ruchu sprzed 28 lutego

• El País, cytując ekspertów branży morskiej: „Do końca roku nie wrócimy do przedwojennego poziomu ruchu w Cieśninie Ormuz.” Wymieniane czynniki: usuwanie min, uszkodzona infrastruktura portowa, zerwane łańcuchy dostaw i repatriacja załóg.
• S&P Global / grupy żeglugowe (18 czerwca): Normalny ruch wymaga usunięcia min, przywrócenia Systemu Rozdzielenia Ruchu i skoordynowanych przepisów tranzytowych – wszystko to jest oddalone o tygodnie lub miesiące.
• Zakres konsensusu: Sfazowany powrót, rozpoczynający się za 1–2 miesiące (ograniczone tranzysty w konwojach), z pełną normalizacją w późnym IV kwartale 2026 lub wczesnym I kwartale 2027 – czyli około 6–7 miesięcy od daty podpisania porozumienia.