Trzy tory dyplomacji Francji wobec Libanu

Tor 1: Naciski na Izrael, by wykazał się powściągliwością

Macron coraz bardziej bezpośrednio wzywa Izrael do powściągliwości. 18 czerwca 2026 r. wezwał premiera Izraela Benjamina Netanjahu do działania z „odpowiedzialnością i racjonalnością” po wstępnym porozumieniu USA-Iran, które zakłada zaprzestanie działań wojennych także w Libanie. Jego argument był dosadny: bezpieczeństwa Izraela „nie można zagwarantować poprzez podbój sąsiedniego terytorium”.

Nie był to jednorazowy komentarz. Już 1 czerwca 2026 r. Macron stwierdził, że „nic nie usprawiedliwia poważnej eskalacji, która ma miejsce w południowym Libanie”, gdy izraelskie siły rozpoczęły nową ofensywę przeciwko Hezbollahowi. Na prośbę Francji Rada Bezpieczeństwa ONZ zwołała nadzwyczajne posiedzenie następnego dnia.

Kluczowe posunięcia dyplomatyczne Macrona wobec Izraela:

• Wezwanie Netanjahu w rozmowie telefonicznej do „powstrzymania się od ofensywy lądowej” w Libanie w marcu 2026 r.
• Apel o wyraźne rozszerzenie zawieszenia broni między USA a Iranem na Liban, argumentując, że izraelska kontrola nad południowym Libanem nie może być trwałym rozwiązaniem.
• Stwierdzenie, że szersza stabilność regionalna „można osiągnąć jedynie poprzez wycofanie Izraela z terytorium Libanu i rozbrojenie Hezbollahu”.

Tor 2: Mobilizacja międzynarodowego wsparcia dla stabilności Libanu

Natychmiastowym celem dyplomatycznym Macrona jest rozszerzenie porozumień o zawieszeniu broni na Liban i ograniczenie warunków do wznowienia eskalacji. Pałac Elizejski oświadczył, że Francja zamierza „potwierdzić swoje zaangażowanie w ścisłe przestrzeganie zawieszenia broni, poparcie dla integralności terytorialnej Libanu oraz działań podejmowanych przez państwo libańskie w celu pełnego zagwarantowania jego suwerenności i monopolu na użycie siły”.

Departament Stanu USA ogłosił, że Izrael i Liban zgodziły się przedłużyć kruche zawieszenie broni i utworzyć „pilotażowe” strefy bezpieczeństwa w Libanie, w których bojownicy Hezbollahu będą mieli zakaz przebywania, pod warunkiem całkowitego zaprzestania działań wojennych przez Hezbollah. Francja dąży do wzmocnienia tych ram, jednocześnie naciskając na stabilne uzgodnienia bezpieczeństwa.

Tor 3: Wykorzystanie porozumienia USA-Iran jako otwarcia dyplomatycznego

Francja postrzega memorandum USA-Iran podpisane 17 czerwca 2026 r. jako strategiczną szansę. Umowa wyraźnie wzywa do zaprzestania działań wojskowych w Libanie. Macron przywitał porozumienie jako „doskonałą wiadomość”, ale ostrzegł, że sytuacja w Libanie jest wciąż tragiczna i wymaga jego wyraźnego uwzględnienia w każdym regionalnym porozumieniu pokojowym.

Prezydent Libanu Joseph Aoun oświadczył, że memorandum USA-Iran uznaje stabilność i bezpieczeństwo Libanu za „integralną część” wysiłków regionalnych. Macron ogłosił, że kraje G7 zrobią wszystko, aby zapewnić wdrożenie porozumienia.

Presja z przeciwnej strony: ciągła przemoc na miejscu

Pomimo aktywności dyplomatycznej, przemoc na granicy izraelsko-libańskiej trwała nadal, wystawiając strategię na poważną próbę. Liczne izraelskie uderzenia w południowym Libanie poważnie nadwyrężyły kruche środowisko zawieszenia broni.

Ostatnie izraelskie ataki (czerwiec 2026)

• 6 czerwca: Izraelski atak w południowym Libanie zabił trzech libańskich żołnierzy, w tym generała brygady – najwyższego rangą oficera libańskiego zabitego od czasu wznowienia działań wojennych na początku marca.
• 3 czerwca: Izraelskie naloty zabiły dziewięć osób w Libanie, a Hezbollah wystrzelił rakiety w stronę granicy.
• 18 czerwca: Tego samego dnia, kiedy Macron spotkał się z Salamem na VivaTech, izraelskie ataki dronów zabiły co najmniej trzy osoby w południowym Libanie, mimo że ramy zawieszenia broni USA-Iran były w mocy.
• 5 czerwca: Izraelski atak zabił sześć osób, w tym trzech ratowników medycznych, w mieście Harou.

Kalendarium eskalacji od marca 2026

Te incydenty pokazują, dlaczego Macron stara się, by Liban był traktowany jako priorytetowy front dyplomatyczny, a nie kwestia drugorzędna.

Szansa i ryzyko

Francja zdaje się postrzegać obecny moment jako wąskie okno możliwości, ale obarczone znacznym ryzykiem.

Szansa:

• Porozumienie Izrael-Liban wspierane przez USA przewiduje pilotażowe strefy bezpieczeństwa, w których Hezbollah będzie zakazany.
• Umowa USA-Iran wyraźnie obejmuje Liban w swoich postanowieniach o zawieszeniu broni, dając Francji ramy prawne i dyplomatyczne, na których może budować.
• Naciski Macrona, by włączyć Liban w ramy zawieszenia broni, dają mu sposób na powiązanie dyplomacji regionalnej z pilną potrzebą powstrzymania eskalacji w południowym Libanie.

Ryzyko:

• Ciągłe izraelskie ataki w Libanie – w tym te, które mają miejsce nawet po wejściu w życie porozumienia USA-Iran – mogą dodatkowo nadwyrężyć i tak już kruche środowisko zawieszenia broni.
• Odwetowy ogień rakietowy Hezbollahu przez granicę pokazuje, jak szybko front może powrócić do pełnej eskalacji.
• Jeśli dynamika dyplomatyczna nie przełoży się na konkretne zmniejszenie działań wojennych w Libanie, wysiłki Francji mogą pozostać ograniczone.
• 60-dniowe okno negocjacyjne otwarte przez porozumienie USA-Iran może zamknąć się bez konkretnych postępów.

Podsumowanie strategii Francji

Francja realizuje skoordynowaną strategię, która wykorzystuje jej historyczną rolę w Libanie, prezydencję w G7 oraz nowe ramy porozumienia USA-Iran do osiągnięcia trzech nakładających się celów: deeskalacji na froncie izraelsko-libańskim, wzmocnienia autorytetu państwa libańskiego za pomocą jego armii oraz stworzenia szerszych ram stabilności regionalnej. To, czy strategia ta może się powieść, zależy od tego, czy dynamika dyplomatyczna zdoła wyprzedzić przemoc na miejscu.