Sformułowanie spopularyzował David Horovitz, redaktor naczelny „The Times of Israel”, w komentarzu poświęconym porozumieniu. Określenie szybko podchwyciły inne media, w tym „The New York Times” .
Izraelscy urzędnicy cytowani przez Ynet wyrażali wściekłość z powodu odsunięcia ich od negocjacji. Jeden z nich miał powiedzieć: „Trump nas załatwił”, a inni twierdzili, że Stany Zjednoczone „zapłaciły gotówką i nie dostały nic w zamian” .
Yaakov Amidror, były doradca ds. bezpieczeństwa narodowego premiera Benjamina Netanjahu, ocenił porozumienie jako złe, ponieważ Amerykanie „płacą gotówką, a w najlepszym razie otrzymali list intencyjny” . Krytyka koncentruje się na sześciu kwestiach:
Opublikowany tekst i relacje kilku mediów wskazują, że dokument daje Iranowi część korzyści natychmiast, a najważniejsze ograniczenia pozostawia na później . Wśród kluczowych zapisów znalazły się:
Al Jazeera podała, że memorandum zostało podpisane elektronicznie przez obie strony. Według tych informacji dokument przedłuża zawieszenie broni o 60 dni, w czasie których Iran ma stopniowo otwierać cieśninę Ormuz, a USA znosić blokadę irańskich portów .
W analizie porównawczej Al Jazeera zestawiła memorandum z porozumieniem nuklearnym z 2015 r., znanym jako JCPOA. Tamten układ wymagał od Iranu ograniczenia wzbogacania uranu, redukcji zapasów i przyjęcia rygorystycznego systemu inspekcji Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej. W zamian następowało stopniowe łagodzenie sankcji .
W memorandum z 2026 r. nie zapisano limitu poziomu wzbogacania, obowiązku redukcji zapasów ani konkretnego systemu inspekcji. Znalazła się w nim jedynie ogólna deklaracja dotycząca broni jądrowej, a szczegóły przesunięto do późniejszych rozmów .
Al Jazeera informowała również, że irańskie ministerstwo spraw zagranicznych początkowo określało wypowiedzi Trumpa na temat porozumienia mianem „spekulacji”. Teheran potwierdził podpisanie memorandum dopiero później .
60-dniowy okres negocjacyjny rozpoczął się po podpisaniu dokumentu, a rozmowy mają ruszyć w Szwajcarii . Memorandum zakłada, że ostateczne porozumienie powinno określić sposób postępowania z irańskim materiałem wzbogaconym poprzez mechanizm uzgodniony przez obie strony.
To właśnie brak szczegółów i mechanizmu egzekwowania ustaleń jest dla krytyków największym problemem. Ich zdaniem Iran otrzymał już najważniejsze korzyści — ulgę sankcyjną, możliwość wznowienia eksportu i polityczną legitymizację — zanim zobowiązał się do ustępstw, których nie można byłoby łatwo odwrócić .