Ghalibaf ostrzega: Iran nie dotrzyma umowy z USA, jeśli Waszyngton nie wywiąże się ze zobowiązań

Podwójna rola Ghalibafa – były dowódca IRGC i negocjator

Ghalibaf to były wysoki dowódca IRGC – kierował Siłami Powietrznymi tej formacji, zanim wszedł do polityki . Ta podwójna tożsamość – weterana twardej linii IRGC i głównego negocjatora z USA – jest kluczowym napięciem całego porozumienia. To właśnie media IRGC rozpowszechniły jego groźbę wycofania się z umowy, podkreślając, że establishment bezpieczeństwa, któremu kiedyś przewodził, bacznie obserwuje realizację porozumienia i będzie rozliczał Waszyngton .

Kluczowe warunki 14-punktowego porozumienia (MoU)

Ramowe porozumienie, podpisane przez prezydenta Donalda Trumpa i irańskiego prezydenta Masuda Pezeszkiana, ma strukturę dwufazową :

Faza 1 – Natychmiastowa (po podpisaniu):

• Zawieszenie broni: Natychmiastowe i całkowite zaprzestanie działań wojennych na wszystkich frontach, w tym w Libanie .
• Cieśnina Ormuz: Iran zobowiązuje się do „dołożenia wszelkich starań” w celu zapewnienia bezpiecznego przepływu statków handlowych bez utrudnień .
• Zwolnienia z sankcji naftowych: USA natychmiast udzielają zwolnień dla irańskiej ropy naftowej, produktów petrochemicznych i powiązanego eksportu .
• Zamrożone aktywa: Iran uzyskuje dostęp do miliardów dolarów wcześniej zamrożonych środków .
• Fundusz Odbudowy: Utworzenie funduszu o wartości 300 miliardów dolarów na „odbudowę i rozwój gospodarczy” Iranu, choć USA nie są zobowiązane do bezpośredniego wkładu .

Faza 2 – Odroczona (60-dniowe okno negocjacyjne):

• Rozmowy nuklearne: Wszelkie negocjacje w sprawie irańskiego programu wzbogacania uranu, zniesienia sankcji, przyszłości Cieśniny Ormuz i demontażu irańskiej infrastruktury nuklearnej zostały przesunięte na 60-dniowy okres negocjacyjny .
• Wycofanie wojsk: Stopniowe wycofywanie amerykańskiej obecności wojskowej, z usunięciem restrykcji morskich w ciągu 30 dni .

Jak zauważają analitycy, kluczowa asymetria polega na tym, że Iran otrzymuje natychmiastową znaczną ulgę ekonomiczną, podczas gdy jego główne zobowiązania – zwłaszcza w kwestii nuklearnej – są odłożone do rozmów w Fazie 2 .

Podobne groźby ze strony dowódcy Sił Ghods – Esmaila Qaaniego

Dowódca Sił Ghods IRGC, Esmail Qaani, również wystosował równoległe groźby, podkreślając, że irańskie siły proxies z „osi oporu” pozostają aktywne.

• „Bezgraniczni bojownicy obserwują wasze punkty przejścia” – Qaani ostrzegł USA i Izrael, że irańskie siły proxies „chwycą was za gardło”, a żegluga na Morzu Czerwonym i w cieśninie Bab al-Mandab pozostaje narażona .
• „Narzucona wojna całkowicie zdyskredytowała Stany Zjednoczone” – w wywiadzie z 15 czerwca Qaani stwierdził, że konflikt „przyspieszył upadek zbrodniczego izraelskiego reżimu”, a amerykański odstraszanie zostało złamane .
• Domaga się również wycofania Izraela z Libanu jako warunku wstępnego jakiegokolwiek trwałego porozumienia .

Qaani, który rzadko pojawia się publicznie, wystąpił, aby przedstawić porozumienie nie jako kompromis dyplomatyczny, ale jako dowód na to, że USA zostały zmuszone do negocjacji .

Szerszy kontekst i retoryka twardogłowych

Irański establishment twardej linii publicznie przedstawia porozumienie nie jako ustępstwo, ale jako dowód na to, że Waszyngton był militarnie i ekonomicznie wyczerpany – że Teheran „przetrwał” USA . Jednocześnie ostrzeżenia Ghalibafa i Qaaniego odzwierciedlają głęboki sceptycyzm w IRGC co do tego, że Waszyngton dotrzyma obietnic, zwłaszcza w kwestii zniesienia sankcji i funduszu odbudowy .

Konkluzja: MoU daje Iranowi znaczną natychmiastową ulgę ekonomiczną (zwolnienia naftowe, zamrożone aktywa i zobowiązanie do 300-miliardowego funduszu odbudowy) w zamian za zawieszenie broni i obietnicę późniejszych negocjacji w sprawie programu nuklearnego. Jednak główny negocjator Iranu – mówiący jako były dowódca IRGC – już zasygnalizował, że jakakolwiek porażka USA w dotrzymaniu obietnic unieważni umowę, a on trzyma już „palec na spuście”.