• Brytyjski niszczyciel rakietowy HMS Dragon (typ 45), który został wcześniej przemieszczony w rejon Zatoki Perskiej wraz z myśliwcami Typhoon do patroli powietrznych oraz autonomicznymi systemami do zwalczania min i dronów .
• Francuska grupa uderzeniowa lotniskowca atomowego Charles de Gaulle, która przepłynęła Kanał Sueski na południe, na Morze Czerwone, w towarzystwie okrętów eskortowych .
• Włoskie niszczyciele min oraz wsparcie innych sojuszników, którzy zadeklarowali udział w operacji .

Misja, współprowadzona przez Wielką Brytanię i Francję, rozrosła się do koalicji ponad 40 państw . Formalne oświadczenie o jej utworzeniu podpisały w maju 2026 roku 22 narody, w tym m.in. Albania, Australia, Bahrajn, Belgia, Kanada, Dania, Niemcy, Grecja, Włochy, Japonia, Holandia, Norwegia, Portugalia, Katar, Korea Południowa i Szwecja .

Zadania: obrona, a nie atak

Głównym celem operacji jest przywrócenie swobodnej żeglugi przez cieśninę, którędy normalnie przepływa około 20% światowych produktów ropopochodnych . Kluczowe zadania sił wielonarodowych to:

• Rozminowanie szlaku wodnego, który został gęsto zaminowany podczas konfliktu .
• Eskortowanie statków handlowych i zapewnienie im „reasekuracji” .
• Patrole powietrzne i ochrona przed dronami .

Operacja ma charakter „ściśle defensywny” i „całkowicie pokojowy”, co wielokrotnie podkreślali zachodni przywódcy. Rozpocznie się ona dopiero po stabilnym wdrożeniu rozejmu i jest niezależna od walczących stron – zarówno USA, jak i Iranu .

Kruchy pokój i niewiadoma irańska

Ogłoszone 14 czerwca 2026 roku przez prezydenta USA Donalda Trumpa i potwierdzone przez irańskiego wiceministra Kazema Gharibabadiego porozumienie jest określane mianem „trwałego pokoju” . Obejmuje ono natychmiastowe, bezcłowe otwarcie cieśniny Ormuz dla żeglugi oraz zawieszenie broni na wszystkich frontach, w tym w Libanie, co z zadowoleniem przyjął Hezbollah .

Pomimo tych deklaracji, przed misją stoi kilka poważnych wyzwań:

• Stanowisko Iranu: Teheran nie wyraził dotąd jednoznacznej zgody na operację obcych sił morskich na swoich wodach, a akceptacja planu przez władze w Teheranie stoi pod znakiem zapytania .
• Implementacja rozejmu: Praktyczne mechanizmy weryfikacji i nadzoru nad przestrzeganiem warunków trwałego zawieszenia broni pozostają niesprawdzone .
• Skala rozminowania: Ze względu na intensywność wcześniejszych walk, pełne oczyszczenie akwenu z ładunków wybuchowych będzie operacją długotrwałą i skomplikowaną technicznie .
• Utrzymujące się napięcia: Ponieważ misja jest zaprojektowana jako neutralna wobec stron konfliktu, może to rodzić trudności koordynacyjne na styku działań wojskowych .

• Brytyjski niszczyciel rakietowy HMS Dragon (typ 45), który został wcześniej przemieszczony w rejon Zatoki Perskiej wraz z myśliwcami Typhoon do patroli powietrznych oraz autonomicznymi systemami do zwalczania min i dronów .
• Francuska grupa uderzeniowa lotniskowca atomowego Charles de Gaulle, która przepłynęła Kanał Sueski na południe, na Morze Czerwone, w towarzystwie okrętów eskortowych .
• Włoskie niszczyciele min oraz wsparcie innych sojuszników, którzy zadeklarowali udział w operacji .

Misja, współprowadzona przez Wielką Brytanię i Francję, rozrosła się do koalicji ponad 40 państw . Formalne oświadczenie o jej utworzeniu podpisały w maju 2026 roku 22 narody, w tym m.in. Albania, Australia, Bahrajn, Belgia, Kanada, Dania, Niemcy, Grecja, Włochy, Japonia, Holandia, Norwegia, Portugalia, Katar, Korea Południowa i Szwecja .

Zadania: obrona, a nie atak

Głównym celem operacji jest przywrócenie swobodnej żeglugi przez cieśninę, którędy normalnie przepływa około 20% światowych produktów ropopochodnych . Kluczowe zadania sił wielonarodowych to:

• Rozminowanie szlaku wodnego, który został gęsto zaminowany podczas konfliktu .
• Eskortowanie statków handlowych i zapewnienie im „reasekuracji” .
• Patrole powietrzne i ochrona przed dronami .

Operacja ma charakter „ściśle defensywny” i „całkowicie pokojowy”, co wielokrotnie podkreślali zachodni przywódcy. Rozpocznie się ona dopiero po stabilnym wdrożeniu rozejmu i jest niezależna od walczących stron – zarówno USA, jak i Iranu .

Kruchy pokój i niewiadoma irańska

Ogłoszone 14 czerwca 2026 roku przez prezydenta USA Donalda Trumpa i potwierdzone przez irańskiego wiceministra Kazema Gharibabadiego porozumienie jest określane mianem „trwałego pokoju” . Obejmuje ono natychmiastowe, bezcłowe otwarcie cieśniny Ormuz dla żeglugi oraz zawieszenie broni na wszystkich frontach, w tym w Libanie, co z zadowoleniem przyjął Hezbollah .

Pomimo tych deklaracji, przed misją stoi kilka poważnych wyzwań:

• Stanowisko Iranu: Teheran nie wyraził dotąd jednoznacznej zgody na operację obcych sił morskich na swoich wodach, a akceptacja planu przez władze w Teheranie stoi pod znakiem zapytania .
• Implementacja rozejmu: Praktyczne mechanizmy weryfikacji i nadzoru nad przestrzeganiem warunków trwałego zawieszenia broni pozostają niesprawdzone .
• Skala rozminowania: Ze względu na intensywność wcześniejszych walk, pełne oczyszczenie akwenu z ładunków wybuchowych będzie operacją długotrwałą i skomplikowaną technicznie .
• Utrzymujące się napięcia: Ponieważ misja jest zaprojektowana jako neutralna wobec stron konfliktu, może to rodzić trudności koordynacyjne na styku działań wojskowych .