Przełom w relacjach z Iranem: zachodni sojusz stawia warunki

To stanowisko nie wzięło się znikąd. Już w marcu 2026 roku Wielka Brytania, Francja, Niemcy, Włochy, Holandia i Japonia wspólnie potępiły irańskie ataki minowe i rakietowe na bezbronne statki handlowe oraz infrastrukturę energetyczną w Zatoce Perskiej .

Amerykańsko-irańskie MOU: Co zawiera historyczny dokument?

Pełny tekst memorandum nie został oficjalnie upubliczniony, ale na podstawie doniesień agencji prasowych, takich jak irańska Mehr News, oraz wypowiedzi przedstawicieli USA, można odtworzyć jego kluczowe postanowienia .

Porozumienie podzielone jest na dwa etapy:

Etap 1 (natychmiastowy, ramy na 60 dni)

• Trwałe i natychmiastowe wstrzymanie działań wojennych na wszystkich frontach, włączając w to Liban .
• Ponowne otwarcie cieśniny Ormuz bez pobierania opłat .
• Zniesienie amerykańskiej blokady morskiej nałożonej na irańskie porty .
• Zobowiązanie USA do nieingerencji w wewnętrzne sprawy Iranu i poszanowania jego suwerenności .
• Złagodzenie sankcji ze strony USA oraz odblokowanie zamrożonych irańskich aktywów za granicą .
• Zniszczenie wysoko wzbogaconego uranu na miejscu i wywiezienie go z kraju .
• Wycofanie amerykańskich sił zbrojnych rejonu wokół Iranu .

Etap 2 (do wynegocjowania w ciągu 60 dni)

• Kompleksowe negocjacje w sprawie programu nuklearnego Iranu, w tym limitów wzbogacania uranu, wielkości zapasów, mechanizmów weryfikacji i ram stałej umowy. Celem jest ostateczne rozwiązanie kryzysu nuklearnego .

Oman – cichy architekt przełomu

Za kulisami tego historycznego porozumienia stał jeden główny rozgrywający: Sułtanat Omanu. To właśnie ten kraj przez cały okres napięć w latach 2025–2026 pełnił rolę niestrudzonego mediatora, kursując między amerykańskimi i irańskimi delegacjami .

Rola Omanu nie była przypadkowa. Kraj ten od lat pielęgnuje wyjątkowo dobre relacje dyplomatyczne zarówno z Waszyngtonem, jak i z szyickim Teheranem, co czyni go idealnym pomostem w regionie . Minister spraw zagranicznych Omanu, Badr Albusaidi, osobiście angażował się w proces, a już pod koniec lutego 2026 roku publicznie mówił o „przełomie” w rozmowach, przewidując, że szczegóły techniczne można dopracować w ciągu 90 dni .

Rozmowy w formacie pośrednim odbywały się w kilku miejscach, od Maskatu po Genewę, zawsze przy aktywnej roli omańskich dyplomatów . Ich wysiłki doprowadziły do finalizacji memorandum, które otwiera drogę do trwałego pokoju w regionie, a dziś świat z nadzieją patrzy na realizację jego postanowień.