Wielkie fundusze pozbywają się obligacji Japonii. Dlaczego polski inwestor powinien to śledzić?

Dlaczego Iyogin Holdings kupuje (i co to sygnalizuje)

• Iyogin Holdings, bank regionalny z najlepszymi w Japonii wynikami w handlu obligacjami, od kwietnia testuje rynek niewielkimi zakupami superdługich JGB — to jego pierwsze zakupy inwestycyjne tego typu od dekady . Od 2016 roku bank kupował wyłącznie krótkoterminowe bony pod zastaw, twierdząc, że "nie było sposobu, by inwestować" w JGB .
• Uzasadnienie prezesa Kenji Miyoshiego: zakłada on, że główna stopa BOJ na koniec 2027 roku wyniesie około 1,5% . Przy obecnych rentownościach długiego końca (ok. 3,44% dla 30-latek), gdy cykl podwyżek dobiegnie szczytu, widzi on realny dodatni dochód z obligacji po uwzględnieniu inflacji. To zakład na stabilizację cyklu stóp procentowych, a nie przeciw dalszym natychmiastowym podwyżkom.
• Skala zakupów jest niewielka i ostrożna. Wyższy rangą menedżer Naoaki Fujita powiedział, że bank nie angażuje się w pełni w ryzyko związane z czasem trwania obligacji — jedynie bada rynek . Nie jest to zatem odważny byczy sygnał, ale taktyczny powrót po dziesięcioletniej przerwie.

Co ten rozdźwięk mówi nam o niepewności normalizacji

• Frustracja zagranicznych inwestorów tempem działań BOJ wynika z faktu, że inflacja bazowa wynosi 2,8%, a PKB za pierwszy kwartał był solidny , a mimo to BOJ podnosił stopy tylko minimalnymi krokami od poziomu bliskiego zeru. Globalni inwestorzy, którzy spodziewali się szybszej normalizacji, zostali zaskoczeni gwałtownym wzrostem rentowności na długim końcu.
• Rynek wycenia ścieżkę do ~1,5% (prezes Iyogin używa 1,5% jako stopy docelowej ), ale istnieje duża rozbieżność opinii co do tego, czy BOJ jest w stanie utrzymać tę trajektorię, biorąc pod uwagę ogromne zadłużenie publiczne Japonii i presję polityczną ze strony planów wydatków fiskalnych premier Takachi .
• Konkluzja: Wyprzedaż i zakupy Iyogin to dwie strony tego samego medalu — głębokiej niepewności co do tego, gdzie zakończy się normalizacja polityki monetarnej w Japonii. Zagraniczni zarządzający redukują ryzyko związane z obligacjami o długim terminie zapadalności; krajowe banki, dysponujące finansowaniem depozytowym i bez potrzeby zabezpieczania ryzyka walutowego, ostrożnie wchodzą na rynek przy poziomach rentowności, jakich nie widziano od pokolenia. Żaden z obozów nie stawia zdecydowanego, pewnego zakładu co do kierunku.