Na całym świecie próg ten przekroczyła zaledwie garstka firm. Avalanche twierdzi, że do osiągnięcia tego celu potrzebował mniej niż 50 milionów dolarów inwestycji venture capital – jest to wyjątkowo niski wymóg kapitałowy w sektorze zdominowanym przez projekty tokamaków za miliardy dolarów .
Ten kamień milowy opiera się na serii wcześniejszych rekordów wysokiego napięcia. W 2025 roku Avalanche utrzymywał 300 000 woltów na przestrzeni 6,35 cm – co daje średni gradient pola elektrycznego ponad 4,7 megawolta na metr . Do czerwca 2026 roku firma osiągnęła również rekordowy wynik 200 kV w zakresie fuzji elektrostatycznej i zamknęła rundę finansowania Serii A o wartości 40 milionów dolarów prowadzoną przez Lowercarbon Capital, z udziałem Founders Fund i Toyota Ventures .
Podejście Avalanche opiera się na schemacie uwięzienia magnetoelektrostatycznego zwanym Orbitron, który firma szczegółowo opisała w trzech recenzowanych artykułach naukowych . Technologia ta jest ukierunkowana na kompaktowe reaktory produkujące od 5 kilowatów do kilkuset kilowatów – co stanowi fundamentalnie inną skalę niż maszyny wielkości stadionu, nad którymi pracuje większość konkurentów . Nowy ośrodek badawczo-rozwojowy, wsparty dotacją stanu Waszyngton w wysokości 10 milionów dolarów, ma rozpocząć działalność w 2027 roku .
Commonwealth Fusion Systems (CFS) buduje SPARC – tokamak w Devens w stanie Massachusetts, który ma być pierwszym komercyjnie istotnym reaktorem fuzyjnym na świecie zdolnym do wyprodukowania dodatniego bilansu energetycznego (Q>1). Według stanu na kwiecień 2026 roku, CFS poinformowało, że SPARC jest ukończony w około 75%, a hala tokamaka przypomina obecnie gęste mrowisko prac montażowych .
Kluczowe etapy budowy w ciągu ostatniego roku obejmują:
Współzałożyciel i główny dyrektor naukowy CFS, Brandon Sorbom, powiedział, że firma „dąży do uzyskania pierwszej plazmy w 2027 roku, a następnie do osiągnięcia Q większego niż jeden tak szybko, jak to tylko możliwe” . Projekt wcześniej zakładał uzyskanie pierwszej plazmy w 2025, a następnie w 2026 roku; obecny harmonogram odzwierciedla złożoność integracji zupełnie nowej klasy nadprzewodzących magnesów wysokotemperaturowych z działającym tokamakiem .
CFS pozyskało 863 miliony dolarów w ostatniej rundzie finansowania (Seria B2), którą firma określiła jako ostatnią przed próbą demonstracji dodatniego bilansu energetycznego przez SPARC . Recenzowane artykuły opublikowane w Journal of Plasma Physics przewidują, że SPARC osiągnie Q>1 ze znacznym marginesem . Jeśli SPARC odniesie sukces, CFS planuje budowę ARC – elektrowni termojądrowej zaprojektowanej do dostarczania energii elektrycznej do sieci.
Brytyjska firma Tokamak Energy w maju 2026 roku zabezpieczyła wspólne finansowanie w wysokości 52 milionów dolarów z amerykańskim Departamentem Energii (DOE) oraz brytyjskim Departamentem Bezpieczeństwa Energetycznego i Zero Emisji Netto (DESNZ) na modernizację swojego eksperymentalnego tokamaka sferycznego ST40 .
Modernizacja, prowadzona w latach 2026–2028, ma na celu stworzenie warunków fuzyjnych odpowiednich do długotrwałej pracy w przyszłej elektrowni pilotażowej. Krytyczne zmiany obejmują wymianę centralnej kolumny dla uzyskania wyższej wydajności, zastąpienie grafitowych płytek osłony plazmy komponentami pokrytymi molibdenem oraz nałożenie powłoki litowej na wewnętrzne ściany komory ST40 . Tokamak Energy nazywa ten program LEAPS (Lithium Evaporations to Advance PFCs in ST40).
Przed modernizacją, ST40 zakończył 2025 rok serią rekordowych wyników: najwyższym prądem plazmy, najwyższą zgromadzoną energią i najwyższym iloczynem potrójnym syntezy – złożonym wskaźnikiem mierzącym temperaturę, gęstość i czas utrzymania .
Patrząc dalej w przyszłość, Tokamak Energy rozwija plany budowy ST80-HTS – wysokopolowego tokamaka sferycznego wykorzystującego nadprzewodzące magnesy wysokotemperaturowe – który ma powstać w kampusie Culham należącym do brytyjskiego Urzędu Energii Atomowej. Firma wcześniej planowała ukończenie go w 2026 roku, ale nowsze plany wskazują na dłuższy harmonogram prac; maszyna ma dostarczyć informacji do projektu pilotażowej elektrowni fuzyjnej o nazwie ST-E1, która mogłaby dostarczać do 200 MWe do sieci na początku lat 30. XXI wieku .
Największy działający tokamak na świecie, JT-60SA w Naka w Japonii, wznowił zintegrowane uruchamianie w maju 2026 roku po gruntownej modernizacji. Zespoły europejskie i japońskie zainstalowały nowe cewki pierścieniowe o średnicy około 8 metrów, nawinięte wewnątrz samej komory, aby kontrolować położenie plazmy z dużą prędkością . Maszyna przygotowuje się teraz do nowej rundy eksperymentów, celując w gorętsze, dłuższe i bardziej wymagające warunki plazmowe.
Chiński Eksperymentalny Zaawansowany Nadprzewodzący Tokamak (EAST) utrzymał stabilność plazmy przy ekstremalnych gęstościach, wcześniej uważanych za niemożliwe do osiągnięcia, a naukowcy wykazali, że głębokie uczenie ze wzmocnieniem może pomóc w stabilizacji plazmy w tokamakach – zdolność ta jest obecnie rozszerzana na inne maszyny .
Wyszukiwanie nie odnalazło konkretnego artykułu Financial Times zawierającego wycenę rynku na 73 miliardy dolarów. FT rzeczywiście informowało o ustaleniach Stowarzyszenia Przemysłu Fuzyjnego (FIA), zgodnie z którymi firmy fuzyjne pozyskały 2,6 miliarda dolarów w ciągu 12 miesięcy do lipca 2025 roku , ale żaden dedykowany raport o rynku wartym 73 miliardy dolarów nie został zlokalizowany w dostępnych źródłach.
Dobrze udokumentowany jest natomiast gwałtowny wzrost prywatnego kapitału:
Nie odnaleziono dedykowanego Planu Działania DOE dla Nauki i Technologii Fuzyjnych (DOE Fusion Science and Technology Roadmap). DOE jest wyraźnie aktywne w ekosystemie fuzyjnym – niezależna walidacja magnesu TF firmy CFS i współfinansowanie modernizacji ST40 w Tokamak Energy są tego konkretnymi przykładami – ale w wynikach wyszukiwania nie pojawił się żaden samodzielny, publicznie opublikowany dokument planu działania.
Sektor fuzji jądrowej w 2026 roku charakteryzuje się trzema kluczowymi cechami: dywersyfikacją (projekty w skali biurkowej, sferyczne i wysokopolowe tokamaki rozwijają się równolegle), zmniejszaniem ryzyka (zwalidowane przez DOE magnesy i wielorządowe programy modernizacyjne sygnalizują rosnące zaufanie instytucjonalne) oraz przyspieszeniem (13 miliardów euro prywatnego kapitału i prawdziwy sprzęt wypełniający hale tokamaków). Pozostaje pytanie nie o to, czy fuzja jądrowa może osiągnąć dodatni bilans energetyczny, ale która konstrukcja, w jakiej skali i w czyim harmonogramie zrobi to jako pierwsza.