Kto ucierpiał najbardziej?

W grupie najsłabszych walut znajdują się przede wszystkim jednostki gospodarek będących dużymi importerami ropy netto. Rupia indyjska (INR), rupia indonezyjska (IDR), peso filipińskie (PHP), won południowokoreański (KRW) oraz tajski baht (THB) odnotowały największe spadki, a niektóre z nich znalazły się na skraju lub wręcz na historycznych minimach wobec dolara . Wyższe ceny surowca pogarszają bilanse handlowe tych krajów i napędzają importowaną inflację.

Pozostałe waluty regionu również nie są bezpieczne. Ringgit malezyjski osłabił się pod ciężarem rosnących cen paliw i impasu w negocjacjach USA-Iran . Rynek walutowy jako całość znajduje się w stanie „delikatnej równowagi”, a dolar nieustannie reaguje na wahania cen ropy i ogólną zmienność, jak zauważają stratedzy BNP Paribas Wealth Management . Na początku czerwca waluty azjatyckie poruszały się w wąskich przedziałach, ponieważ inwestorzy bacznie obserwowali rozwój wydarzeń na Bliskim Wschodzie i ryzyka inflacyjne w USA .

Geopolityczna pułapka: dlaczego presja jest tak silna?

Kluczowe znaczenie ma tu geografia szlaków handlowych. Około 25–30% światowej ropy i 20% skroplonego gazu ziemnego (LNG) przepływa przez Cieśninę Ormuz, co sprawia, że Azja jest niezwykle wrażliwa na wszelkie zakłócenia dostaw wynikające z konfliktu w Iranie . To bezpośrednie przełożenie na inflację obrazują dane MUFG: szacuje się, że wskaźnik CPI (wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych) w Azji rośnie o 0,1 do 0,8 punktu procentowego przy każdym wzroście ceny baryłki ropy o 10 USD. Największą wrażliwość wykazują Tajlandia (+0,8 punktu proc.), Wietnam (+0,6 punktu proc.) oraz Filipiny (+0,6 punktu proc.) .

Dodatkowo, amerykański dolar umocnił się po tym, jak majowe dane o zatrudnieniu w sektorze pozarolniczym (NFP) zaskoczyły rynki, pokazując wzrost aż o 172 tysiące etatów (wobec prognozowanych 80 tysięcy). Ten wynik rozwiał nadzieje na rychłe cięcia stóp procentowych przez Fed .

Reakcja banków centralnych: koniec ery obniżek

W odpowiedzi na szoki banki centralne w Azji przyjęły jastrzębią lub wyczekującą postawę. Na ten moment obniżki stóp procentowych są poza dyskusją.

Konkretne decyzje i sygnały:

• Bank Rezerw Indii (RBI) – Na czerwcowym posiedzeniu w 2026 roku pozostawił główną stopę repo bez zmian na poziomie 5,25%, wskazując na ryzyka związane z podwyższonymi cenami ropy, zakłóceniami w łańcuchach dostaw i słabszymi od normy monsunami. RBI przyjął ostrożny ton, ale nie wykluczył przyszłego zacieśniania polityki pieniężnej .
• Bank Japonii i Indie – Doniesienia wskazują, że rozważają podniesienie kosztów pożyczek. Banki centralne Azji stoją w obliczu „rosnącej presji na zacieśnianie polityki”, ponieważ połączenie kryzysu energetycznego i boomu na inwestycje w sztuczną inteligencję (AI) utrzymuje inflację na podwyższonym poziomie .
• Bank Korei (BOK) – Inflacja konsumencka w Korei Południowej przyspieszyła do najwyższego tempa od ponad dwóch lat (inflacja bazowa CPI wyniosła 2,5%), co wzmacnia jastrzębie nastawienie banku centralnego w kierunku wyższych stóp .
• Filipiny i Tajlandia – Otrzymały chwilę wytchnienia: dane o inflacji za czerwiec 2026 roku były poniżej oczekiwań, co sugeruje, że tamtejsze banki centralne „mogą mieć nieco więcej przestrzeni do działania, zanim konieczne staną się podwyżki stóp”. Mimo to inflacja pozostaje znacznie powyżej poziomów sprzed konfliktu .
• Wcześniejszy zwrot akcji – Już w marcu 2026 roku kontrakty na overnight index swap (OIS) pokazały wyraźną zmianę nastawienia traderów, którzy zaczęli wyceniać podwyżki stóp zamiast obniżek w całej rozwijającej się Azji. Szok naftowy wywołany wojną z Iranem odwrócił wcześniejsze, gołębie oczekiwania .

Konkluzja: Dominującym stanowiskiem banków centralnych w Azji w połowie czerwca 2026 roku jest ostrożne zacieśnianie lub jastrzębie wstrzymanie się z decyzjami. Żaden z głównych banków centralnych regionu nie decyduje się na obniżki. Ulga inflacyjna odczuwalna na Filipinach i w Tajlandii jest umiarkowana i nie zmienia ogólnej trajektorii – ryzyko dalszych podwyżek stóp procentowych pozostaje w całym regionie bardzo realne .

Kto ucierpiał najbardziej?

W grupie najsłabszych walut znajdują się przede wszystkim jednostki gospodarek będących dużymi importerami ropy netto. Rupia indyjska (INR), rupia indonezyjska (IDR), peso filipińskie (PHP), won południowokoreański (KRW) oraz tajski baht (THB) odnotowały największe spadki, a niektóre z nich znalazły się na skraju lub wręcz na historycznych minimach wobec dolara . Wyższe ceny surowca pogarszają bilanse handlowe tych krajów i napędzają importowaną inflację.

Pozostałe waluty regionu również nie są bezpieczne. Ringgit malezyjski osłabił się pod ciężarem rosnących cen paliw i impasu w negocjacjach USA-Iran . Rynek walutowy jako całość znajduje się w stanie „delikatnej równowagi”, a dolar nieustannie reaguje na wahania cen ropy i ogólną zmienność, jak zauważają stratedzy BNP Paribas Wealth Management . Na początku czerwca waluty azjatyckie poruszały się w wąskich przedziałach, ponieważ inwestorzy bacznie obserwowali rozwój wydarzeń na Bliskim Wschodzie i ryzyka inflacyjne w USA .

Geopolityczna pułapka: dlaczego presja jest tak silna?

Kluczowe znaczenie ma tu geografia szlaków handlowych. Około 25–30% światowej ropy i 20% skroplonego gazu ziemnego (LNG) przepływa przez Cieśninę Ormuz, co sprawia, że Azja jest niezwykle wrażliwa na wszelkie zakłócenia dostaw wynikające z konfliktu w Iranie . To bezpośrednie przełożenie na inflację obrazują dane MUFG: szacuje się, że wskaźnik CPI (wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych) w Azji rośnie o 0,1 do 0,8 punktu procentowego przy każdym wzroście ceny baryłki ropy o 10 USD. Największą wrażliwość wykazują Tajlandia (+0,8 punktu proc.), Wietnam (+0,6 punktu proc.) oraz Filipiny (+0,6 punktu proc.) .

Dodatkowo, amerykański dolar umocnił się po tym, jak majowe dane o zatrudnieniu w sektorze pozarolniczym (NFP) zaskoczyły rynki, pokazując wzrost aż o 172 tysiące etatów (wobec prognozowanych 80 tysięcy). Ten wynik rozwiał nadzieje na rychłe cięcia stóp procentowych przez Fed .

Reakcja banków centralnych: koniec ery obniżek

W odpowiedzi na szoki banki centralne w Azji przyjęły jastrzębią lub wyczekującą postawę. Na ten moment obniżki stóp procentowych są poza dyskusją.

Konkretne decyzje i sygnały:

• Bank Rezerw Indii (RBI) – Na czerwcowym posiedzeniu w 2026 roku pozostawił główną stopę repo bez zmian na poziomie 5,25%, wskazując na ryzyka związane z podwyższonymi cenami ropy, zakłóceniami w łańcuchach dostaw i słabszymi od normy monsunami. RBI przyjął ostrożny ton, ale nie wykluczył przyszłego zacieśniania polityki pieniężnej .
• Bank Japonii i Indie – Doniesienia wskazują, że rozważają podniesienie kosztów pożyczek. Banki centralne Azji stoją w obliczu „rosnącej presji na zacieśnianie polityki”, ponieważ połączenie kryzysu energetycznego i boomu na inwestycje w sztuczną inteligencję (AI) utrzymuje inflację na podwyższonym poziomie .
• Bank Korei (BOK) – Inflacja konsumencka w Korei Południowej przyspieszyła do najwyższego tempa od ponad dwóch lat (inflacja bazowa CPI wyniosła 2,5%), co wzmacnia jastrzębie nastawienie banku centralnego w kierunku wyższych stóp .
• Filipiny i Tajlandia – Otrzymały chwilę wytchnienia: dane o inflacji za czerwiec 2026 roku były poniżej oczekiwań, co sugeruje, że tamtejsze banki centralne „mogą mieć nieco więcej przestrzeni do działania, zanim konieczne staną się podwyżki stóp”. Mimo to inflacja pozostaje znacznie powyżej poziomów sprzed konfliktu .
• Wcześniejszy zwrot akcji – Już w marcu 2026 roku kontrakty na overnight index swap (OIS) pokazały wyraźną zmianę nastawienia traderów, którzy zaczęli wyceniać podwyżki stóp zamiast obniżek w całej rozwijającej się Azji. Szok naftowy wywołany wojną z Iranem odwrócił wcześniejsze, gołębie oczekiwania .

Konkluzja: Dominującym stanowiskiem banków centralnych w Azji w połowie czerwca 2026 roku jest ostrożne zacieśnianie lub jastrzębie wstrzymanie się z decyzjami. Żaden z głównych banków centralnych regionu nie decyduje się na obniżki. Ulga inflacyjna odczuwalna na Filipinach i w Tajlandii jest umiarkowana i nie zmienia ogólnej trajektorii – ryzyko dalszych podwyżek stóp procentowych pozostaje w całym regionie bardzo realne .