Parlamentarny impet narastał od 21 stycznia, kiedy to Izba Lordów stosunkiem głosów 261 do 150 opowiedziała się za poprawką do ustawy oświatowej, wprowadzającą zakaz mediów społecznościowych dla dzieci poniżej 16 lat. Chociaż rząd tej poprawce się sprzeciwiał, głosowanie było wyraźnym sygnałem woli politycznej .
Następnego dnia rząd uruchomił własne konsultacje społeczne, jawnie wzorowane na australijskim zakazie z grudnia 2024 roku. Analizowano w nich kwestię twardego limitu wieku, ograniczenia mechanizmów ‘nieskończonego przewijania’ i ściślejszej kontroli algorytmów . Do końca maja, kiedy konsultacje dobiegły końca, wpłynęło do nich aż 47 tysięcy odpowiedzi .

Za kulisami minister technologii Liz Kendall i premier Keir Starmer nie pozostawiali wątpliwości, że nadchodzi znacząca zmiana polityki. Starmer pod koniec maja oznajmił dziennikarzom: „Jestem absolutnie przekonany, że potrzebujemy przełomu w tej dziedzinie i podejmiemy działania” . 8 czerwca 'The Times' doniósł, że Starmer jest gotów ogłosić zakaz dostępu do „szkodliwych” platform społecznościowych dla nieletnich, zachowując jednocześnie dostęp do komunikatorów i innych mniej ryzykownych przestrzeni internetowych .

Kontratak administracji Trumpa

Waszyngton nie czekał na formalne ogłoszenie. 5 czerwca 2026 roku ambasada USA w Londynie złożyła oficjalną odpowiedź na brytyjskie konsultacje, jasno przedstawiając zastrzeżenia wobec całkowitego zakazu dla nieletnich .

To nietypowe pismo, będące ingerencją w wewnętrzne regulacje innego kraju, argumentowało, że:

• Zakaz nałożyłby „nieproporcjonalne” i „nierówne” obciążenie na amerykańskie firmy technologiczne, stawiając je w gorszej pozycji .
• Weryfikacja wieku w grupie od 13 do 16 lat jest technicznie niewykonalna i „nie zadziała” .
• Odpowiedzialność powinna spoczywać na rodzicach, nie na rządzie, a Wielka Brytania powinna zamiast tego promować „solidne narzędzia” kontroli rodzicielskiej .
• Polityka ta to narzucone odgórnie, „jednakowe dla wszystkich rządowe restrykcje” .

Wolność słowa jest głównym wątkiem przewijającym się w stanowisku USA. Wiceprezydent J.D. Vance już wcześniej twierdził, że wolność słowa w Wielkiej Brytanii jest „w odwrocie”, a jeden z czołowych kongresmenów republikańskich nazwał Ustawę o bezpieczeństwie online „brytyjskim prawem cenzurującym internet” . Choć w samym piśmie unikano bezpośredniego przywoływania Pierwszej Poprawki do Konstytucji USA – w końcu dotyczy ono obcego kraju – jej duch jest w nim wyraźnie obecny.

Dyplomatyczna linia sporu

Amerykańskie stanowisko trafiło na biurko rządu zaledwie kilka dni przed spodziewanym ogłoszeniem przez Starmera, zamieniając środek ochrony nieletnich w żywy test relacji dyplomatycznych .

Wewnętrzne podziały w brytyjskim rządzie pokazują, jak poważnie rozważano wagę stosunków z Waszyngtonem. Według doniesień, kilku ministrów z gabinetu Starmera początkowo opierało się zakazowi, obawiając się, że „rozdrażni” on prezydenta Trumpa i zaszkodzi więziom z administracją przychylnie nastawioną do branży Big Tech .

Mimo to brytyjski rząd zdecydował się iść naprzód. Minister Kendall odpowiedziała bez ogródek 9 czerwca, mówiąc, że skupia się na opinii brytyjskich rodziców i że rząd „nie ugnie się” pod presją USA .

Ponadpartyjne porozumienie w kraju

Ta polityka jest wyjątkowa, ponieważ cieszy się poparciem całego spektrum politycznego. Liderka opozycji, Kemi Badenoch, już w styczniu ogłosiła, że jej Partia Konserwatywna wprowadziłaby limity wiekowe dla mediów społecznościowych, aby chronić dzieci przed ekstremalnymi treściami, komercyjnym wykorzystywaniem i uzależniającymi mechanizmami platform .

Połączenie parlamentarnego poparcia, szczegółowych konsultacji społecznych i wyraźnego australijskiego precedensu dało rządowi pewność siebie, by działać nawet w obliczu sprzeciwu USA. Bezpośrednie pytanie nie brzmi już czy ograniczenia zostaną wprowadzone, ale jaką przyjmą formę i czy Biały Dom zaostrzy swoją reakcję po oficjalnym ogłoszeniu decyzji.

Parlamentarny impet narastał od 21 stycznia, kiedy to Izba Lordów stosunkiem głosów 261 do 150 opowiedziała się za poprawką do ustawy oświatowej, wprowadzającą zakaz mediów społecznościowych dla dzieci poniżej 16 lat. Chociaż rząd tej poprawce się sprzeciwiał, głosowanie było wyraźnym sygnałem woli politycznej .
Następnego dnia rząd uruchomił własne konsultacje społeczne, jawnie wzorowane na australijskim zakazie z grudnia 2024 roku. Analizowano w nich kwestię twardego limitu wieku, ograniczenia mechanizmów ‘nieskończonego przewijania’ i ściślejszej kontroli algorytmów . Do końca maja, kiedy konsultacje dobiegły końca, wpłynęło do nich aż 47 tysięcy odpowiedzi .

Za kulisami minister technologii Liz Kendall i premier Keir Starmer nie pozostawiali wątpliwości, że nadchodzi znacząca zmiana polityki. Starmer pod koniec maja oznajmił dziennikarzom: „Jestem absolutnie przekonany, że potrzebujemy przełomu w tej dziedzinie i podejmiemy działania” . 8 czerwca 'The Times' doniósł, że Starmer jest gotów ogłosić zakaz dostępu do „szkodliwych” platform społecznościowych dla nieletnich, zachowując jednocześnie dostęp do komunikatorów i innych mniej ryzykownych przestrzeni internetowych .

Kontratak administracji Trumpa

Waszyngton nie czekał na formalne ogłoszenie. 5 czerwca 2026 roku ambasada USA w Londynie złożyła oficjalną odpowiedź na brytyjskie konsultacje, jasno przedstawiając zastrzeżenia wobec całkowitego zakazu dla nieletnich .

To nietypowe pismo, będące ingerencją w wewnętrzne regulacje innego kraju, argumentowało, że:

• Zakaz nałożyłby „nieproporcjonalne” i „nierówne” obciążenie na amerykańskie firmy technologiczne, stawiając je w gorszej pozycji .
• Weryfikacja wieku w grupie od 13 do 16 lat jest technicznie niewykonalna i „nie zadziała” .
• Odpowiedzialność powinna spoczywać na rodzicach, nie na rządzie, a Wielka Brytania powinna zamiast tego promować „solidne narzędzia” kontroli rodzicielskiej .
• Polityka ta to narzucone odgórnie, „jednakowe dla wszystkich rządowe restrykcje” .

Wolność słowa jest głównym wątkiem przewijającym się w stanowisku USA. Wiceprezydent J.D. Vance już wcześniej twierdził, że wolność słowa w Wielkiej Brytanii jest „w odwrocie”, a jeden z czołowych kongresmenów republikańskich nazwał Ustawę o bezpieczeństwie online „brytyjskim prawem cenzurującym internet” . Choć w samym piśmie unikano bezpośredniego przywoływania Pierwszej Poprawki do Konstytucji USA – w końcu dotyczy ono obcego kraju – jej duch jest w nim wyraźnie obecny.

Dyplomatyczna linia sporu

Amerykańskie stanowisko trafiło na biurko rządu zaledwie kilka dni przed spodziewanym ogłoszeniem przez Starmera, zamieniając środek ochrony nieletnich w żywy test relacji dyplomatycznych .

Wewnętrzne podziały w brytyjskim rządzie pokazują, jak poważnie rozważano wagę stosunków z Waszyngtonem. Według doniesień, kilku ministrów z gabinetu Starmera początkowo opierało się zakazowi, obawiając się, że „rozdrażni” on prezydenta Trumpa i zaszkodzi więziom z administracją przychylnie nastawioną do branży Big Tech .

Mimo to brytyjski rząd zdecydował się iść naprzód. Minister Kendall odpowiedziała bez ogródek 9 czerwca, mówiąc, że skupia się na opinii brytyjskich rodziców i że rząd „nie ugnie się” pod presją USA .

Ponadpartyjne porozumienie w kraju

Ta polityka jest wyjątkowa, ponieważ cieszy się poparciem całego spektrum politycznego. Liderka opozycji, Kemi Badenoch, już w styczniu ogłosiła, że jej Partia Konserwatywna wprowadziłaby limity wiekowe dla mediów społecznościowych, aby chronić dzieci przed ekstremalnymi treściami, komercyjnym wykorzystywaniem i uzależniającymi mechanizmami platform .

Połączenie parlamentarnego poparcia, szczegółowych konsultacji społecznych i wyraźnego australijskiego precedensu dało rządowi pewność siebie, by działać nawet w obliczu sprzeciwu USA. Bezpośrednie pytanie nie brzmi już czy ograniczenia zostaną wprowadzone, ale jaką przyjmą formę i czy Biały Dom zaostrzy swoją reakcję po oficjalnym ogłoszeniu decyzji.