Potrójny szok dusi carry trade na rynkach wschodzących

Jastrzębi Fed z Kevinem Warshem na czele: koniec cięć, czas na podwyżki

Najbardziej spektakularna zmiana zaszła w samych oczekiwaniach co do polityki Fed. Jeszcze pod koniec lutego 2026 roku rynki w pełni wyceniały dwie obniżki stóp procentowych przed końcem roku. W maju sytuacja obróciła się o 180 stopni – prawdopodobieństwo podwyżki stóp do kwietnia 2027 roku wzrosło do około 67% . Większość uczestników rynku terminowego spodziewa się obecnie co najmniej jednej podwyżki o 25 punktów bazowych jeszcze w 2026 roku .

Nowy szef Fed, Kevin Warsh, który objął stanowisko w maju, tylko wzmacnia ten jastrzębi zwrot. Jego pierwszy tydzień sygnalizował bardziej oparte na zasadach i zdecydowanie jastrzębie podejście, niż zakładał rynek . Publicznie stwierdził, że inflacja „zmierza w złym kierunku” i poparł usunięcie z komunikatów Fed tak zwanego „nastawienia łagodzącego” (easing bias), które od dawna zapowiadało skłonność banku centralnego do luzowania polityki .

Warsh przejął ster w momencie, gdy Komitet Otwartego Rynku (FOMC) już w kwietniu dryfował w stronę neutralnego lub wręcz jastrzębiego kursu, utrzymując stopy w przedziale 3,5–3,75% . Dla strategii carry trade oznacza to podwójny cios: wyższe stopy w USA zwiększają atrakcyjność aktywów dolarowych i jednocześnie podnoszą koszt zaciągania pożyczek w dolarach.

Powrót silnego dolara: największy sojusznik staje się wrogiem

Słaby dolar był fundamentem wszystkich optymistycznych prognoz dla carry trade na 2026 rok. Analitycy zakładali łagodną deprecjację dolara, która miała napędzać waluty takich krajów jak Brazylia, RPA czy Egipt . Na początku roku strategie carry zyskiwały 1,3%.

To założenie runęło. Dolar gwałtownie się umocnił, napędzany oczekiwaniami na dłuższe utrzymywanie restrykcyjnej polityki Fed i potencjalne podwyżki stóp . Firma State Street Global Advisors w kwietniu zmieniła swoją perspektywę, ostrzegając, że eskalacja ryzyka wojennego i zakłócenia energetyczne zwiększają prawdopodobieństwo trwałej siły dolara w perspektywie jednego do dwóch kwartałów .

Dla carry trade ma to brutalne konsekwencje – nawet niewielkie osłabienie wysokooprocentowanej waluty rynku wschodzącego może w kilka tygodni zniwelować całą przewagę wynikającą z różnicy stóp procentowych.

Szok w cieśninie Ormuz: geopolityka jako akcelerator kryzysu

Ostatnim elementem tej destrukcyjnej układanki jest wojna USA-Iran i faktyczne zamknięcie cieśniny Ormuz, przez którą normalnie przepływa około 20% światowego handlu ropą . Konflikt rozpoczął się 28 lutego 2026 roku i doprowadził do największego w historii nowożytnych rynków zakłócenia dostaw ropy – z rynku zniknęło około 20 milionów baryłek dziennie .

Międzynarodowa Agencja Energetyczna (IEA) określiła tę sytuację mianem największego szoku podażowego w historii rynków naftowych. Dyrektor generalny IEA, Fatih Birol, stwierdził, że łączny wpływ kryzysu jest równoważny zsumowanym skutkom kryzysu naftowego z 1973 roku i szoku energetycznego z 2022 roku .

Ten energetyczny wstrząs uderza w carry trade wieloma kanałami:

• Inflacja: Wyższe ceny ropy pchnęły inflację w USA z powrotem w okolice 4%, zmuszając Fed do czujności i całkowicie wykluczając obniżki stóp w dającej się przewidzieć przyszłości .
• Siła dolara: Długotrwały szok podażowy wzmacnia dolara jako bezpieczną przystań. To kluczowa dynamika, na którą zwróciło uwagę State Street, zmieniając swoją prognozę dla USD z negatywnej na neutralną .
• Wrażliwość rynków wschodzących: Gospodarki, które są dużymi importerami energii, mierzą się z rosnącymi deficytami na rachunkach obrotów bieżących i zwiększonymi potrzebami finansowymi, co stawia ich waluty na linii bezpośredniego ostrzału .

Sytuacja pozostaje niezwykle płynna. Kwietniowe zawieszenie broni na chwilę rozbudziło nadzieje, ale ponowne starcia i niepewny status negocjacji USA-Iran sprawiają, że ryzyko związane z cieśniną Ormuz wciąż jest realne . Analitycy CICC ostrzegają, że jeśli zakłócenia się utrzymają, cena baryłki ropy Brent może przekroczyć 120 dolarów, prowadząc do gwałtownego uszczuplenia globalnych zapasów i jeszcze większej presji na gospodarki wschodzące .

Jak ten uścisk wygląda w praktyce

Poniższa tabela podsumowuje, jak fundamentalnie zmieniły się warunki dla carry trade od początku roku.

Zmiana jest dramatyczna. Pod koniec 2025 roku najwięksi zarządzający aktywnie zwiększali pozycje w carry trade. W połowie 2026 roku znaleźli się w rzeczywistości pełnej ryzyka podwyżek stóp, siły dolara i największego kryzysu energetycznego od dekad.

Co może zmienić obraz sytuacji?

Perspektywy dla carry trade nie są jednak przesądzone. Kilka czynników mogłoby zmniejszyć presję:

• Gdyby konflikt w cieśninie Ormuz został rozwiązany trwałym zawieszeniem broni, część szoku naftowego mogłaby wygasnąć, łagodząc presję inflacyjną i potencjalnie osłabiając dolara .
• Era Kevina Warsha w Fed dopiero się zaczyna. Choć rynek wycenia bardzo jastrzębi scenariusz, rzeczywiste decyzje będą zależeć od napływających danych o inflacji i gospodarce. Niektórzy analitycy wciąż uważają, że ryzyko dla rynku pracy jest niedoszacowane i obniżki stóp pod koniec 2026 roku są nadal możliwe .
• Carry trade nie jest monolitem. Waluty o silnych fundamentach, dużym buforze stóp procentowych i niewielkim uzależnieniu od importu energii mogą radzić sobie lepiej niż szeroka klasa aktywów.

Konkluzja jest jasna: carry trade na rynkach wschodzących przeniósł się ze wspierającego środowiska słabego dolara i niskiej zmienności na terytorium wyjątkowo mu wrogie. Połączenie jastrzębiego Fed pod wodzą Kevina Warsha, rosnącego w siłę dolara i historycznego szoku naftowego w cieśninie Ormuz tworzy strukturalnie toksyczną mieszankę. Rozwiązanie kryzysu energetycznego mogłoby przynieść ulgę, ale póki co uścisk się zaciska.