W praktyce oznacza to, że zarządzający aktywami mogliby zostać zwolnieni z kluczowych ujawnień na poziomie jednostki. Logika ta wpisuje się w szerszą agendę Omnibus – ogłoszoną 26 lutego 2025 roku – która ma na celu zmniejszenie liczby firm objętych obowiązkowym raportowaniem o około 80% i redukcję obowiązkowych punktów danych w ESRS o 61% . Komisja postrzega to jako usunięcie uciążliwych wymogów, które nie odnoszą się bezpośrednio do własnych operacji korporacyjnych zarządzającego aktywami.

Sprzeciw inwestorów: sprzeciw wart 6,6 biliona euro

Propozycja wywołała natychmiastową i skoordynowaną reakcję ze strony jednych z największych sieci inwestorskich na świecie. Kluczowy argument nie jest taki, że zarządzający aktywami potrzebują danych od spółek portfelowych – tego już żądają. Problem polega na tym, że inwestorzy tych zarządzających aktywami – fundusze emerytalne, ubezpieczyciele, a ostatecznie indywidualni oszczędzający – potrzebują porównywalnych, ustandaryzowanych danych od samych zarządzających, aby alokować kapitał i oceniać systemowe ryzyko klimatyczne.

Kluczowe działania opozycji obejmują:

• Formalna odpowiedź IIGCC: Institutional Investors Group on Climate Change (IIGCC) przedłożyła szczegółową opinię w konsultacjach Komisji, argumentując, że zwolnienie podważa dostępność „informacji przydatnych przy podejmowaniu decyzji” dla inwestorów końcowych .
• Wspólne oświadczenie wielu organizacji: Eurosif, PRI, IIGCC, EFAMA i UNEP FI wydały wspólne oświadczenie poparte przez 93 inwestorów reprezentujących aktywa o wartości ponad 6,6 biliona euro, ostrzegając, że proponowane zmiany uniemożliwią porównywanie ekspozycji na ryzyko klimatyczne między różnymi zarządzającymi aktywami i portfelami .
• Bezpośredni list otwarty: 4 czerwca 2026 roku grupa z udziałem Shift, WWF, Frank Bold i Eurosif wysłała list otwarty do komisarz Marii Luís Albuquerque, wyraźnie domagając się usunięcia zwolnienia dla zarządzających aktywami z ostatecznych standardów .
• Ostrzeżenia przed ryzykiem systemowym: Frank Bold osobno zwrócił uwagę na niebezpieczne nakładanie się przepisów, zauważając, że równoległe działania zmierzające do usunięcia obowiązków na poziomie jednostki w ramach Rozporządzenia SFDR (Sustainable Finance Disclosure Regulation), w połączeniu ze zwolnieniem w ESRS, „grożą pozostawieniem dużych części sektora inwestycyjnego poza ramami znaczących ujawnień klimatycznych” .

Głos w sprawie zabrał również Europejski Bank Centralny (EBC), krytykując zrewidowane ESRS za wprowadzenie „jawnych i domyślnych zwolnień dla sektora finansowego” dotyczących celów redukcji emisji i raportowania łańcucha wartości, co stanowi poziom elastyczności zagrażający interoperacyjności, jaką standardy miały osiągnąć .

Oś czasu: droga do ostatecznej decyzji

Główne źródło napięcia: ciąć biurokrację czy zarządzać ryzykiem klimatycznym?

Ten impas nie jest zwykłą niezgodą regulacyjną. Obnaża on filozoficzną linię podziału w unijnym projekcie zrównoważonego finansowania.

Z jednej strony Komisją kierują konkurencyjność i redukcja obciążeń. Pakiet Omnibus wyraźnie dąży do uproszczenia życia europejskim firmom poprzez usuwanie wymogów sprawozdawczych. Z tej perspektywy, jeśli ślad węglowy własnych operacji korporacyjnych zarządzającego aktywami jest minimalny, żądanie danych na poziomie jednostki dla każdej inwestycji jest niepotrzebną biurokracją. Zwolnienie idealnie wpisuje się w tę strategię.

Z drugiej strony inwestorzy i bankierzy centralni wychodzą z założenia, że ryzyko klimatyczne jest systemowe i dotyczy całego portfela. IIGCC, Eurosif i EBC argumentują, że zarządzający aktywami nie może rzetelnie zarządzać ryzykiem klimatycznym na poziomie funduszu bez zrozumienia i ujawniania profilu zrównoważonego rozwoju podmiotów, którymi zarządza. Zwolnienie pośrednika zrywa łańcuch informacji. Inwestorzy końcowi tracą możliwość porównywania planów transformacji klimatycznej, finansowanych emisji i strategii zaangażowania u różnych zarządzających funduszami – danych, których potrzebują, aby wypełniać własne obowiązki powiernicze i przestrzegać regulacji, takich jak SFDR i Taksonomia .

Rezultatem jest paradoks danych: UE upraszcza sprawozdawczość dla zarządzających aktywami, aby złagodzić ciężar compliance, ale w ten sposób odmawia ostatecznym alokatorom kapitału ustandaryzowanych, weryfikowalnych informacji, których potrzebują do podejmowania świadomych decyzji. Ocena EBC dosadnie ujęła to napięcie, stwierdzając, że zrewidowane ESRS wprowadzają „szeroki zestaw przekrojowych środków elastyczności”, które fundamentalnie podważają interoperacyjność, jaką standardy miały stworzyć .

Komisja musi teraz rozważyć polityczny impet stojący za jej agendą uproszczeń w stosunku do strukturalnego ryzyka zidentyfikowanego przez uczestników rynku i regulatorów, którzy mieliby z tych danych korzystać. Ostateczny akt delegowany – spodziewany do połowy września 2026 roku – pokaże, czyja definicja informacji „przydatnej przy podejmowaniu decyzji” ostatecznie zwyciężyła.

W praktyce oznacza to, że zarządzający aktywami mogliby zostać zwolnieni z kluczowych ujawnień na poziomie jednostki. Logika ta wpisuje się w szerszą agendę Omnibus – ogłoszoną 26 lutego 2025 roku – która ma na celu zmniejszenie liczby firm objętych obowiązkowym raportowaniem o około 80% i redukcję obowiązkowych punktów danych w ESRS o 61% . Komisja postrzega to jako usunięcie uciążliwych wymogów, które nie odnoszą się bezpośrednio do własnych operacji korporacyjnych zarządzającego aktywami.

Sprzeciw inwestorów: sprzeciw wart 6,6 biliona euro

Propozycja wywołała natychmiastową i skoordynowaną reakcję ze strony jednych z największych sieci inwestorskich na świecie. Kluczowy argument nie jest taki, że zarządzający aktywami potrzebują danych od spółek portfelowych – tego już żądają. Problem polega na tym, że inwestorzy tych zarządzających aktywami – fundusze emerytalne, ubezpieczyciele, a ostatecznie indywidualni oszczędzający – potrzebują porównywalnych, ustandaryzowanych danych od samych zarządzających, aby alokować kapitał i oceniać systemowe ryzyko klimatyczne.

Kluczowe działania opozycji obejmują:

• Formalna odpowiedź IIGCC: Institutional Investors Group on Climate Change (IIGCC) przedłożyła szczegółową opinię w konsultacjach Komisji, argumentując, że zwolnienie podważa dostępność „informacji przydatnych przy podejmowaniu decyzji” dla inwestorów końcowych .
• Wspólne oświadczenie wielu organizacji: Eurosif, PRI, IIGCC, EFAMA i UNEP FI wydały wspólne oświadczenie poparte przez 93 inwestorów reprezentujących aktywa o wartości ponad 6,6 biliona euro, ostrzegając, że proponowane zmiany uniemożliwią porównywanie ekspozycji na ryzyko klimatyczne między różnymi zarządzającymi aktywami i portfelami .
• Bezpośredni list otwarty: 4 czerwca 2026 roku grupa z udziałem Shift, WWF, Frank Bold i Eurosif wysłała list otwarty do komisarz Marii Luís Albuquerque, wyraźnie domagając się usunięcia zwolnienia dla zarządzających aktywami z ostatecznych standardów .
• Ostrzeżenia przed ryzykiem systemowym: Frank Bold osobno zwrócił uwagę na niebezpieczne nakładanie się przepisów, zauważając, że równoległe działania zmierzające do usunięcia obowiązków na poziomie jednostki w ramach Rozporządzenia SFDR (Sustainable Finance Disclosure Regulation), w połączeniu ze zwolnieniem w ESRS, „grożą pozostawieniem dużych części sektora inwestycyjnego poza ramami znaczących ujawnień klimatycznych” .

Głos w sprawie zabrał również Europejski Bank Centralny (EBC), krytykując zrewidowane ESRS za wprowadzenie „jawnych i domyślnych zwolnień dla sektora finansowego” dotyczących celów redukcji emisji i raportowania łańcucha wartości, co stanowi poziom elastyczności zagrażający interoperacyjności, jaką standardy miały osiągnąć .

Oś czasu: droga do ostatecznej decyzji

Główne źródło napięcia: ciąć biurokrację czy zarządzać ryzykiem klimatycznym?

Ten impas nie jest zwykłą niezgodą regulacyjną. Obnaża on filozoficzną linię podziału w unijnym projekcie zrównoważonego finansowania.

Z jednej strony Komisją kierują konkurencyjność i redukcja obciążeń. Pakiet Omnibus wyraźnie dąży do uproszczenia życia europejskim firmom poprzez usuwanie wymogów sprawozdawczych. Z tej perspektywy, jeśli ślad węglowy własnych operacji korporacyjnych zarządzającego aktywami jest minimalny, żądanie danych na poziomie jednostki dla każdej inwestycji jest niepotrzebną biurokracją. Zwolnienie idealnie wpisuje się w tę strategię.

Z drugiej strony inwestorzy i bankierzy centralni wychodzą z założenia, że ryzyko klimatyczne jest systemowe i dotyczy całego portfela. IIGCC, Eurosif i EBC argumentują, że zarządzający aktywami nie może rzetelnie zarządzać ryzykiem klimatycznym na poziomie funduszu bez zrozumienia i ujawniania profilu zrównoważonego rozwoju podmiotów, którymi zarządza. Zwolnienie pośrednika zrywa łańcuch informacji. Inwestorzy końcowi tracą możliwość porównywania planów transformacji klimatycznej, finansowanych emisji i strategii zaangażowania u różnych zarządzających funduszami – danych, których potrzebują, aby wypełniać własne obowiązki powiernicze i przestrzegać regulacji, takich jak SFDR i Taksonomia .

Rezultatem jest paradoks danych: UE upraszcza sprawozdawczość dla zarządzających aktywami, aby złagodzić ciężar compliance, ale w ten sposób odmawia ostatecznym alokatorom kapitału ustandaryzowanych, weryfikowalnych informacji, których potrzebują do podejmowania świadomych decyzji. Ocena EBC dosadnie ujęła to napięcie, stwierdzając, że zrewidowane ESRS wprowadzają „szeroki zestaw przekrojowych środków elastyczności”, które fundamentalnie podważają interoperacyjność, jaką standardy miały stworzyć .

Komisja musi teraz rozważyć polityczny impet stojący za jej agendą uproszczeń w stosunku do strukturalnego ryzyka zidentyfikowanego przez uczestników rynku i regulatorów, którzy mieliby z tych danych korzystać. Ostateczny akt delegowany – spodziewany do połowy września 2026 roku – pokaże, czyja definicja informacji „przydatnej przy podejmowaniu decyzji” ostatecznie zwyciężyła.