• Bombowce strategiczne – dostępność zmniejszona o około 50% .
• Myśliwce – redukcja o mniej więcej jedną trzecią (~33%) .
• Niszczyciele – mniej jednostek udostępnionych Sojuszowi .
• Okręty podwodne – całkowite wstrzymanie ich udostępniania w ramach Modelu Sił .
• Powietrzne tankowce i uzbrojone drony – znaczne cięcia .

Ogółem, amerykańska pula zdolności wojskowych na wypadek kryzysu w Europie skurczy się o mniej więcej jedną dziesiątą . Skala cięć jest na tyle duża, że „Der Spiegel” określił je jako „bardziej radykalne, niż oczekiwali Europejczycy” .

Dlaczego USA to robią? „Niezdrowa współzależność” i widmo Chin

Generał Alexus Grynkewich – dowódca USEUCOM i Naczelny Dowódca Sił Sojuszniczych NATO w Europie (SACEUR) – nie owija w bawełnę. W oficjalnym oświadczeniu stwierdził, że w Modelu Sił NATO istniała „niezdrowa współzależność” od sił amerykańskich .

Głównym powodem przetasowań jest nowa Strategia Obrony Narodowej USA, która zakłada „potencjalną rzeczywistość” prowadzenia wielu poważnych konfliktów jednocześnie, ze szczególnym uwzględnieniem strategicznego punktu ciężkości na Chinach . Innymi słowy, Pentagon sygnalizuje, że nie może już traktować Europy jako głównego teatru działań – priorytetem staje się Indo-Pacyfik.

Czego USA żądają od Polski, Europy i Kanady?

Wraz z ogłoszeniem cięć, 3 czerwca generał Grynkewich publicznie wezwał europejskich sojuszników oraz Kanadę do szybkiego zwiększenia liczby załogowych i bezzałogowych statków powietrznych oraz okrętów, które państwa te wnoszą do planów obronnych Sojuszu . Oczekuje się, że luki kadrowe i sprzętowe zostaną omówione i zabezpieczone jeszcze przed szczytem NATO w Ankarze, zaplanowanym na 7–8 lipca 2026 roku .

Kalendarium: Od poufnej narady do formalnego szoku

• 19 maja 2026 – „Defense News” i Reuters jako pierwsze donoszą o planach administracji Trumpa dotyczących zmniejszenia amerykańskiej puli zdolności .
• Koniec maja 2026 – Wysłannik Pentagonu średniego szczebla, Alexander Velez-Green, podczas poufnego spotkania dyrektorów polityki obronnej NATO w Brukseli ujawnia szczegóły planowanych cięć .
• 3 czerwca 2026 – Formalne powiadomienie sojuszników przez urzędników Departamentu Wojny oraz publiczne potwierdzenie przez USEUCOM .

Reakcje sojuszników: „przetwarzanie” szoku i obawa o osłabienie tarczy

Wielu sojuszników wciąż „przetwarza” ogłoszone zmiany . Sekretarz Generalny NATO Mark Rutte przyznał, że decyzja była do przewidzenia i „jest to jedyna słuszna droga”, ale odmówił komentarza na temat szczegółów przed formalnym ogłoszeniem .

Eksperci wskazują na kilka kluczowych problemów:

• Brak okresu przejściowego: Według „Welt am Sonntag”, Pentagon przedstawił cięcia bez zaoferowania sojusznikom jakiegokolwiek znaczącego okresu przejściowego czy jasnego harmonogramu wdrażania .
• Ryzyko osłabienia odstraszania: Sojusznicy obawiają się, że tarcza NATO może osłabnąć właśnie w momencie, gdy Europa dopiero się rozbraja po latach niedoinwestowania .
• Niepewność: Brak konkretnych dat dotyczących tempa wycofywania sił budzi niepokój wśród planistów wojskowych, ponieważ utrudnia wypełnienie luk i planowanie budżetowe .

• Bombowce strategiczne – dostępność zmniejszona o około 50% .
• Myśliwce – redukcja o mniej więcej jedną trzecią (~33%) .
• Niszczyciele – mniej jednostek udostępnionych Sojuszowi .
• Okręty podwodne – całkowite wstrzymanie ich udostępniania w ramach Modelu Sił .
• Powietrzne tankowce i uzbrojone drony – znaczne cięcia .

Ogółem, amerykańska pula zdolności wojskowych na wypadek kryzysu w Europie skurczy się o mniej więcej jedną dziesiątą . Skala cięć jest na tyle duża, że „Der Spiegel” określił je jako „bardziej radykalne, niż oczekiwali Europejczycy” .

Dlaczego USA to robią? „Niezdrowa współzależność” i widmo Chin

Generał Alexus Grynkewich – dowódca USEUCOM i Naczelny Dowódca Sił Sojuszniczych NATO w Europie (SACEUR) – nie owija w bawełnę. W oficjalnym oświadczeniu stwierdził, że w Modelu Sił NATO istniała „niezdrowa współzależność” od sił amerykańskich .

Głównym powodem przetasowań jest nowa Strategia Obrony Narodowej USA, która zakłada „potencjalną rzeczywistość” prowadzenia wielu poważnych konfliktów jednocześnie, ze szczególnym uwzględnieniem strategicznego punktu ciężkości na Chinach . Innymi słowy, Pentagon sygnalizuje, że nie może już traktować Europy jako głównego teatru działań – priorytetem staje się Indo-Pacyfik.

Czego USA żądają od Polski, Europy i Kanady?

Wraz z ogłoszeniem cięć, 3 czerwca generał Grynkewich publicznie wezwał europejskich sojuszników oraz Kanadę do szybkiego zwiększenia liczby załogowych i bezzałogowych statków powietrznych oraz okrętów, które państwa te wnoszą do planów obronnych Sojuszu . Oczekuje się, że luki kadrowe i sprzętowe zostaną omówione i zabezpieczone jeszcze przed szczytem NATO w Ankarze, zaplanowanym na 7–8 lipca 2026 roku .

Kalendarium: Od poufnej narady do formalnego szoku

• 19 maja 2026 – „Defense News” i Reuters jako pierwsze donoszą o planach administracji Trumpa dotyczących zmniejszenia amerykańskiej puli zdolności .
• Koniec maja 2026 – Wysłannik Pentagonu średniego szczebla, Alexander Velez-Green, podczas poufnego spotkania dyrektorów polityki obronnej NATO w Brukseli ujawnia szczegóły planowanych cięć .
• 3 czerwca 2026 – Formalne powiadomienie sojuszników przez urzędników Departamentu Wojny oraz publiczne potwierdzenie przez USEUCOM .

Reakcje sojuszników: „przetwarzanie” szoku i obawa o osłabienie tarczy

Wielu sojuszników wciąż „przetwarza” ogłoszone zmiany . Sekretarz Generalny NATO Mark Rutte przyznał, że decyzja była do przewidzenia i „jest to jedyna słuszna droga”, ale odmówił komentarza na temat szczegółów przed formalnym ogłoszeniem .

Eksperci wskazują na kilka kluczowych problemów:

• Brak okresu przejściowego: Według „Welt am Sonntag”, Pentagon przedstawił cięcia bez zaoferowania sojusznikom jakiegokolwiek znaczącego okresu przejściowego czy jasnego harmonogramu wdrażania .
• Ryzyko osłabienia odstraszania: Sojusznicy obawiają się, że tarcza NATO może osłabnąć właśnie w momencie, gdy Europa dopiero się rozbraja po latach niedoinwestowania .
• Niepewność: Brak konkretnych dat dotyczących tempa wycofywania sił budzi niepokój wśród planistów wojskowych, ponieważ utrudnia wypełnienie luk i planowanie budżetowe .