Badanie osiągnęło wszystkie pierwszorzędowe i kluczowe drugorzędowe punkty końcowe z istotnością statystyczną . Głównym odkryciem jest współczynnik ryzyka (HR) wynoszący 0,40 (p<0,0001), co oznacza 60% redukcję ryzyka zgonu
. Przekłada się to na podwojenie mediany przeżycia całkowitego (OS):
Korzyść z przeżycia nie ograniczała się do wąskiej podgrupy genetycznej. Około dwukrotne wydłużenie przeżycia i 60% redukcję ryzyka zgonu zaobserwowano zarówno u pacjentów z wykrytymi mutacjami RAS G12, jak i w całej populacji zgodnej z intention-to-treat (ITT), która obejmowała osoby bez wykrywalnej mutacji RAS w guzie . Po 12 miesiącach ponad połowa pacjentów przyjmujących daraxonrasib wciąż żyła, w porównaniu do jedynie około jednej czwartej pacjentów otrzymujących chemioterapię
.
Poza głównym wynikiem OS, badanie osiągnęło również inne kluczowe cele:
Profil bezpieczeństwa daraxonrasibu, choć niepozbawiony skutków ubocznych, został opisany jako możliwy do opanowania i wypadł korzystnie w porównaniu z chemioterapią cytotoksyczną w aspektach, które dla pacjentów liczą się najbardziej . Co kluczowe, w tym dużym zbiorze danych z fazy 3 nie zidentyfikowano żadnych nowych sygnałów bezpieczeństwa
.
Przewaga daraxonrasibu była najwyraźniejsza przy porównaniu wskaźników przerywania leczenia i ciężkich zdarzeń niepożądanych.
Najczęstsze skutki uboczne były w dużej mierze przewidywalne na podstawie badań wcześniejszych faz i miały przeważnie niski stopień nasilenia, choć dotyczyły zdecydowanej większości pacjentów .
Należy zauważyć, że choć te ogólne liczby pokazują wyraźną przewagę, konieczne jest niuansowe spojrzenie. Toksyczność wysokiego stopnia jest realna w przypadku daraxonrasibu; zgłoszono jeden przypadek zapalenia płuc związanego z leczeniem w stopniu 5. (zakończonego zgonem) . Z kolei ramię chemioterapii wiązało się z oczekiwanymi wysokimi wskaźnikami neutropenii, neuropatii obwodowej, niedokrwistości i małopłytkowości
. Analizy jakości życia dodatkowo potwierdziły przewagę tolerancji daraxonrasibu, wykazując znacząco opóźnione pogorszenie w zakresie bólu, ogólnego stanu zdrowia i całkowitej jakości życia w porównaniu z chemioterapią
.
Przez ponad rok daraxonrasib znajdował się na przyspieszonej ścieżce regulacyjnej. W czerwcu 2025 roku amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) przyznała mu status terapii przełomowej (ang. Breakthrough Therapy Designation) we wcześniej leczonym przerzutowym raku trzustki z mutacjami KRAS G12, w oparciu o obiecujące wczesne dane kliniczne . Status leku sierocego (ang. Orphan Drug Designation) przyznano w październiku 2025 roku
.
W styczniu 2026 roku FDA zezwoliła Revolution Medicines na rozpoczęcie protokołu leczenia w ramach dostępu rozszerzonego (ang. Expanded Access), udostępniając lek kwalifikującym się pacjentom poza badaniami klinicznym przed formalną rejestracją . Po pełnej prezentacji pozytywnych wyników RASolute 302, firma ogłosiła zamiar złożenia Wniosku o Nowy Lek (NDA) do FDA
. Terminy przyjęcia i przeglądu tego wniosku nie zostały jeszcze publicznie podane.
Skala osiągnięcia była niezaprzeczalna na ASCO 2026. Prezentacja dr. Briana Wolpina spotkała się z rzadką owacją na stojąco ze strony publiczności sesji plenarnej, co powszechnie odebrano jako odzwierciedlenie historycznego charakteru wyników w typie nowotworu, w którym od dawna normą był jedynie stopniowy postęp . Komentatorzy określili dane jako „bezprecedensowe” i „zmieniające paradygmat” w leczeniu drugiej linii przerzutowego raka trzustki, uznając je za przełomowe potwierdzenie, że RAS – od dawna uważany za „nieuleczalny cel” (ang. undruggable) – jest teraz istotnym klinicznie punktem uchwytu dla leków
.
Wyniki te już zapoczątkowały uruchomienie badania RASolute 303, globalnego rejestracyjnego badania fazy 3, które testuje teraz daraxonrasib jako terapię pierwszej linii w przerzutowym PDAC, dążąc do udostępnienia tego podejścia celowanego pacjentom jeszcze wcześniej w ich ścieżce terapeutycznej .
Comments
0 comments