W trakcie konfliktu przepływ spadł dramatycznie do około 3,8 miliona baryłek dziennie, co Międzynarodowa Agencja Energetyczna (IEA) określiła mianem największego zakłócenia dostaw ropy w historii.
Wielu głównych producentów znad Zatoki musiało wstrzymać wydobycie, gdyż szlaki eksportowe zostały zablokowane. Według szacunków analityków i amerykańskiej Agencji Informacji Energetycznej (EIA), kraje takie jak Arabia Saudyjska, Irak, Kuwejt, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar i Bahrajn łącznie wstrzymały wydobycie około 10,5 miliona baryłek dziennie w kwietniu, a przestoje osiągną szczyt bliski 10,8 miliona baryłek dziennie w maju.
Taka skala utraconej produkcji to ogromny cios dla globalnego systemu naftowego, który zwykle zużywa około 100 milionów baryłek dziennie.
Chociaż straty podażowe gwałtownie wzrosły po eskalacji konfliktu, sam niedobór może potrzebować miesięcy, aby w pełni przebić się przez system.
Agencja Morningstar DBRS spodziewa się, że globalny deficyt ropy naftowej osiągnie szczyt w drugim kwartale 2026 roku, zakładając, że konflikt wygaśnie, a ruch morski zacznie wracać do normy wczesnym latem.
Na opóźniony szczyt wpływa kilka czynników:
Z tych powodów agencje energetyczne twierdzą, że powrót globalnej produkcji i przepływów handlowych do poziomów sprzed konfliktu może zająć koniec 2026 roku, a nawet początek 2027 roku.
Instytucje finansowe odpowiedziały na wstrząs podażowy, podnosząc swoje prognozy cen ropy na 2026 rok.
Morningstar DBRS podniósł prognozę ceny ropy Brent na cały rok 2026 do około 80 dolarów za baryłkę w scenariuszu bazowym, odzwierciedlającym utrzymujący się niedobór.
Inne banki widzą jeszcze bardziej napiętą sytuację:
Analitycy ostrzegają również, że ceny mogą wzrosnąć znacznie bardziej, jeśli Cieśnina Ormuz pozostanie silnie zablokowana na dłużej. W ekstremalnych scenariuszach niektóre szacunki sugerują, że Brent może tymczasowo osiągnąć 130–150 dolarów za baryłkę, jeśli eksport pozostanie ograniczony do połowy lata.
Nawet gdy fizyczne dostawy zaczną się odbudowywać, ceny ropy mogą pozostać wysokie z powodu utrzymującej się premii za ryzyko geopolityczne.
Amerykańska Agencja Informacji Energetycznej (EIA) zauważa, że niepewność co do zakłóceń dostaw – zwłaszcza wokół Cieśniny Ormuz – dodała znaczący składnik ryzyka do cen ropy, ponieważ inwestorzy wyceniają możliwość ponownych przestojów.
Dyrektorzy firm energetycznych również spodziewają się, że rynek będzie potrzebował czasu na zrównoważenie. Prezes Saudi Aramco ostrzegł, że przedłużające się zakłócenia mogą opóźnić pełną normalizację rynku do 2027 roku, w zależności od tempa odbudowy eksportu i produkcji.
Paradoksalnie, jedną z głównych sił, które ostatecznie stabilizują rynki ropy podczas wstrząsów podażowych, jest spadający popyt.
Wysokie ceny paliw zwykle prowadzą do zmniejszonego zużycia, ponieważ przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe ograniczają wydatki. Najnowsze analizy sugerują już, że podwyższone ceny i ograniczona podaż zaczynają wywoływać niszczenie popytu, a rafinerie i odbiorcy przemysłowi zmniejszają zużycie w odpowiedzi na wyższe koszty.
Niektóre rządy rozważają również nadzwyczajne środki mające na celu ograniczenie popytu na paliwa, takie jak kampanie oszczędzania energii lub polityka transportowa, ponieważ niedobory odbijają się na rynkach energetycznych.
Dla konsumentów bezpośrednim skutkiem wstrząsu podażowego jest prosty: wyższe ceny paliw.
Wraz ze wzrostem kosztów ropy i ograniczeniem podaży produktów, rafinerie przerzucają wyższe koszty surowca na rynek benzyny i oleju napędowego. Analitycy twierdzą, że konsumenci w wielu regionach już doświadczają gwałtownego wzrostu cen na stacjach benzynowych przed szczytem letniego sezonu wyjazdowego na półkuli północnej.
Z czasem te wyższe ceny mogą pomóc w zrównoważeniu rynku poprzez zmniejszenie konsumpcji, ale proces ten może zająć miesiące.
Perspektywy dla rynków ropy do 2026 roku ostatecznie zależą od jednego pytania: jak szybko żegluga przez Cieśninę Ormuz powróci do pełnej normalności.
Jeśli eksport szybko się odbuduje, odbudowa zapasów i wznowienie produkcji mogą stopniowo złagodzić deficyt podaży. Ale jeśli zakłócenia się utrzymają – lub jeśli uszkodzenia infrastruktury spowolnią odbudowę produkcji – napięta sytuacja i podwyższone ceny ropy mogą utrzymać się do 2027 roku.
Na razie większość analityków zgadza się co do jednego: połączenie przestojów w produkcji znad Zatoki, zakłóceń w żegludze i ryzyka geopolitycznego fundamentalnie zaostrzyło sytuację na światowym rynku ropy, czyniąc 2026 rok jednym z najbardziej niepewnych lat dla cen energii od dekad.
W trakcie konfliktu przepływ spadł dramatycznie do około 3,8 miliona baryłek dziennie, co Międzynarodowa Agencja Energetyczna (IEA) określiła mianem największego zakłócenia dostaw ropy w historii.
Wielu głównych producentów znad Zatoki musiało wstrzymać wydobycie, gdyż szlaki eksportowe zostały zablokowane. Według szacunków analityków i amerykańskiej Agencji Informacji Energetycznej (EIA), kraje takie jak Arabia Saudyjska, Irak, Kuwejt, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar i Bahrajn łącznie wstrzymały wydobycie około 10,5 miliona baryłek dziennie w kwietniu, a przestoje osiągną szczyt bliski 10,8 miliona baryłek dziennie w maju.
Taka skala utraconej produkcji to ogromny cios dla globalnego systemu naftowego, który zwykle zużywa około 100 milionów baryłek dziennie.
Chociaż straty podażowe gwałtownie wzrosły po eskalacji konfliktu, sam niedobór może potrzebować miesięcy, aby w pełni przebić się przez system.
Agencja Morningstar DBRS spodziewa się, że globalny deficyt ropy naftowej osiągnie szczyt w drugim kwartale 2026 roku, zakładając, że konflikt wygaśnie, a ruch morski zacznie wracać do normy wczesnym latem.
Na opóźniony szczyt wpływa kilka czynników:
Z tych powodów agencje energetyczne twierdzą, że powrót globalnej produkcji i przepływów handlowych do poziomów sprzed konfliktu może zająć koniec 2026 roku, a nawet początek 2027 roku.
Instytucje finansowe odpowiedziały na wstrząs podażowy, podnosząc swoje prognozy cen ropy na 2026 rok.
Morningstar DBRS podniósł prognozę ceny ropy Brent na cały rok 2026 do około 80 dolarów za baryłkę w scenariuszu bazowym, odzwierciedlającym utrzymujący się niedobór.
Inne banki widzą jeszcze bardziej napiętą sytuację:
Analitycy ostrzegają również, że ceny mogą wzrosnąć znacznie bardziej, jeśli Cieśnina Ormuz pozostanie silnie zablokowana na dłużej. W ekstremalnych scenariuszach niektóre szacunki sugerują, że Brent może tymczasowo osiągnąć 130–150 dolarów za baryłkę, jeśli eksport pozostanie ograniczony do połowy lata.
Nawet gdy fizyczne dostawy zaczną się odbudowywać, ceny ropy mogą pozostać wysokie z powodu utrzymującej się premii za ryzyko geopolityczne.
Amerykańska Agencja Informacji Energetycznej (EIA) zauważa, że niepewność co do zakłóceń dostaw – zwłaszcza wokół Cieśniny Ormuz – dodała znaczący składnik ryzyka do cen ropy, ponieważ inwestorzy wyceniają możliwość ponownych przestojów.
Dyrektorzy firm energetycznych również spodziewają się, że rynek będzie potrzebował czasu na zrównoważenie. Prezes Saudi Aramco ostrzegł, że przedłużające się zakłócenia mogą opóźnić pełną normalizację rynku do 2027 roku, w zależności od tempa odbudowy eksportu i produkcji.
Paradoksalnie, jedną z głównych sił, które ostatecznie stabilizują rynki ropy podczas wstrząsów podażowych, jest spadający popyt.
Wysokie ceny paliw zwykle prowadzą do zmniejszonego zużycia, ponieważ przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe ograniczają wydatki. Najnowsze analizy sugerują już, że podwyższone ceny i ograniczona podaż zaczynają wywoływać niszczenie popytu, a rafinerie i odbiorcy przemysłowi zmniejszają zużycie w odpowiedzi na wyższe koszty.
Niektóre rządy rozważają również nadzwyczajne środki mające na celu ograniczenie popytu na paliwa, takie jak kampanie oszczędzania energii lub polityka transportowa, ponieważ niedobory odbijają się na rynkach energetycznych.
Dla konsumentów bezpośrednim skutkiem wstrząsu podażowego jest prosty: wyższe ceny paliw.
Wraz ze wzrostem kosztów ropy i ograniczeniem podaży produktów, rafinerie przerzucają wyższe koszty surowca na rynek benzyny i oleju napędowego. Analitycy twierdzą, że konsumenci w wielu regionach już doświadczają gwałtownego wzrostu cen na stacjach benzynowych przed szczytem letniego sezonu wyjazdowego na półkuli północnej.
Z czasem te wyższe ceny mogą pomóc w zrównoważeniu rynku poprzez zmniejszenie konsumpcji, ale proces ten może zająć miesiące.
Perspektywy dla rynków ropy do 2026 roku ostatecznie zależą od jednego pytania: jak szybko żegluga przez Cieśninę Ormuz powróci do pełnej normalności.
Jeśli eksport szybko się odbuduje, odbudowa zapasów i wznowienie produkcji mogą stopniowo złagodzić deficyt podaży. Ale jeśli zakłócenia się utrzymają – lub jeśli uszkodzenia infrastruktury spowolnią odbudowę produkcji – napięta sytuacja i podwyższone ceny ropy mogą utrzymać się do 2027 roku.
Na razie większość analityków zgadza się co do jednego: połączenie przestojów w produkcji znad Zatoki, zakłóceń w żegludze i ryzyka geopolitycznego fundamentalnie zaostrzyło sytuację na światowym rynku ropy, czyniąc 2026 rok jednym z najbardziej niepewnych lat dla cen energii od dekad.