Pięć lat od przejęcia władzy przez talibów. Europosłanka: to Europa się zmienia, nie talibowie

Pierwsze bezpośrednie rozmowy UE z delegacją talibów w Brukseli

Pod koniec czerwca 2026 r. delegacja talibów przybyła do Brukseli na rozmowy z urzędnikami UE – pierwsze takie bezpośrednie spotkanie bloku od czasu przejęcia władzy przez talibów . Belgia wydała delegacji wizy jednodniowe . Komisja Europejska określiła spotkania jako „rozmowy techniczne” skoncentrowane na kwestiach migracyjnych. Neumann stanowczo odrzuciła tę narrację: „Nie ma czegoś takiego jak techniczne zaangażowanie wobec talibów. To polityczna normalizacja bez pociągania do odpowiedzialności” . Na portalu X napisała: „Komisja odbyła dziś w Brukseli »techniczne rozmowy« z talibami. Co za cyrk. Talibowie nie szukają technicznych dyskusji z UE; oni szukają legitymizacji” . Wraz z 27 innymi europosłami i byłymi afgańskimi parlamentarzystkami wystosowała list otwarty do przewodniczącej Komisji Ursuli von der Leyen i premiera Belgii Barta De Wevera, domagając się zaprzestania rozmów w Brukseli do czasu spełnienia warunków UE .

Krytyka ze strony Amnesty International i Human Rights Watch

• Human Rights Watch opublikował 3 sierpnia 2026 r. szczegółową chronologię, dokumentując, że talibowie „utrwalili jeden z najgorszych kryzysów praw człowieka na świecie” i systematycznie demontowali prawa kobiet i dziewcząt. HRW otwarcie skrytykowała spotkanie UE z talibami 22 czerwca jako część niepokojącego trendu normalizacji .
• Amnesty International 13 sierpnia 2026 r. wezwała niemiecki rząd do pilnego wypełnienia zobowiązań dotyczących przyjęcia Afgańczyków zagrożonych i zaprzestania deportacji, powołując się na „niszczycielską sytuację praw człowieka” w Afganistanie . Wcześniej, w czerwcu 2026 r., Amnesty opublikowała analizę prawną nowego „kodeksu rozwodowego” talibów (Dekret 18), który – zdaniem organizacji – toruje drogę do instytucjonalizacji przymusowych małżeństw dzieci .
• Eksperci ONZ ds. praw człowieka ostrzegli 13–14 sierpnia 2026 r. przed normalizacją rządów talibów, wzywając do niepodejmowania żadnych kroków w kierunku uznania de facto władz bez wykazania wymiernych postępów w zakresie praw człowieka, zwłaszcza kobiet i dziewcząt .

Obecna sytuacja praw kobiet i dziewcząt

Neumann twierdzi, że talibowie ustanowili system, który wiele Afganek określa mianem apartheidu płciowego – „spójnego systemu mającego na celu wymazanie kobiet z życia publicznego” . Szczegółowe warunki, które opisuje ona i inne źródła, obejmują:

• Zakaz edukacji dziewcząt powyżej 12. roku życia: Dziewczętom odmawia się dostępu do szkół średnich i wyższych .
• Wyeliminowanie kobiet z życia publicznego: Kobiety są wykluczone z większości zawodów, udziału w życiu politycznym i wielu przestrzeni publicznych. „Kobiety i dziewczęta zostały systematycznie usunięte z życia publicznego. Szkoły. Uniwersytety. Praca. Parki” – napisała Neumann na X .
• Powrót publicznych chłost i ukamienowania: „Publiczne chłosty i ukamienowania wróciły” – powiedziała . Przyjęta w 2026 r. przez talibów „Stosunkowo karna procedura sądów” instytucjonalizuje tortury i zezwala na niszczenie mienia jako kary .
• Małżeństwa dzieci skodyfikowane: Amnesty International udokumentowała, że Dekret 18 talibów, opublikowany w maju 2026 r., umożliwia małżeństwa dzieci, pogłębiając i tak już „opłakaną sytuację praw kobiet i dziewcząt” .
• Ograniczenia w dostępie do opieki zdrowotnej: Kobiety nie mogą korzystać z opieki medycznej bez męskiego opiekuna .

Podsumowanie

Główny argument Neumann sprowadza się do tego, że zaangażowanie Europy wobec talibów – niemiecki układ „konsulaty za deportacje”, brukselskie rozmowy UE i określanie spotkań jako „technicznych” – to stopniowa polityczna normalizacja reżimu, który nasilił ucisk kobiet i dziewcząt. Ostrzega, że takie podejście podważa wiarygodność i bezpieczeństwo Europy, a społeczność międzynarodowa „powoli zaczyna przystosowywać się” do rządów talibów jako nowej normalności .