O-ID stawia na humanoidy, które można naprawić bez odsyłania z fabryki

W fabryce liczy się nie tylko to, co robot potrafi zrobić, ale też jak szybko wraca do pracy po awarii. Na tym O-ID opiera swój pomysł: zamiast odsyłać całego humanoida do naprawy, operator miałby wymienić uszkodzony element na miejscu. Startup z Tokio pozyskał na rozwój tej koncepcji 1,2 mln dolarów w rundzie finansowania na wczesnym etapie.12

Od prototypu do testów w fabryce

Rundzie przewodził TAWANI Ventures. Uczestniczyły w niej również Hustle Fund, Techstars i inwestorzy indywidualni, w tym założyciele Humanoid Guide.1 O-ID chce przejść od prototypu do produkcji robota przeznaczonego początkowo dla przemysłu i logistyki. Pilotaże w fabrykach zaplanowano na 2027 rok, ale dostępne informacje nie potwierdzają jeszcze ani wielkości produkcji, ani wdrożenia u konkretnego klienta.14

Firmę założyli w Tokio w 2025 roku Norweg Stian Jakobsen, jej dyrektor generalny, oraz Holender Simon Gormuzov, dyrektor techniczny. Poznali się na Uniwersytecie Waseda.8 Według Jakobsena pierwszy modułowy prototyp zaprojektowano w Tokio, części wykonali japońscy partnerzy będący dostawcami pierwszego rzędu, a zespół O-ID złożył robota.13 To ważny krok w budowaniu zaplecza produkcyjnego, lecz nie dowodzi jeszcze, że firmie uda się wytwarzać roboty seryjnie.

Co ma dać wymiana modułów

O-ID deklaruje, że przeguby, kończyny i moduły obliczeniowe będzie można wymienić na terenie zakładu w ciągu kilku minut. Firma zamierza też monitorować stan części, by wychwytywać oznaki zbliżającej się awarii.24 Korzyść byłaby prosta: krótszy przestój niż przy wyłączeniu całego robota i wysłaniu go do serwisu. Nadal trzeba jednak sprawdzić, czy wymiany rzeczywiście będą tak szybkie i niezawodne w codziennej pracy oraz ile będą kosztować części zamienne i obsługa.

Samo rozłączenie elementów to tylko część wyzwania. Opis konstrukcji złączy O-ID wskazuje, że muszą one łączyć sztywne połączenie mechaniczne z przewodami zasilania i transmisji danych, a jednocześnie pozwalać na rozdzielenie modułów.20 Określenie „hot-swappable” nie jest dowodem, że część można bezpiecznie wymieniać, gdy robot pozostaje włączony i porusza się. Dostępne informacje nie przedstawiają też wyników długotrwałych testów bezpieczeństwa pracy obok ludzi.

Dlaczego Japonia jest pierwszym rynkiem

Techstars przywołuje prognozę niedoboru około 11 mln pracowników w Japonii do 2040 roku jako jeden z argumentów za rozwojem robotyki przemysłowej.3 Japońskie ministerstwo odpowiedzialne za przemysł stawia sobie ponadto za cel wprowadzenie do 2040 roku około 10 mln robotów wyposażonych w AI w 18 sektorach.33 Osobnym elementem szerszej strategii gospodarczej jest cel 10,5 bln jenów łącznych inwestycji publicznych i prywatnych w tzw. fizyczną AI, czyli systemy wykorzystujące sztuczną inteligencję do działania w świecie rzeczywistym, do roku budżetowego 2040. Nie jest to kwota przyznana O-ID ani pojedynczy budżet państwowy.35

Japońscy partnerzy produkcyjni mogą pomóc O-ID rozwijać robota i pozyskiwać części. Z kolei list intencyjny z Sumitomo Electric dotyczy wstępnych rozmów o wiązkach przewodów — nie stanowi umowy na zakup ani wdrożenie robotów.4

Co rozstrzygną pilotaże

Testy planowane na 2027 rok powinny pokazać, czy możliwość naprawy na miejscu przekłada się na więcej czasu użytecznej pracy robota w prawdziwej fabryce.14 Równie istotne będą niezawodność przy wykonywaniu zadań, bezpieczeństwo ludzi oraz powtarzalność produkcji. Ponieważ nie ustalono ceny dla klientów w dostępnych źródłach, jest za wcześnie, by twierdzić, że modułowa konstrukcja okaże się tańsza przez cały okres użytkowania niż inne sposoby automatyzacji.21