Jak działa system bezpieczeństwa w sieci w Singapurze? OSRA, OCHA i zasady IMDA

Singapurskie przepisy dotyczące bezpieczeństwa w sieci nie tworzą jednej, uniwersalnej ustawy nakazującej usuwanie dowolnych szkodliwych treści. To raczej system kilku nakładających się narzędzi: ofiary mogą uzyskać ukierunkowaną pomoc, organy ścigania mogą zakłócać aktywność powiązaną z przestępstwami, a Infocomm Media Development Authority (IMDA) może nakładać na platformy obowiązki prewencyjne lub nakazywać wyłączenie dostępu do szczególnie poważnych treści.

Najprościej ująć ten model w trzech warstwach: indywidualna ochrona, zakłócanie przestępczości oraz zarządzanie ryzykiem przez platformy.

1. OSRA daje ofiarom bezpośrednią drogę do szybkiej pomocy

Ustawa Online Safety (Relief and Accountability) Act 2025, określana jako OSRA lub OSRAA, powołała Online Safety Commission (OSC) — wyspecjalizowany kanał dla osób dotkniętych określonymi rodzajami szkód w internecie. Komisja rozpoczęła działalność 29 czerwca 2026 r., a tego samego dnia weszły w życie wskazane przepisy dotyczące ustawowych roszczeń cywilnych.

Początkowo OSC koncentruje się na pięciu kategoriach szkód:

• nękaniu w internecie, w tym nękaniu seksualnym;
• nadużyciach związanych z intymnymi zdjęciami;
• materiałach przedstawiających seksualne wykorzystywanie dzieci;
• ujawnianiu danych osobowych, czyli doxxingu;
• stalkingu w internecie.

Po otrzymaniu zgłoszenia komisarz może nakazać osobie, która opublikowała materiał, administratorowi grupy lub strony albo platformie hostingowej przerwanie lub ograniczenie szkody. Nakaz może obejmować wyłączenie dostępu do treści albo ograniczenie konta sprawcy. Niewykonanie nakazu OSC jest przestępstwem.

W zależności od treści nakazu obowiązek może dotyczyć także innych uczestników łańcucha dystrybucji, na przykład dostawcy dostępu do internetu lub usługi dystrybucji aplikacji. Ofiara otrzymuje więc możliwość działania wykraczającą poza standardową procedurę zgłaszania materiału platformie, bez zamykania drogi do innych środków prawnych.

OSRA ma również wzmacniać odpowiedzialność sprawców. Materiały legislacyjne przewidują mechanizmy, które mogą pomóc ofierze uzyskać informacje pozwalające ustalić tożsamość podejrzanego, z zastrzeżeniem warunków określonych w ustawie.

2. OCHA służy do blokowania aktywności wspierającej przestępstwa

Online Criminal Harms Act (OCHA) ma inny cel. Nie jest przede wszystkim środkiem uruchamianym przez ofiarę w sprawie każdego szkodliwego wpisu. Pozwala wyznaczonym funkcjonariuszom reagować wtedy, gdy aktywność w internecie jest powiązana z określonym przestępstwem albo przygotowuje grunt pod jego popełnienie.

Nakazy na podstawie OCHA mogą być kierowane do dostawców usług internetowych, innych podmiotów lub osób, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie, że aktywność online służy popełnieniu przestępstwa wymienionego w ustawie. Zakres obejmuje między innymi czyny dotyczące bezpieczeństwa państwa, harmonii społecznej i bezpieczeństwa osób.

Ustawa przewiduje niższy próg interwencji w przypadku oszustw oraz złośliwej działalności cybernetycznej, ponieważ takie zagrożenia mogą szybko przybrać dużą skalę. Nakazy mogą ograniczać użytkownikom kontakt z działalnością przestępczą, wymagać przekazania informacji, ograniczać konta lub wyłączać dostęp do materiałów. Przepisy przewidują także blokowanie dostępu i mechanizmy usuwania aplikacji.

W praktyce OCHA lepiej nadaje się do rozbicia całej operacji internetowej — na przykład sieci oszustów, przestępczej strony lub materiałów ułatwiających popełnienie czynu — niż do rozstrzygania prywatnego sporu między dwiema osobami.

3. IMDA może reagować na szczególnie drastyczne treści

Nowelizacje Broadcasting Act przyznają IMDA odrębną rolę w zakresie usuwania i blokowania treści. Organ może nakazać usługom społecznościowym wyłączenie użytkownikom w Singapurze dostępu do „egregious content”, czyli szczególnie drastycznych materiałów. Chodzi między innymi o treści propagujące lub instruujące, jak popełnić samobójstwo albo dokonać samookaleczenia, materiały dotyczące przemocy fizycznej lub seksualnej i terroryzmu, a także materiały przedstawiające seksualne wykorzystywanie dzieci. Regulacje obejmują również treści stwarzające zagrożenie dla zdrowia publicznego lub mogące doprowadzić do napięć na tle rasowym i religijnym.

Jeśli usługa nie zastosuje się do nakazu, IMDA może polecić dostawcom dostępu do internetu zablokowanie dostępu w Singapurze. Organ wykorzystał ten mechanizm w sprawie materiałów przedstawiających seksualne wykorzystywanie dzieci, nakazując usłudze przeanalizowanie i usunięcie strony oraz grupy na Facebooku, a dostawcom internetu — zablokowanie powiązanej witryny.

Niewykonanie nakazu blokady może skutkować grzywną do 20 000 dolarów singapurskich za każdy dzień lub część dnia, maksymalnie do 500 000 dolarów singapurskich, zgodnie z przywołanym przepisem.

Różnica między tymi mechanizmami jest istotna: nakazy OSC odpowiadają na zgłoszoną szkodę dotyczącą konkretnej ofiary, natomiast uprawnienia IMDA wynikające z Broadcasting Act służą interwencji regulatora w imię ochrony publicznej, gdy treść jest wystarczająco poważna.

4. Kodeks z 2023 r. nakłada na media społecznościowe obowiązek zarządzania ryzykiem

Kodeks praktyk bezpieczeństwa w sieci dla usług społecznościowych obowiązuje od 2023 r. w odniesieniu do wyznaczonych usług. Nie koncentruje się wyłącznie na pojedynczych decyzjach o usunięciu wpisu. Wymaga od platform stosowania środków systemowych ograniczających kontakt użytkowników ze szkodliwymi treściami, zapewnienia skutecznych i łatwych w użyciu kanałów zgłaszania oraz większej przejrzystości i odpowiedzialności.

Szczególny nacisk położono na bezpieczeństwo dzieci. Wyznaczone usługi muszą podejmować aktywne działania, aby wykrywać i szybko usuwać materiały przedstawiające seksualne wykorzystywanie dzieci oraz treści terrorystyczne, zanim użytkownicy się z nimi zetkną.

Kodeks wymaga również składania corocznych raportów dotyczących bezpieczeństwa w sieci, które są publikowane. Dzięki temu IMDA i opinia publiczna mogą sprawdzać, jak platformy organizują moderację, systemy zgłoszeń i ochronę użytkowników. Zabezpieczenia platform stają się w ten sposób bardziej widoczne niż przy analizie pojedynczych decyzji o usunięciu treści.

5. Kodeks z 2025 r. obejmuje także sklepy z aplikacjami

Kodeks praktyk bezpieczeństwa w sieci dla usług dystrybucji aplikacji wszedł w życie 31 marca 2025 r. Rozszerzył podejście prewencyjne Singapuru poza serwisy społecznościowe — na wyznaczone sklepy z aplikacjami.

Kodeks wymaga od nich stosowania środków systemowych ograniczających ryzyko kontaktu użytkowników ze szkodliwymi treściami zawartymi w aplikacjach, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci. Obejmuje między innymi klasyfikację wiekową, ochronę dzieci, kontrolę rodzicielską, kanały zgłoszeń i zabezpieczenia związane z weryfikacją wieku.

Powstaje więc dwuetapowy model ochrony dzieci:

1. sklep z aplikacjami wpływa na to, jakie aplikacje użytkownicy — zwłaszcza dzieci — mogą znaleźć i pobrać;
2. serwis społecznościowy zarządza szkodliwymi treściami i interakcjami już po wejściu użytkownika na platformę.

To ważne, ponieważ ryzykowne doświadczenie może rozpocząć się jeszcze przed utworzeniem konta lub napotkaniem konkretnego wpisu.

Jak dobrać właściwy mechanizm?

Najlepiej zacząć od rodzaju szkody i oczekiwanego rezultatu:

• Potrzebne jest szybkie usunięcie treści lub ograniczenie konta po osobistej krzywdzie w internecie? OSC została stworzona z myślą o określonych kategoriach, takich jak nękanie, doxxing, stalking i nadużycia związane z obrazami.
• Czy konto, strona lub usługa pomagają popełnić przestępstwo? OCHA pozwala wyznaczonym funkcjonariuszom wydawać nakazy ograniczające dostęp, wyłączające treści albo ograniczające konta i usługi.
• Czy materiał należy do kategorii szczególnie drastycznych treści objętych uprawnieniami IMDA? IMDA może nakazać wyłączenie dostępu, a w razie potrzeby także polecić dostawcom internetu zablokowanie dostępu w Singapurze.
• Czy problem dotyczy bezpieczeństwa całego systemu platformy? Kodeksy dla serwisów społecznościowych i sklepów z aplikacjami nakładają na wyznaczone usługi obowiązki prewencyjne, sprawozdawcze, związane z ochroną dzieci i weryfikacją wieku.

Mechanizmy te mogą działać równolegle. Ofiara nadużycia intymnych zdjęć może zwrócić się do OSC o nakaz zatrzymania dalszej szkody, zgłosić potencjalne przestępstwo organom ścigania i skorzystać z procedury zgłoszeniowej platformy. Jeśli materiał mieści się w kategorii szczególnie drastycznych treści albo wyznaczona usługa nie wypełnia szerszych obowiązków dotyczących bezpieczeństwa, znaczenie mogą mieć również uprawnienia IMDA.

Najważniejsza zmiana: większa odpowiedzialność platform

Singapurski model odchodzi od sytuacji, w której to ofiara musi przede wszystkim zgłosić szkodliwy wpis już po jego rozpowszechnieniu. Obecnie system łączy szybszą indywidualną pomoc, uprawnienia państwa do zakłócania działalności przestępczej oraz obowiązki platform wprowadzane z wyprzedzeniem — tak aby ograniczać przewidywalne szkody, zanim zdążą się rozprzestrzenić.